zondag 19 maart 2017

223 Gek






Gek

Ik kijk terug op een bizarre week met prachtig lente weer, waarvan iedereen gelukkig wel genoot. Conflicten met de Turken, de verkiezingen en de opluchting na de uitslag, het waren veel emoties in één week. En ik zie op Facebook mensen, waarvan je het niet verwacht, verzuren en de boel ophitsen. Helaas ontbreekt het vaak kennis en aan ware feiten en dat vertroebelt het beeld.


Kortom een surrealistisch week en daar heb ik nog eens een extra schepje opgegooid.

Het prachtige weer lokte mij naar buiten en uiteindelijk heb ik er mijn eigen triatlon van gemaakt. Een dag lopen, een dag zwemmen, een dag fietsen en vervolgens weer lopen en een wereldreis maken. Ja, er zat beweging in de atmosfeer, dat mag duidelijk zijn.




Met mijn nieuwe Rotterdampas (klik) op zak, bezocht ik het Wereldmuseum (klik) . Een prachtig museum dat gelegen is direct aan de Maas nabij de Erasmusbrug. Mijn doel deze keer de tentoonstelling: Ik kook, dus ik ben. (klik) Het is een reis door de keuken met Abdelkader Benali de schrijver en historicus, ik weet niet of jullie destijds zijn heerlijke kookprogramma bij de NPO hebben gevolgd, maar zijn stem alleen al is fantastisch.

Onze omgang met voedsel is omgeven met rituelen, taboes en voorschriften die nog steeds voortleven in de hedendaagse kook- en eetcultuur. Wereldwijde en Rotterdamse keukengeheimen, alsook de dynamische migratie van voedsel, mensen en dingen zijn bijeengebracht. Het is zeker geen rechttoe rechtaan tentoonstelling. Het is een bijzondere wereldreis door vierduizend jaar beschaving van Bagdad naar Peru en van Tokio naar Rotterdam.

Er stond een prachtige specerijenkast, een schatkist met kostbare waar voor die tijd.

Een havenstad kent van oudsher veel culturen en dat heeft ons door de eeuwen heen veel gebracht. De specerijenhandel (klik) kent een lange geschiedenis, hoewel we daar niet dagelijks bij stil staan.


Wereldmuseum Rotterdam

In Rotterdam werd in 1920 het allereerste Chinees restaurant Cheung Kwok Low in Nederland geopend. In dat jaar werd mijn vader geboren en in de dagboekjes die mijn grootvader schreef (1919) lees ik hoe hij kennismaakte met “Appelsienen” en Mango’s. In 1970 maakten wij, tijdens een vakantie in Spanje kennis met de Spaanse keuken en tijdens een Paella avond keken we de Spaanse kookkunst af. Mijn moeder, een echte keukenprinses, gebruikte na die vakantie knoflook en olijfolie in de keuken, hoewel dat toen nog niet gebruikelijk was en ook niet overal te koop.

De wereldkeuken ik hou ervan en is niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven. Gelukkig zijn de tijden veranderd en koop ik nu verse knoflook, gember en kurkuma gewoon in mijn buurt en gebruik ik het dagelijks.

Maar hoe zit het met dat Surrealistische vragen jullie je misschien inmiddels af.


Gek van Surrealisme, Museum Boijmans van Beiningen

Het klinkt misschien gek, maar ik ben na het zien van het NPO-programma: Krabbe zoekt Picasso (klik) de kunst van zijn hand beter gaan begrijpen. Hoewel de veelzijdige Spaanse kunstenaar Pablo Picasso (klik) neutraal bleef tijdens de Eerste Wereldoorlog, de Spaanse Burgeroorlog en de Tweede Wereldoorlog. Vertonen zijn werken een mengeling van verzet, emotie, woede, verdriet en liefde.

Al die emoties kwamen ook deze week voorbij, in ons eigen welvarende land ziet iedereen zijn eigen waarheid met alle gevolgen van dien.


Schepsel van kunstenaarhanden

Naast Pablo Picasso ontmoette ik ook nog een andere boeiende Spaanse kunstenaar tijdens mijn bezoek aan de tentoonstelling: Gek van Surrealisme (klik) in museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam. Het werk van Salvador Dali blijft mij altijd trekken als een magneet, het is gek, waanzinnig en maar zo doordacht.

De tentoonstelling: Gek van Surrealisme bestaat uit vijf segmenten en in vier daarvan staan de verzamelaars en hun collecties centraal. In de vijfde wordt deze ordening naar herkomst losgelaten en ingegaan op acht belangrijke surrealistische thema’s.


Landschap met touwtjesspringend meisje - Salvador Dali

Wat mij vooral verraste was het fijne werk in de vaak bizarre afbeeldingen. Het werk van Dali: Landschap met touwtjesspringend meisje bijvoorbeeld, de schetsen zijn te zien in zijn werkboek en van veraf is het werk prachtig, maar als je dichtbij kijkt zie je de verfijnde techniek die is gebruikt. Of op een ander doek: Zonnetafel, het pakje Camel is zo priegelig fijn geschilderd dat het zelfs op afstand herkenbaar is.


Zonnetafel = Salvador Dali

Maar er waren ook verrassende werken te zien van voor mij onbekende schilders, bijvoorbeeld het werk van Leonora Carrington (klik) : De reuzin (1947), een sprookjesachtig groot doek met links onder kleine, fijne figuurtjes. De kleuren vrolijk en de penseelstreken heel fijntjes.


De reuzin - Leonora Carrington 

Kunst, het vrije denken, schepsels uit kunstenaarshanden. Mooi of lelijk, het is wat jij erin ziet.

Van die mooie lentedag, de dag van de verkiezingen, maakte ik een surrealistische dag. Misschien vraag je je nog steeds af waarom. Maar is het leven niet gek, bizar en surrealistisch, deze week hebben we dat aan den lijve kunnen ervaren. Is wat jij ziet wel zoals het in werkelijkheid is. Wat denk je, is het leven mooi of lelijk, zie jij alleen het grove werk of ook de fijne lijntjes.

Hoe zit het, heb jij een beeld?

Doordenker:

Soms is niets zeggen het beste antwoord.


Wereldmuseum Rotterdam

In het Spotlight:


Het is misschien wel tijd om het roer om te gooien en dus ga ik de komende week naar de Kunsthal in Rotterdam voor een andere stroming in de schilderkunst, het hyperrealisme of anders genoemd fotorealisme. Schilderkunst van een bijna fotografische weergave van het onderwerp, zonder expressie van persoonlijke emoties, met een klinische precisie tot in de fijnste detail uitgewerkt en daarbij een welhaast koele objectiviteit etalerend. Deze tentoonstelling is nog te zien tot 4 juni 2017.



In de Kunsthal is ook nog tot 23 april 2017 een tentoonstelling te zien over de jarige tunnel, die de stad van “hier naar daar” verbond. Je kunt er persoonlijke verhalen horen over de voorbereiding van de bouw, het ontwerp en de ingenieurs, maar ook verhalen van Rotterdammers en hun herinneringen.

In 1942, middenin de Tweede Wereldoorlog, werd de eerste afgezonken tunnel van Nederland geopend: de Maastunnel. Er zit ook nog een persoonlijk stukje familiegeschiedenis aan het bouwen van de tunnel, mijn grootvader heeft meegebouwd aan de tunnel. Nu 75 jaar later wordt de tunnel nog dagelijks intensief gebruikt.




Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 12 maart 2017

222 Hoop





Hoop

Dat de wereld aan het veranderen is mag duidelijk zijn, hoewel de mening daarover bij de een anders is dan bij de ander. Het is maar net wat je belangrijk vindt en waar je je prioriteiten legt.

Ik werd mij deze week ineens heel bewust van ons consumentengedrag. Waarschijnlijk herkennen jullie het wel, zo’n week dat alles ineens leeg is en op raakt. Mijn zwartwasmiddel was op, de tandpasta, de shampoo, de haarlak, textielversteviger, plantenmest, yoghurt en ik kan nog wel even door gaan. En alles zat verpakt in plastic, in potten, flessen, emmertjes, in alle kleuren en maten. Ordinair afval waar niemand meer iets aan heeft, we hebben er alleen maar last van.





De Plastic Soup Foundation (klik) is een Nederlandse organisatie dat zich inmiddels al ruim 6 jaar intensief inzet voor een schoner milieu en de plasticsoep in oceanen onder onze aandacht brengt. Op de site lees ik het volgende:
In onze oceanen en zeeën drijft steeds mee plastic afval. Door verwering, zonlicht en golfslag valt dit plastic uit elkaar in kleine stukjes. Dit leidt tot ernstige verontreiniging. Oceanen beslaan 72% van het aardoppervlak en zijn onze voornaamste zuurstofleveranciers. Voor meer dan de helft van de wereldbevolking is de oceaan de voornaamste voedselbron. Wereldwijd gaat er maar liefst 0,25 ton plastic per seconde ons water in!

Ik moest er even van slikken, in mijn jeugd hadden wij nog niet zoveel plastic en als klein meisje mocht ik nooit iets op straat gooien. In de jaren ‘50 stonden er ook niet overal prullenbakken op straat. Verpakkingen van snoepjes o.i.d. gingen in je zak en werden thuis weggegooid. En je werd erop aangesproken als je iets op straat gooide en dan raapte je het alsnog op zonder commentaar. Dat hoorde gewoon zo en er was geen discussie mogelijk.





Bij mijn buurtsuper staan overal afvalbakken, maar helaas worden die niet door iedereen gebruikt. Regelmatig zwerven her en der petflesjes en verpakkingen in het rond die hongerige jongeren, maar ook volwassenen, achterlaten zonder er ook maar enigszins over na te denken en als je er iets van zegt, dan sta je met je oren te klapperen.

De jeugd heeft de toekomst, maar als dit zo door blijft gaan ziet die toekomst er toch heel anders uit voor mens en natuur.

Ik ben zo iemand die altijd duurzame boodschappentasjes bij mij draag. Niet omdat het sinds 1 januari 2016 verboden is om in de winkels gratis plastictasjes te verstrekken, ik gebruikte al ver voor die maatregel mijn eigen duurzame tasjes. Maar een volkomen duurzaam bestaan is bijna onmogelijk besefte ik toen ik een foto nam van mijn afvalberg van deze week.





Steeds meer besef ik dat het anders moet en je moet ergens beginnen, dus vraag ik ook bij de bakker een papieren zak om mijn brood en koop mijn groente op de markt, los en onverpakt. De wereld verbeteren begint bij jezelf, maar daar mag het niet bij blijven.

Deze week kreeg ik een prachtig initiatief uit Zweden onder ogen en bedacht direct, waarom is dat hier niet mogelijk. Gram in Malmö (klik voor het filmpje)  is een nieuw type supermarkt, waar producten los worden verkocht. Je brengt zelf potten, bakjes of zakjes mee om te vullen en voor onverwachtse aankopen gebruiken ze papieren zakken. Deze supermarkt is uit cruciale noodzaak geboren om het afval op dagelijkse basis te verminderen.





In een wereld waar de temperatuur stijgt en onze oceanen en landschappen gevuld zijn met plastic afval zijn we genoodzaakt om ons gedrag te veranderen. We moeten worden heropgevoed en dan is er nog hoop. Ik schreef er al eens eerder in nummer 216 Kunststof (klik) omdat ik mij oprecht zorgen maak, immers een goed en gezond milieu is voor ons allemaal van cruciaal belang.

Ik kwam een filmpje tegen van “Altijd wat” over plasticsoep(klik voor het filmpje) en het is schokkend om te zien welk spoor aan afval de mens achterlaat. Als dieren eraan sterven, heeft dat ook gevolgen voor de mens en naar mijn mening zijn we ons nog veel te weinig bewust van de gevolgen.

We zijn ons tegenwoordig wel bewust van de E-nummers bij het kopen van voeding, maar kijken jullie ook weleens naar de codes op plasticverpakkingen (klik) . Meestal vindt je ze onderop de fles of pot. Ga je daar ook eens in verdiepen, het is ook in je eigen belang.





Het is een heftig verhaal deze keer en je zou er wat moedeloos van worden, maar er is nog hoop.

Omdat alles deze week zo’n beetje op raakte besloot ik in de supermarkt eens beter op te letten bij mijn nieuwe aankopen. En tot mijn grote verbazing kwam ik afwasmiddel tegen van Ecover in een flesje van drijfplastic. Een innovatieve fles die voor een deel bestaat uit drijfplastic dat gewonnen is uit Nederlandse waterwegen en voor het overige deel uit gerecycleerd materiaal. Helaas is de prijs die je ervoor betaald hoog en dat is jammer, want daardoor zal het alleen maar worden gekocht door mensen die het geld daarvoor over hebben. Wellicht komt er nog eens een tijd dat juist het slechte plastic veel geld gaat kosten.

Misschien een goed idee voor de nieuw te vormen regering, om juist op de productie van schadelijke verpakkingen de belasting te verhogen. Maar dan moet er denk ik wel met oog voor een beter milieu worden gestemd volgende week. Het is jammer dat het milieu zo weinig in de debatten aan de orde komt, juist nu zou het belang van een beter milieu zoveel mensen kunnen bereiken. Als er maar gestemd wordt aanstaande woensdag, thuisblijven en niet gaan stemmen is helemaal niet verstandig.





Maar ik kwam nog een verrassend positief bericht tegen deze week en dat juist ook in een tijd dat wij ons steeds meer bewust worden hoe slecht veel suiker voor ons is. In de komende tijd gaan wij kennismaken met bio plastic. In Wageningen is men druk bezig met het ontwikkelen van een bioplastic (klik)  dat wordt geproduceerd van suikerbiet. De frisdrankindustrie zal al dit jaar met een gedeeltelijke bio plastic fles op de markt komen.

Als de voedingsindustrie dan ook nog mee wil werken aan minder suiker en zout in onze producten, dan leven wij vast nog lang en gelukkig.

Er zijn mooie positieve ontwikkelingen en dat geeft hoop, maar we zijn er nog lang niet.

Hoe bewust koop jij?

Doordenker:

Pieker niet, het loopt toch anders.





In het Spotlight:

Lammetjesdagen 2017

Ik hunker altijd naar de lente en als de eerste lammeren zijn geboren, wordt het weer tijd voor de Lammetjesdagen en die worden overal georganiseerd. Kinderen vinden een bezoek altijd prachtig, maar ook volwassenen krijgen er lentekriebels van. Op de site van Natuurmonumenten (klik)  vindt je een agenda met data en locaties. Vanaf het komend weekend kun je in veel schaapkooien op kraamvisite en dat is elk jaar weer een feest.

Ook bij het Zuid Hollandslandschap (klik) worden op verschillende locaties Lammetjesdagen georganiseerd. Kijk op de site, zoek een locatie in de buurt en ga op bezoek bij moeder en kind.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 5 maart 2017

221 Gekant




Gekant

Even de tijd nemen om te schrijven, op de achtergrond klinkt “Het dorp” van Wim Sonneveld (klik) van dat lied word ik altijd wat weemoedig. Maar dat past vandaag wel bij het weer, het is kil en grijs als ik naar buiten kijk.

In het zuiden hangen de carnavalskostuums weer bij de stomerijen en heeft Prins Carnaval de draad weer opgenomen van het “gewone” leven. Hij leeft weer bij de waan van de dag, maar de gekte is nog niet uit het land.

Er wordt wat af geroep toetert zo vlak voor de verkiezingen, het lijkt haast op een plaag. De heren en de weinige vrouwen uit Den Haag hebben hun Pinoccio neuzen op de burgers gericht en vertellen ons allemaal de mooiste verhalen, dag in en dag uit. En wij, de onderdanen luisteren en vulle, na al die beloftes de stemwijzer in. Maar of je daar wijzer van wordt is nog maar de vraag.


Binnenhof, Den Haag


Ook ik luister naar debatten en praatprogramma’s met politici, hoewel je door de hoeveelheid aan programma’s door de bomen het bos niet meer kunt zien. Ik word er behoorlijk zweverig van. Hier past een mooie quote van de Nederlandse schrijver en columnist Martin Bril (klik) : Je mist meer dan je meemaakt, helemaal niet erg.

De lawaaipapegaaien tonen hun onderlinge irritaties en spreken ze uit en ik moet in deze tijd vaak terugdenken aan het Ikke-ikke land, dat wordt bezongen in de show van Harry Jekkers en Jeroen van Merwijk: “Als we zo vrij mogen zijn” (klik) . Op 28:00 een mooi betoog over vrijheid, dat ik ook niet vergeten ben. Helaas is de show in de theaters niet meer te zien, maar gelukkig hebben we YouTube nog.


Puur katoen, puur natuur


Op zoek naar een passende titel voor deze week kwam ik op het woord “gekant” uit. De betekenis van “gekant” is eigenlijk wel passend: afkerig zijn, bezwaren hebben tegen, in strijd zijn met, tegen iets zijn. Gekant is eigenlijk een politiekcorrect woord in deze tijd en soms heb je een bruggetje nodig in een verhaal. De tweede lettergreep van het woord kwam mij deze keer wel goed uit en sluit aan bij een museumbezoek.

Ik bezocht namelijk vorige week het Museum De Kantfabriek(klik) in Horst. De voormalige Zuid-Nederlandse Kantfabriek was tot 2006 nog in bedrijf, de fabriek is gebouwd in 1928 en is nu een Rijksmonument. De kantklosmachines staan nog klaar voor gebruik en tijdens de rondleiding werden de machines in werking gesteld. Het museum toont de ontwikkeling van de textielnijverheid en -industrie in Noord Limburg en er zijn wisseltentoonstellingen waarin textiel de leidraad is.


Museum De Kantfabriek in Horst (L)

                       
De machines werden gestart en er klonk een oorverdovend geluid door de hal, ineens besefte ik hoeveel er is veranderd in de maatschappij en hoeveel er verloren is gegaan. Arbeiders hebben door de eeuwen heen lang moeten knokken voor betere arbeidsomstandigheden en dat had alles te maken met de hoge heren, macht en politiek. Dat was toen, maar is daaraan iets veranderd.

Geld en macht zijn nog steeds belangrijker dan de onderlaag, de onderdanen die welvaart mogelijk moeten maken.


Museum De Kantfabriek in Horst (L)



Ik hoor alles aan en heb zo mijn eigen gedachten, er is geen enkel verkiezingsprogramma waar ik mijzelf honderd procent in terugvind. Van de stemwijzer word ik niet veel wijzer en ik ben ervan overtuigt dat, eenmaal in het torentje, de burger in een mistig zicht verdwijnt.

Maar toch zijn er dingen die mij opvallen en waar ik al eerder over heb geschreven.

Waar aan tafel gezeten wordt met de herenpolitici constateer ik korte lontjes, irritaties en hoewel grof taalgebruik (dit keer) binnen de perken blijft, weinig respect voor elkaar. Maar waar de weinige vrouwelijke politici rond de tafel zitten gaat het anders. Ik schreef al eens eerder over sterke vrouwen (klik voor nummer 218 Kracht)  en ook deze week viel het mij op, vrouwen voeren op een andere manier strijd.


Horen en gehoord worden


Uiteindelijk zal van al die mooie (en minder mooie) verkiezingsprogramma’s weinig overeind blijven. Het leven bestaat overal uit compromissen en geen enkele relatie is gebaat bij eenrichtingsverkeer, in welke situatie dan ook. Of je nou in de politiek zit, thuis op de bank of in vriendschappen, eenrichtingsverkeer werkt alleen in het verkeer en nergens anders.

Een goed leven kun je alleen samen en in goede harmonie voor elkaar krijgen, daarom heet het ook samenleven.

Mijn stem gaat niet verloren, hoewel ik er nog niet uit ben welk hokje ik zal kleuren. Zoals altijd tijdens verkiezingen, stem ik ook deze keer zeker op een vrouw in de politiek, omdat het percentage vrouwen in Den Haag omhoog moet en van die stelling stap ik niet af.


Kant in het Rijks


De optocht van roeptoeters en lawaaipapegaaien trekt nog een aantal weken door het land. Ik hoop dat elke kiesgerechtigde burger zijn stem niet verloren zal laten gaan. Verstandig kiezen is belangrijk, net als respect hebben voor anderen, die misschien een andere mening hebben. Maar laten we ons niet laten leiden door angst en emoties, want dat kan een prettige samenleving verstoren en onder druk zetten.

Gekant, eigenlijk een mooi woord in deze tijd en tegelijkertijd tegenstrijdig.


Ben jij er al uit?


Doordenker:

Intuïtief weten we meer dan we denken.


Welke kant kies jij?


In het Spotlight:


Toen ik laatst in Den Haag was voor het Mauritshuis liep ik over het Binnenhof en bedacht toen dat ik daar nog weleens binnen zou willen kijken. Al door de eeuwen heen is het Haagse Binnenhof het centrum van het staatkundig leven in Nederland en ik ben er nog nooit binnen geweest.

Ik ging op zoek en vond ProDemos (klik)  een organisatie die rondleidingen door de verschillende gebouwen op het Binnenhof organiseert.


Het is weer tijd om een Rotterdampas aan te schaffen, het pas-jaar loopt van 1 maart tot 1 maart. Ik koop hem al jaren en ook al woon ik niet in Rotterdam, levert mij dat elk jaar een leuke besparing op mijn uitjes. De pas is binnen en buiten Rotterdam geldig kijk maar op de site. De tarieven(klik) lopen wat uiteen als je in Rotterdam woont, maar je hebt de aanschafkosten er al heel snel uit. Je kunt op de site ook een proefberekening maken om te zien of de pas jou persoonlijk een besparing kan opleveren.

Het leuke is dat je met je Rotterdampas en een account op de Rotterdampas-site altijd je de besparing kunt inzien. Mijn besparing in het vorig pas-jaar ruim 145 euro.


In 1942, middenin de Tweede Wereldoorlog, werd de eerste afgezonken tunnel van Nederland geopend: de Maastunnel. Er zit ook nog een persoonlijk stukje familiegeschiedenis aan het bouwen van de tunnel, mijn grootvader heeft meegebouwd aan de tunnel. Nu 75 jaar later wordt de tunnel nog dagelijks intensief gebruikt.
In de Kunsthal is nog tot 23 april 2017 een tentoonstelling te zien over de jarige tunnel, die de stad van “hier naar daar” verbond. Je kunt er persoonlijke verhalen horen over de voorbereiding van de bouw, het ontwerp en de ingenieurs, maar ook verhalen van Rotterdammers en hun herinneringen.

Met mijn nieuwe Rotterdampas ga ik de komende week naar de Kunsthal, misschien zie ik mijn grootvader terug op de legendarische zwart-wit foto’s.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 26 februari 2017

220 Spiegelend




Spiegelend

Na die onstuimige februaristorm overdenk ik mijn week, er passen zoveel mooie momenten in een week en soms weet ik niet waar ik moet beginnen. Meestal heb ik een woord in mijn hoofd, een woord voor een titel en dat woord ben ik ergens in die week tegengekomen.

Het minst leuke deze week was de lekkage die nog steeds niet is opgelost in mijn berging. De plek lijkt te groeien, alles staat aan de kant en mijn fiets staat er ingepakt bij, lekkage is om radeloos van te worden.

Tijdens de koffie zag ik niet ver van mijn tafeltje vandaan, een kleuter staan voor een spiegel in de winkel. Eerst onbewogen, alsof hij aan het dagdromen was. Zijn moeder zat net als ik in de koffiehoek, maar had het druk met haar mobiel en geen oog voor het kind. Ik zag haar naar het scherm glimlachen en ze tikte vrolijk op haar speeltje. Alsof hij plotseling de spiegel zag keek hij geïnteresseerd naar zijn spiegelbeeld en stak ineens zijn tong uit.




Wat zijn mensen toch mooi, hoe lelijk of mooi ze ook zijn, mensen blijven een boeiende inspiratiebron. Observeren is een waardevolle bezigheid, op straat, op een terras, in een museum, in een winkel, waar dan ook. Het is eigenlijk hetzelfde als naar een dierentuin gaan, om dieren te zien. Geen aapjes kijken, maar mensen.

Het jongetje voor de spiegel nam wat stoere houdingen aan, alsof hij op de vuist ging met zijn spiegelbeeld. Hij draaide zich even om en keek terug, lachte breeduit en maakte wat sprongetjes. Zijn moeder staarde naar haar scherm en had alleen oog voor de pixels op haar mobiel, haar koffie werd koud en de tijd verstreek.




Die ochtend had ik voor de vierde keer en inmiddels enigszins radeloos gebeld over de lekkage. Natuurlijk kreeg ik hetzelfde verhaal en stond ik nog steeds met lege handen. Geïrriteerd en gemangeld tussen verhuurder, VVE en het bedrijf die het moet oplossen, had ik het gesprek beëindigd. Mijn dag was niet goed begonnen, maar meer kon ik er op dit moment niet aan doen.

Zowel binnen- als buitenshuis hingen grijze wolken, het regende pijpenstelen en toen ik langs de spiegel in de gang liep en mijn gezicht zag, lachte ik mezelf toe. Het leven is te mooi om in irritatie te blijven hangen. Tijd om slingers op te hangen.




Op NPO1 had ik “Het geheime leven van een vierjarige” gezien. Met een verborgen camera worden op een kinderdagverblijf de belevenissen van vier jarigen gevolgd en onder de loep genomen door een ontwikkelingspsycholoog en een pedogoog. Kleine mensen kijken en analyseren. Daar zouden wij, volwassenen nog heel wat van kunnen leren dacht ik toen de aflevering voorbij was.

De moeder keek op haar horloge, dronk snel haar koffie op en riep het kleine ventje. Hij leek iets te zeggen tegen zijn spiegelbeeld en liep naar het tafeltje waar zijn moeder klaar stond om te vertrekken. Hij moest nog even snel zijn flesje leegdrinken, blijkbaar had ze haast, ze had haar tijd verspilt aan kille digitale contacten.  Hand in hand vertrokken ze samen. Maar toen hij langs de spiegel liep zwaaide hij nog even, met zijn vrije hand naar zijn spiegelbeeld. Prachtig!




Ergens binnen in ons schuilt nog steeds het kind van toen en dat kind kwam ik ineens tegen deze week.

Mijn mobiel ging en ik klapte het hoesje open en zag dat mijn neef belde via WhatsApp. Dat doet tie anders nooit, dacht ik nog en drukte op mijn schermpje. Tot mij grote verbazing zag ik zijn foto en op een kleiner schermpje mijn eigen beeld, ik was live te zien. Hij belde mij per ongeluk en ik drukte per ongeluk op een icoontje dat ik nog nooit had gebruikt en aan de andere kant klonk: “Kijk nou, kijk nou toch!!! Hoe kan dat nou???” Het was een hilarisch moment, twee senioren op avontuur. We hadden geen idee hoe het werkte en dus nog maar eens geprobeerd en als kleine kinderen zwaaiden we naar elkaar.

Ergens binnenin ons zit nog steeds dat kind, dat kind dat vroeger naar tante Hanny op de televisie zwaaide. Alleen ging zwaaien met twee handen moeilijk met een mobiel in je hand.




Mensen spiegelen zich aan anderen, veel mensen zien er hetzelfde uit, hoewel elk mens uniek is. Kijk maar eens als er een groep scholieren langs loopt of fietst, ze lopen hetzelfde, dragen dezelfde kleding en schoenen en hebben vaak hetzelfde kapsel. We spiegelen misschien wel onbewust, maar waarom. Willen we hebben wat anderen hebben, durven we geen eigen identiteit meer aan te nemen of is het wel lekker gemakkelijk zo.

In het Haags gemeentemuseum zag ik de tentoonstelling: Hubert de Givenchy to Audrey with love (klik) . Een prachtige tentoonstelling met in de hoofdrol Audrey Hepburn die veel van zijn creaties droeg. De prachtige creaties waren te zien en in de zwartwit filmbeelden zag je hoe Audrey haar creaties droeg. Wat een prachtig mens van buiten en vanbinnen. Deze schitterende tentoonstelling is zeker ook een ode aan Audrey Hepburn, die naast acteren ook prachtig werk voor Unicef heeft verricht. De tentoonstelling is nog te zien tot 26 maart 2017 in het Haags gemeentemuseum.




Audrey Hepburn (klik) was in de jaren vijftig en zestig van de twintigste eeuw een wereldberoemd stijlicoon (zonder het gebruik van internet). Haar fragiele uiterlijk, grote Bambi ogen en iconische haarstijl maken haar tot de dag van vandaag nog een inspiratiebron voor velen.

Je moet lef hebben om je eigen identiteit uit te dragen. Er anders uitzien dan anderen, er zijn steeds minder mensen die dat aandurven en dat is jammer. In de etalages, van de winkels die er nog zijn, verschijnt de nieuwste voorjaarsmode, kleurige kleding opvrolijken het straatbeeld op. Maar als je goed kijkt is in de spiegeling van de etalageruit, zie je mensen lopen die bijna allemaal hetzelfde gekleed gaan.

De zon komt door en in de weerspiegeling van mijn scherm zie ik mijzelf, starend naar een kil scherm. Mijn verhaal staat er weer op, het is tijd om naar buiten te gaan en contact te maken met het echte leven.

Heb jij het lef en een eigen stijl?


Doordenker:

Tevreden zijn is een rijkdom op zich.




In het Spotlight:


Deze tentoonstelling in het museum voor Land en Volkenkunde in Leiden is nog maar één week te zien, maar is ook een modegerichte tentoonstelling. Overal ter wereld dragen mensen veren. Verwerkt in kleding, hoofdbedekkingen en als onderdeel van accessoires. Het is van alle tijden en in de tentoonstelling Wereld vol Veren wordt de bijzondere verententoonstelling afgewisseld met haute couture van hedendaagse modeontwerpers. Te zien tot 5 maart 2017 in Leiden, dus misschien een idee voor de komende week.


Tassen zijn een belangrijk item op het gebied van mode. Het tassenmuseum in Amsterdam heeft een collectie van meer dan 5.000 tassen, buidels, koffers, beurzen en bijpassende accessoires.


In het Wereldmuseum Rotterdam is een nieuwe tentoonstelling: Ik kook dus ik ben. Het is een reis door de keuken met Abdelkader Benali.
Vorig jaar was er een reis/kookprogramma op televisie in samenwerking met Abdelkader Benali en zijn vrouw, een heerlijk programma dat ik niet graag miste.
Het wordt een tentoonstelling over onze omgang met voedsel, die is omgeven met rituelen, sociale conventies, taboes en voorschriften, die voortleven in de hedendaagse kook- en eetcultuur. Het lijkt mij een must om te gaan zien.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 19 februari 2017

219 Heimwee




Heimwee

Wat heerlijk dat het weer langer licht is, daar krijgt iedereen weer energie van. De griepgolf gaat nog door het land, maar is mijn deur tot nu toe gepasseerd.

Ik wandel door de bollenvelden en de kleuren zijn adembenemend mooi, elk jaar is het weer een wonder dat zoiets kan bestaan. Met een lichte tred wandel ik verder de horizon tegemoet, in de verte komen de kleuren samen. Het is als bij een regenboog waar aan het eind de pot goud te vinden is, hoewel die nog nooit door iemand is gevonden. Ik draai mij nog een keer om…



  
Vorige week bezocht ik de fiets- en wandelbeurs in Utrecht en naast het aanbod van wandel- en fietsreizen waren er ook fietsten, fietstassen, wandelschoenen, lichtgewichtstentjes en nog veel meer benodigdheden voor een perfect georganiseerde wandel- of fietsvakantie. Maar eigenlijk vond ik nog het boeiendst, de lezingen van mensen die prachtige voetreizen hadden gemaakt over diverse Pelgrimspaden.

Ik hoor het ruisen van de zee en de meeuwen die om mijn hoofd vliegen krijsen, soms lijkt het alsof ze lachen. Of de meeuwen mij uitlachen weet ik niet, het lachende geluid in combinatie met het geluid van de branding geven mij een gevoel van rust, een melancholische stemming overvalt me. Ik rek me uit en draai mij om…



  
Met een licht gevoel van jaloezie luisterde ik naar haar verhaal over een pelgrimstocht van Canterbury naar Rome, een tocht die zij helemaal alleen had gemaakt in 100 dagen. Bij een volgende lezing het verhaal van een dame van mijn leeftijd, over een Pelgrimstocht door Noorwegen en Zweden, waarbij ze soms dagen niemand tegenkwam. De foto’s illustreerde haar verhaal en waren prachtig. Wat een respect heb ik voor deze helden.

Ik moest aan mijn blog van vorige week denken, nummer 218 Kracht (klik) , waarin ik over sterke vrouwen schreef. 

Op en neer gaan de wandelpaden langs de kust van Cornwall, het is voorjaar en rotsen zijn begroeid met kleurige bloemen. De stekels van de Gaspeldoorn prikken door mijn broekspijpen, maar ik loop flink door. Aan het begin van het pad stond een waarschuwingsbord: Adders! Dan loop je wel door of je moe bent of niet. De dromerige vissersplaatsjes zijn een plaatje op zich, de tijd lijkt hier haast stilgezet. Ik draai nog een keer om, waar ben ik…




Bij de stand van: Vrienden op de Fiets (klik) bleef ik staan, ik had nog nooit van die organisatie gehoord totdat ik vorige week de tip kreeg van iemand. Vrienden op de Fiets is een organisatie die al sinds 1984 bestaat en die wandelaars en fietsers een warm onthaal, een gespreid bed en een stevig ontbijt biedt bij particulieren thuis voor een betaalbare prijs. 

Thuis las ik op de site de enthousiaste verhalen van deelnemers de een overnachting bieden en van sportievelingen die gebruik maakten van een logeeradres en ben direct lid geworden. Zo kan ik mijn plannen gaan vormgeven. 

De zon komt door en schijnt in mij gezicht als ik mij omdraai, mijn voeten zijn stijf, het is tijd voor je oefeningen denk ik. Ik open mijn ogen en moet even bij mijn positieven komen. Was het een droom?



  
Aan het ontbijt denk ik terug aan mijn dromen, het geeft mij een gevoel van heimwee naar wat ooit was. Mijn voeten zouden een wandeling van 100 dagen niet overleven, hoewel ik nog wel tot een lange wandeling in staat ben. Maar dan wandelingen zoals vorig jaar in Noorwegen, geen dagenlange trektochten met een zware rugzak, dat durf ik niet meer aan.
  
Ik draag de zoete herinneringen met mij mee aan mooie wandelvakanties langs de kust van Cornwall en door Ierland. Trektochten die voor mijn (artrose)voeten niet meer haalbaar zijn, hoe graag mijn verstand dat ook zou willen. Een Pelgrimstocht zit er niet meer in. Maar het heeft wel iets bij mij los gemaakt, er zijn nog veel meer andere mogelijkheden voor lange wandelingen.



  
Even later hoor ik een lied van Arie van der Krogt (klik) op de radio, het gaat over heimwee:

Hij is een echte Rotterdammer
Hij zag de bommen en de brand
En na het puin de kale vlakte
Hij kent de smaak nog van het zand

Hij heeft gewerkt in de haven
Hij heeft de palen hier zien slaan
En als er ergens wordt gegraven
Zie je ‘m bij de bouwput staan

Want hij is echt ’n Rotterdammer
Iemand met heimwee in het bloed
En met de tranen op z’n wangen
Staart ie de toekomst tegemoet

Zij speelde vroeger langs het water
Bij het standbeeld van Piet Heijn
En komt ze daar nu, jaren later
Dan lijkt Delfshaven half zo klein

In de krant ziet ze de foto’s
Waar je naar raden moet
Waar zo’n foto is genomen
En ze heeft het altijd goed

Want zij is echt ’n Rotterdamse
Iemand met heimwee in het bloed
En met haar tranen en verlangens
Gaat ze de toekomst tegemoet

Ik ben een echte Rotterdamse, maar heb ik heimwee in mijn bloed, zoals Arie zingt?Misschien heb ik dat van nature, dan melancholische als ik terugdenk aan wat was of heeft iedereen dat?

Gek genoeg is het een woord dat steeds weer terugkomt de afgelopen week. Heimwee is (volgens Wikipedia) een gevoel van verlangen naar huis, of algemener gezegd, naar geborgenheid en zekerheid van het bekende. Het speelt vooral als men op een onbekende plek is, bijvoorbeeld op vakantie.





Ik begon deze week aan: Zwarte sneeuw (klik) een historisch jeugdboek geschreven door Simone van der Vlugt over een boerengezin in Zuid Limburg, het speelt zich af in 1845. Het gezin raakt volledig aan de grond, kan de pacht van de boerderij niet meer betalen en worden uit hun boerderij in Slenaken gezet. Te voet vertrekken ze, een gezin met vijf kinderen naar Kerkrade om daar in de mijnen te gaan werken. Daar zwoegt het hele gezin onder de grond, om maar enigszins het hoofd boven de grond te kunnen houden. Kinderarbeid in Nederland komt aan de orde en de strijd daartegen, een boeiend boek.

Maar het verhaal verteld ook over heimwee, naar het boerenleven en de frisse lucht, ondanks dat het een heel erg arm bestaan was. Deze zin uit het boek blijft in mijn hoofd hangen: Vreemd, de dingen die ik vroeger zo gewoon vond, zijn nu zo bijzonder.

Ik laat het los en trek mijn schoenen aan en als ik even later bij de ANWB binnenstap, loop ik recht op het schap wandelen af. Er zijn ook Pelgrimspaden (klik) in Nederland, die zijn korter en dat moet haalbaar zijn in etappes. Ik heb nu immers “Vrienden” genoeg in het land, waarbij ik kan overnachten.

Je moet altijd uitdagingen blijven zoeken, dat maakt het dagelijks leven mooier en de ervaring, rijker.


Welke uitdaging ga jij aan?


Doordenker:

Niet alles wat je kwijtraakt is een gemis.





In het Spotlight:

Wandel zoekpagina (klik)

Wandelen moet je wel voorbereiden, hoelang en welke richting wil je op. Wil je met gps lopen of via de NS een wandeling lopen. Je vindt er alles over op de Wandel ziek pagina. Goed plannen is belangrijk voor een geslaagde tocht.

Museumnacht 010 (klik)

Het mooiste museumfeestje van 2017 wordt op 4 maart weer gevierd. Tijdens de Museumnacht 010 zie je de mooiste tentoonstellingen, unieke collecties, te gekke projecten en bizarre performances bij musea en culturele instellingen door de hele stad Rotterdam. Kijk voor het uitgebreide programmaoverzicht op de site.

Street-art route Rotterdam (klik)
Sinds vorig voorjaar kun je door Rotterdam een Street-art route lopen, die start bij het Centraal Station. Dat is bij mooi weer, weer eens een andere manier om het prachtige Rotterdam te bekijken. De route loopt langs verschillend werk van lokale Street-art kunstenaars. Rewriters Rotterdam organiseert speciale rondleidingen, kijk op de site voor informatie.



Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey