zondag 15 januari 2017

214 Verlangen





Verlangen

In tegenstelling tot wat alle weerberichten ons voorspelden viel het eigenlijk nogal mee, zelfs het hoge water bleef uit, de stormvloedkering werd niet gesloten. Maar wat niet is kan nog altijd komen, de winter is nog niet voorbij, hoe graag ik dat ook zou willen.

Het was voor mij een week met onaangename verrassingen, bij die ene prent van vorige week is het niet gebleven en op dat gebied is voor mij het jaar slecht begonnen. Maar de berichten over mijn zieke buurman waren zodanig, dat ik die prenten voor lief nam, er zijn veel ergere dingen in het leven. Ik ben gezond en heb eigenlijk niets te klagen.

Het leven is eenvoudig, maar de mens heeft het leven ingewikkeld gemaakt.





In mijn favoriete bioscoop zag ik de documentairefilm: Down to Earth, de film volgt de wereldreis van Rolf Winters en Renate Heinen en hun drie kinderen. Op zoek naar “meer” lieten zij jaren geleden hun luxeleven achter voor een spirituele zoektocht langs inheemse wijzen uit oude, traditionele culturen. Deze film is niet bedacht, maar ontstaan en misschien is dat juist de kracht van deze film, die een groot succes blijkt te zijn.

Ik had al eerder een trailer van Down to Earth (klik) gezien. Toen ik in de afgelopen week het echtpaar, de makers aan tafel zag zitten bij een televisieprogramma en hun verhaal hoorden, wist ik dat ik ernaar toe moest.

De documentaire bekritiseerd de consumptiemaatschappij en is een ode aan de natuur. De thema’s sluiten aan bij de zorgen die mensen hebben over de aarde. Wonderlijk genoeg geven de earth-keepers overal ter wereld aan, dat verandering alleen bij jezelf kan beginnen. Wachten op politieke leiders of het systeem heeft een zin, die zijn juist onderdeel van het probleem.





Ik was geraakt door deze documentaire, de wijze levenslessen kwamen binnen en ontroerde mij. Wij hebben de aarde niet geërfd van onze ouders, maar wij hebben de aarde te leen van onze kinderen. Ooit hadden wij een prachtige leefwijze, maar ergens onderweg zijn wij die mooie levenslessen verloren. Het zijn zinnen die ik niet snel zal vergeten.

Die wijze woorden geven te denken en na de film werd er gediscussieerd, nagepraat en mensen waren in contact. De film maakte echt iets los en aan eenmaal zien heb je eigenlijk niet genoeg.





Het riep bij mij ook vragen op, zijn programma’s als, Expeditie Robinson, Floortje naar het einde van de Wereld en Natuurfilms zo populair, omdat wij diep vanbinnen verlangen naar wat wij onderweg zijn kwijtgeraakt. Gewoon een eenvoudig leven, zonder ingewikkelde aangeleerde kunstjes, gebruiken en luxeproducten die ons leven zogenaamd “voldoening” geven. Is het ons oerinstinct dat hunkert naar verbondenheid, delen en helen.

Heel opvallend zeggen al die wijzen van primitieve stammen overal ter wereld eigenlijk hetzelfde, hoewel ze elkaar niet kennen. Is dat het menselijk instinct?

Deze documentaire over een reis van vijf jaar, over vijf oceanen en zes continenten, gemaakt met één camera, heeft mijn ogen geopend en bevestigd wat ik eigenlijk allang wist. Onze zogenaamde vooruitgang heeft veel van de essentie van ons bestaan kapot gemaakt. De film Down to Earth moet, naar mijn mening, verplicht lesmateriaal worden op scholen. Kinderen hebben immers de toekomst.





Het is misschien nog niet te laat om mensen bewust te maken van ons innerlijk verlangen.

Thuis vroeg ik mij af of ik zonder mijn relatief eenvoudige bezit zou kunnen bestaan. Ik dacht terug aan die prachtige wandelingen door Noorwegen, waar je nog door uitgestrekte gebieden kunt wandelen zonder iemand tegen te komen en aan het ongelofelijke gelukzalige gevoel dat ik tijdens die wandelingen had. Ik zal dat gevoel nooit vergeten, was dat misschien mijn oerinstinct?

Naast veel onvrede om ons heen zie ik ook de lichtpuntjes, er zijn steeds meer mensen die ook zien dat er iets moet veranderen om ons voortbestaan te garanderen. Er is een groeiende vraag naar pure producten en daarin schuilt ook een groeiend verlangen naar een betere wereld.





Vooralsnog begin ik voorlopig maar bij mijzelf en probeer op kleine schaal iets te ondernemen. Ik ga aan de slag met de levenslessen uit die prachtige documentairefilm om dichter bij mijn oerinstinct te komen. Ik zit alleen nog met de vraag, waar begin ik.

Een goed leven is zo eenvoudig, maar de mens heeft het leven zo ingewikkeld gemaakt dat we zelfs het eenvoudig denken zijn we verleerd.


Hoe bewust leef jij?


Doordenker:

In de stilte van het denken vindt je wijsheid.





In het Spotlight:


Van 23 t/m 29 januari wordt het Chinees Nieuwjaar in Rotterdam uitgebreid gevierd. Je kunt genieten van al het culinaire, culturele en muzikale dat het vernieuwde Chinees Nieuwjaar-festival te bieden heeft in het Jaar van de Haan (klik) Kijk op de site voor het volledige programma.


Vanaf woensdag 25 januari barst het jaarlijkse International Film Festival Rotterdam weer los. Tien dagen lang zal de bekende tijgerkop de stad Rotterdam omtoveren in een bruisend middelpunt van onafhankelijke cinema. Er is een zeer uiteenlopend programma, kijk nu alvast wat je wil gaan zien op de site.


In het Wereldmuseum Rotterdam is vanaf 10 februari een nieuwe tentoonstelling: Ik kook dus ik ben. Het is een reis door de keuken met Abdelkader Benali.
Vorig jaar was er een reis/kookprogramma op televisie in samenwerking met Abdelkader Benali en zijn vrouw, een heerlijk programma dat ik niet graag miste.
Het wordt een tentoonstelling over onze omgang met voedsel, die is omgeven met rituelen, sociale conventies, taboes en voorschriften, die voortleven in de hedendaagse kook- en eetcultuur. Het lijkt mij een must om te gaan zien.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 8 januari 2017

213 Gelukkig





Gelukkig

De eerste week van het nieuwe jaar, ik begon eraan met een gevoel van, gelukkig een nieuw jaar en dat gelukkig kun je op verschillende manieren uitleggen.

Een nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Het werd een pracht week met de zon in huis had ik mij geen mooier begin kunnen bedenken. Ik hunker altijd naar de lente en inmiddels heb ik er een traditie van gemaakt om het jaar te beginnen met een lentegroet. Wat mij heerlijke momenten en blije gezichten oplevert en dat begon al op nieuwjaarsdag.

Ik startte de week met het aftuigen van de kerstboom en dat ging niet zonder scherven gepaard. Maar scherven brengen geluk, de moed zonk mij niet in de schoenen. De zon scheen er kon mij niets gebeuren, er was mij zoveel geluk toegewenst..






Bij het maken van mijn collages kom ik regelmatig oude foto’s tegen die herinneringen oproepen o.a. aan decemberdagen uit mijn jeugd. Zwart-wit foto’s met kleurige herinneringen aan mooie tijden.

Mensen verlies je in je leven, maar in je hart draag je herinneringen een leven lang mee.

Ik was nog heel jong toen wij van Spangen naar Rotterdam- West verhuisde (1953). Van die verhuizing weet ik niet veel meer, maar ik heb mooie herinneringen aan mijn jeugd in het oude westen.

Naast ons woonde een gezin met twee kinderen, een jongen en een meisje. De jongen was één jaar jonger dan ik en het meisje was nog jonger. Het meisje en ik hadden dezelfde voornaam. Verwarrend en dus werd dat al snel grote El en kleine El. De jongen, Johnny en ik waren onafscheidelijk. Waar ik ging, ging Johnny en andersom. De moeders werden vriendinnen en deelde lief en leed en zo kwam ook “Tante” Annie (de moeder van Johnny) in mijn leven. Elke dag waren we samen, op maandag als het wasdag was, werd er op zolder gewassen door de moeders. De ramen stonden dan open en Johnny en ik speelden dan in de dakgoot tussen de daken.






In 1958 verhuisden wij van Rotterdam- West naar Pendrecht (klik) een nieuwbouwwijk, een moderne wijk met woningen die met het oog op de toekomst werden gebouwd.

Ik was zes jaar en moest nieuwe vriendinnetjes en vriendjes maken op school en dat valt niet altijd mee. Maar gelukkig verhuisden niet veel later ook de ouders van Johnny en kleine El naar een woning, twee straten bij ons vandaan. De vriendschap floreerde tussen de beide gezinnen en er werd veel ondernomen. Ook de feestdagen werden samen gevierd.

We groeiden samen op van kleuter tot puber en later tot jongvolwassene. We gingen elk ons eigen weg. Johnny vond zijn lief en emigreerde naar Nieuw-Zeeland en ik ging het huis uit. Maar de vriendschap tussen de moeders, onze ouders bleef bestaan.  






Toen mijn ouders verhuisden naar een andere woonplaats, werd de vriendschap minder hecht. En in elk leven komen hoogte- en diepte punten voor en toen bij ons het noodweer toesloeg raakte de vriendschap echt in het slob. Pas jaren later bleek dat beide gezinnen in die tijd door hele diepe dalen waren gegaan. Maar toen was het al te laat, de hechte vriendschap was verdwenen.

In elk mensenleven komen rimpelingen voor, waardoor die precies ontstaan is achteraf niet te achterhalen. Ook in de natuur ontstaan rimpelingen, maar gek genoeg zoeken we daar geen verklaring voor.

Toen mijn vader in 2006 was overleden, kwam ik zelf in zwaar weer terecht en ik raakte mezelf totaal kwijt. Het duurde heel lang voor ik enigszins mijzelf weer was, ik moest uit mijn cocon kruipen en dat koste behoorlijk wat energie. Mooie herinneringen zijn mij toen tot steun geweest en er kwam een moment dat ik met mijn moeder begon over die vriendschap van haar en “tante Annie”.

Elk jaar werd door de beide “vriendinnen” nog een kerstkaart over en weer gestuurd, maar daar bleef het bij.






We wisten dat haar man en dochter waren overleden, bij beide uitvaartdiensten waren we aanwezig geweest. Daar zag ik ook Johnny terug, hij was gescheiden en daarna weer gelukkig getrouwd. Hij woonde toen nog steeds in Christchurch in Nieuw-Zeeland.

De jaren volgden elkaar op en verstreken, foto’s houden de herinneringen levendig. Regelmatig kwam ik de oude zwart-wit foto’s tegen van de jaarwisselingen uit mijn jeugd. Een mooi boek wil je uitlezen, je wil weten hoe het uiteindelijk met de hoofdpersonen is gelopen en dat gevoel had ik steeds als ik die foto’s tegenkwam.

Nadat ik met mijn moeder een gesprek had over die vriendschap van toen, bleek dat zij ook haar vragen had. Op een dag zijn we samen bij “Tante” Annie op bezoek gegaan. De twee oude dames van 80+ zaten tegenover elkaar, ieder met hun eigen verhaal, te praten over wat er was gebeurd door de jaren. De spanning was te snijden en ik zat er even ongemakkelijk bij, de chemie was weg.Wat ik gehoopt had gebeurde niet, de vriendschap van vroeger was niet meer te bespeuren, het vuur kon niet meer worden aangewakkerd. Jammer, maar ik was wel blij dat ik het had geprobeerd.  






Toen mijn moeder was overleden stuurde ik “Tante” Annie een kaart en ik ontving een kaart terug. Tijd moest het verlies van mijn moeder dragelijk maken en vorig jaar ben ik met de feestdagen op reis gegaan, ik had tijd nodig voor mijzelf. Toen ik de afgelopen feestdagen mijn kaarten verstuurde, ging er ook een kaart naar “Tante” Annie. Ze was inmiddels 87 jaar, ik wist niet of ze er nog was of hoe het met haar was. Maar gelukkig ontving ik een kaart terug, handgeschreven met de groetjes van “Tante” Annie.

Met dat teken van leven stond mijn besluit vast, ik zou in de eerste week van januari onverwachts een lentegroet brengen, ook al wist ik niet wat mij te wachten stond.

De zon scheen op die eerste woensdag in januari en met mijn hyacinten naast mij reed ik de wijk Pendrecht binnen en de straat waar ik was opgegroeid. Onze flat stond er nog, maar verder stonden er veelal nieuwbouwwoningen. De straatnamen herkende ik nog en niet veel later stond ik gespannen voor haar deur, ik belde aan en noemde mijn naam. Ze woonde op de 8e en haar deur stond al open en met verbazing hoorde ik haar zeggen: Ik moest gisteren nog aan je denken.

Ik werd met open armen ontvangen, het werd een warme ontmoeting en ik vertelde haar wat er in die laatste weken van mijn moeders leven was gebeurd. We haalden mooie dierbare herinneringen op, maar hadden het ook over de kloof die was ontstaan. Zwaar weer hebben diepe rimpels achtergelaten in het leven van beide vrouwen en dat had sporen nagelaten. Verwijten waren er niet, het is gegaan zoals het gegaan is en daar is geen verklaring voor.






Elke zondag belt ze met Johnny in Nieuw- Zeeland, omdat er naartoe reizen voor haar niet meer mogelijk is en met internet heeft zij geen ervaring. Hij is na die laatste aardbeving in Christchurch naar het binnenland verhuisd en is nog steeds gelukkig met zijn vrouw. Haar dochter, kleine El is overleden, maar haar kleindochter heeft inmiddels twee zoontjes, vertelde ze mij trots en samen bekeken we de foto’s.

Ik zag de moeder van Johnny terug in de rimpels van haar lachende gezicht en bij het afscheid nemen heb ik haar in een innige omhelzing beloofd om terug te komen en die belofte ga ik waarmaken.

Ik sliep die nacht slecht, ik had zoveel te overdenken en toen ik wakker werd scheen de zon door de ramen. Mijn nieuwe wandelschoenen stonden te trappelen van ongeduld. Ik had behoefte aan een strandwandeling, de koude wind en een lange wandeling zou al mijn diepe gedachtes verzachten. 

Toen ik thuis kwam lag er een verrassing in mijn postbus, een prent wegens crimineel gedrag. Ik had wel zeven kilometer te hard gereden en dat mag niet. De eerste rimpel van dit jaar is nu al een feit.

Elk leven bestaat uit ups en downs, dat zijn de rimpels van het leven en die moet je niet wegstoppen, gladstrijken of gladspuiten. Draag ze met trots, want elke rimpel is uniek. We dragen elk onze eigen herinneringen met ons mee, als een prachtig levensverhaal. Maar het is net als het lezen van een mooi boek, jaren later ken je alleen de grote lijnen en die warme herinneringen heb je in je hart gesloten.

Wat is het jaar mooi begonnen, een begin om nooit te vergeten.


Doordenker:

Wat je in je hart bewaard raak je nooit meer kwijt.






In het Spotlight:



Ja, je leest het goed en het zal je verbazen wat er te zien is. In het Natuurhistorisch museum in Rotterdam is een tentoonstelling ingericht met dode dieren met een verhaal. Je vindt er onder anderen de Domino-mus, de Tweede kamer- muis en nieuw in de collectie is de Verslikvis. Het maakt mij nieuwsgierig en het lijkt mij een mooie gelegenheid om een bezoekje te brengen dit museum, dat al in 1927 is opgericht.


Een mooie stevige wandeling maken door de natuur in de Voornes Duin is een aanrader. Op de site van Natuurmonumenten vindt je genoeg tips en routes en dus tijd om de wandelschoenen aan te doen en erop uit te trekken. Starten kan op verschillende plaatsen.

Mijn voorkeur is starten bij restaurant Aan Zee (klik) , dat tevens een boeiend project is om te bezoeken. Het restaurant is volledig gebouwd met natuurlijke en duurzame materialen. Neem een kijkje op het dak en de uitkijktoren, daar vindt je het hele verhaal van dit mooie project aan zee.






 Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

donderdag 29 december 2016

212 Tiktak


Een mistige ochtend in Ubeda, Andalusië

Tiktak

De wereld is in nevelen gehuld als ik opsta, buiten schemert het nog en het is alsof ik op mijn eigen eilandje zit. Mist verbergt de boze buitenwereld en op de achtergrond tikt de klok, tiktak.

De zon schijnt haar zonlicht elke dag wat langer op de aarde. De dagen lengen zegt men, maar de dagen tellen elke dag 24 uur en dat veranderd niet.  De tijd tikt weg en nog even en het jaar zit erop. December is een maand van geven en vergeven, van herdenken en schenken en van afsluiten en opnieuw beginnen.


De Mezquita, Cordoba, Andalusië


Die week tussen kerst en oud- en nieuwjaar lijkt altijd enigszins beladen, we moeten nog zoveel en eigenlijk zijn we er klaar mee. Althans zo beleef ik dat en als ik daar met anderen overpraat, ben ik echt niet de enige die dat zo voelt. Ik heb altijd een intens verlangen naar de lente in die laatste week van december en dat heb ik al zolang ik mij kan herinneren.

Op mijn tafel staan witte tulpen statig rechtop in de vaas. Eigenlijk tegen mijn principe, normaal koop ik ze pas in het nieuwe jaar. Maar ik kon de verleiding niet weerstaan, het voorjaar lokt.


Spaanse winterzon


Op die mistige ochtend besloot ik mijn laptop op tafel te zetten en mijn blog te schrijven, omdat daar op nieuwjaarsdag (a.s. zondag) niet veel tijd voor overblijft. Glimlachend zat ik aan tafel met mijn nieuwe trekking schoenen aan, die ik thuis uit probeer in verband met mijn moeilijke voeten. Zodat ik straks in het nieuwe jaar de nog ongebaande paden gemakkelijk kan lopen.

Bij het maken van mijn collages neem ik het jaar door, mijn foto’s staan in mapjes per jaar en maand opgeslagen en dat geeft een mooi jaaroverzicht en wat had ik een mooi jaar.


Toen wij uit Rotterdam vertrokken...


Ik vierde vorig jaar Oud en Nieuw in Andalusië en volgens zeggen zitten dan alle Spanjaarden in rood ondergoed (dat brengt geluk) met twaalf druiven te wachten op de twaalf slagen van de klok om middernacht. Elke etalage was gevuld met rode lingerie, maar of het daadwerkelijk klokslag twaalf werd gedragen dat heb ik niet gecontroleerd. Maar om middernacht werden er wel bij elke twaalf klokslagen druiven gegeten, bij elke klokslag één. Die traditie is in 1909 ontstaan in Alicante en elke druif zou volgens zeggen een maand geluk brengen.

In Argentinië bestaat die traditie ook, maar daar worden rozijnen gegeten. Zou men in Villa Eikenhorst (klik) om middernacht ook klaar zitten met een bakje rozijnen op schoot?


Een droom werd werkelijkheid


Als ik mijn foto’s bekijk van het afgelopen jaar waren er zeker hoogtepunten, een langgekoesterde wens kwam uit. Ik maakte mijn droomreis, een cruise naar Noorwegen en vertrok vanuit mijn geboortestad Rotterdam met de Ms. Rotterdam. Het werd een onvergetelijke verwenvakantie, gelukkig heb ik de foto’s nog van die prachtige reis. Ook werd de helft van mijn huis opgeknapt en het ziet er weer uit om door een ringetje te halen.

Het was natuurlijk niet altijd goud wat er blonk, tegenslag hoort er ook bij in het leven. Maar daar wil ik het nu niet meer over hebben. Ook tegenslagen kun je omdenken en uit die nare ervaringen kun je het beste halen.



Home is where the hart is


Natuurlijk heb ik plannen voor het nieuwe jaar, voornemens zou ik het niet willen noemen. Hoewel ik wel voornemens ben om de andere helft van mijn huis ook op te knappen. Behangen en witten, het is eigenlijk noodzaak. Maar plannen zijn er ook, meer wandelen, fietsen en wat minder gewicht op de schaal, dat zou fijn zijn. Maar boven aan mijn lijstje staat GENIETEN, omdat ik weet dat alles in een klap veranderd kan zijn.

Leef bewust en geniet van alles wat maar binnen je mogelijkheden ligt.

De klok tikt de laatste uren weg, tiktak-tiktak … en ik wens jullie voor 2017, prachtige maanden, succesvolle weken, opgeruimde dagen, gezonde uren, zorgeloze minuten en heel gelukkige seconden.


Hebben jullie al plannen voor 2017?


Zonsopgang in de Noorse Fjorden


In het Spotlight:



Ik heb hier een mooie tip voor liefhebbers van theater, cabaret, opera, musical, concerten e.d. elke donderdag wordt het lastminute-aanbod bekend gemaakt op de site van Rotterdam Tourist Information(klik) . De kaarten waren altijd alleen verkrijgbaar bij de Rotterdam Tourist Information aan de Coolsingel 114. Maar er is een verkoopadres bijgekomen op het Centraal Station, aan de balie van de Rotterdam Tourist Information kun je vanaf donderdag 12.00 tot en met zondag 17.30 uur lastminute tickets kopen met hoge kortingen.
Dat kunnen verrassende avondjes uit in Rotterdam worden, een mooi plan voor 2017.



In het Haagse Gemeentemuseum is nog tot 26 maart 2017 een prachtige tentoonstelling te zien: Hubert de Givenchy – To Audrey with Love. Het is een overzicht tentoonstelling van Givenchy ’s werk dat een tijdspanne van een halve eeuw omvat, van de opening van Maison de Givenchy in 1952 tot zijn terugtreden bij het modehuis in 1995. De couturier zelf heeft zijn meest geliefde creaties geselecteerd. De actrice Audrey Hepburn droeg veel van zijn creaties die ook te zien zijn in de tentoonstelling, naast de ontwerpschetsen, tekeningen, foto’s en filmbeelden.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 25 december 2016

211 Verschil


Kerstbloemen


211 Verschil

Het aantal gebeurtenissen in de afgelopen week is niet op een hand te tellen, het leven bestaat uit keuzes maken en dan blijven de highlights van deze week over. Er kwam een einde aan mijn carrière als ouvreuse en de winter begon. Maar mooier dan wat ook, er werd een grote ster geboren die duidelijk het verschil maakte.

De volledige symboliek van kerst lijkt te zijn verdwenen, als ik de commercials mag geloven gaat het uitsluitend over eten, gezelligheid en een witte kerst. Een droombeeld, terwijl veel mensen de kerstperiode als een nachtmerrie ervaren en er in veel huishoudens geen geld is voor een giga-kalkoen, die een slecht leven achter de rug heeft. We laten ons meeslepen in commerciële droombeelden en nepnieuws. Bovendien zit een witte kerst er bij 13°C-graden echt niet in.


Schaapjes in de kerststal


Maar er is een lichtpuntje, in deze boze wereld waar volwassenen zich als kleine kinderen gedragen weet een kind van zes het tij te keren.

De ongeneselijke Tijn had maar een wens, hij stond voor het glazen huis samen met zijn vader om zijn eigen Serious Request actie te starten. Zijn vader vertelde in het kort wat de tragische drijfveer was, Tijns levensverwachting is kort, maar er zijn ook kinderen die niet eens zes jaar worden. Met het lakken van nagels wilde de zesjarige Tijn heel graag geld inzamelen en zijn streefbedrag was 100 euro.


Kerstster


Ons koude, harde kikkerland werd als bij toverslag geraakt, heel Nederland lakt inmiddels. De actie van Tijn heeft uiteindelijk ruim 2,5 miljoen euro opgeleverd. Nederland heeft gelukkig het hart nog op de juiste plek als het erop aan komt, wat een opluchting.

Maar ik vraag mij toch af, waarom we een dramatisch verhaal nodig hebben om iets voor een ander te betekenen. Die kleine jongen die het verschil maakte, zullen wij nooit meer vergeten, dat weet ik zeker en dat heeft Sanne (klik) prachtig verwoord in het liedje dat ze speciaal voor Tijn schreef:

Je bent een voorbeeld voor ons allemaal, je bent een held, een jongen en een eeuwig mooi verhaal.


Warme wollen truien ontbreken deze kerst


Een eeuwig mooi verhaal, net zoals het verhaal van eeuwen geleden over die ene kersnacht. Ik ben alleen bang dat die verbondenheid, die de kleine Tijn terug heeft weten brengen in de harten van mensen, ook weer als sneeuw voor de zon zal verdwijnen.

Maar voor nu weet ik dat het goede nog in de mensen zit en dat geeft hoop.

Wees in het komend jaar ook een held door het verschil te maken, net zoals de kleine Tijn. Blijf je bewust van de kracht die wij allemaal kunnen ontplooien en breng dat inzicht ook over op de volgende generatie.


Welk voornemen heb jij voor 2017?


Kerstgroen



*
Kerst
Kaarsen
Vuurwerk
Sprankelend
Feestelijk tafelen
De klinkende glazen
Een toost en een lach
Herinneringen ophalen aan
Mensen die er niet meer zijn en
Liefdevol en gastvrij bouwen aan
Mooie herinneringen voor de volgende
Generatie die we vervolgens leren dat vrede
Niet vanzelfsprekend is en gouden sterren aan
De hemel kijken glimlachend toe en lijken te zeggen
Verspil geen tijd
Heb lief
Geniet
LEEF!



Brocante kerstmarkt


Doordenker:

Maak het verschil.



In de Spotlight:

In verband met de kerst ontbreekt mij de tijd om mooie tips te zoeken, maar ik doe mijn best om dat de volgende week goed te maken.







Blijf positief, bewaar de vrede en maak er mooie Kerstdagen van.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 18 december 2016

210 Kwetsbaar


Zoek de wijn ,dek de tafel, de kerst staat voor de deur


Kwetsbaar

Hoewel ik al weken zeg dat ik geen zin heb om de kerstboom neer te zetten, heb ik deze week toch het bouwpakket naar boven gehaald. Het begon toch te kriebelen naar mate het einde van het jaar in zicht komt en hij staat nu te stralen, ik ook.

Sky-radio zend de hele dag kerstnummers van alle tijden uit, de een nog vrediger dan de ander, terwijl ik de schijnheiligheid er steeds meer van in zie. We weten immers allemaal dat kerststress de grootste oorzaak is van familieruzies. Familiebanden zijn kwetsbaar en de lontjes zijn kort in de decembermaand.


Het kerstboom-bouwpakket


Met groeiende verbazing zag ik deze week bij Late Night, het item over Nepnieuws (klik) de oorzaak naar mijn mening van een steeds groter groeiend wantrouwen. Wantrouwen in de wereld, in het land, in de buurt en ook binnen families. Alles wat op internet staat wordt klakkeloos als waarheid aangenomen, zonder de feiten te kennen. Ik vind het een beangstigde ontwikkeling en is dat nog te keren.

Ik had een drukke week, hoewel “druk” met allerlei leuke afspraken, met als gevolg dat ik vandaag op het allerlaatste nippertje nog zit te schrijven. Gelukkig had ik de foto’s al klaar, het resultaat zal misschien niet zo zijn als voorgaande weken, maar ik doe mijn best.


Voorbereiding, de ficus snoeien en de lichtjes ontwarren


Tussen alle drukte door heb ik ook nog een heerlijke film gezien: De Zevende Hemel, een film over familiebanden en de kwetsbaarheid daarvan. Maar deze film toont ook,  hoe belangrijk familiebanden zijn. De film vertelt het verhaal van een familierestaurant, een jubileum en de verstandhouding tussen de broers, zussen en aangetrouwde partijen.

Zelf ben ik niet zo rijk, mijn ouders zijn inmiddels overleden, ik heb geen zussen en broers en zelf heb ik geen kinderen. Maar mijn rijkdom is toch mijn familie, mijn neven en nichten en hun kinderen. Ik mag wel zeggen dat ik uit een warme familie kom, die hecht is en dat is een groot goed.


Nepboom, maar echt op tafel


In de film “De Zevende Hemel” (klik) zie je waaraan het o.a. schort, karakters die hetzelfde zijn botsen. Het is een heerlijke kerstfilm met heerlijke muziek, Nederlandse topnummers die prachtig in elkaar passen en ontroeren. En ik weet zeker dat als je van de film Mama Mia hebt genoten, je deze film zeker niet mag missen.

We vergeten vaak in de spiegel te kijken als er scheurtjes ontstaan in familiebanden en karakters kun je niet veranderen, accepteer dat. Vergeven en loslaten kan veel veranderen binnen relaties, maar daarmee bedoel ik niet dat je elkaar nooit meer moet zien, want koppigheid lost helemaal niets op. De een zal altijd iets meer geven dan de ander, dat zal nooit veranderen.


Er wordt wat af geprutst deze dagen


In de film onder andere een prachtig nummer van Boudewijn de Groot, Avond (klik) . Natuurlijk zong ik het mee en de hele dag zong het door mijn hoofd en een zin bleef de hele week hangen. Een zin die binnenkwam, de waarheid die ik nooit meer vergeet:

Je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij.

Het leven gaat sneller dan je verwacht en wachten tot het te laat is geeft alleen maar ellende en daar wordt niemand gelukkig van.

Het is een hot item, nepnieuws, maar hoe krijgen we dat de wereld uit. De oplossing lijkt eenvoudig, gewoon niets meer delen via de media. Geen sensatieberichten, geen negatieve informatie en geen vuiligheid meer verspreiden, waarvan je de feiten niet kent. Wat zou dat een verandering brengen in de wereld.


Hij staat te stralen en ik ook


De kerstboom staat, ik WhatsApp met mijn nichten over het kerstdiner, uit de draadloze box klinken liedjes over warmte, vrolijkheid en vooral vrede. Elk jaar zingen we over de hele wereld mee en er staat maar een ding vast, volgend jaar worden diezelfde liedjes weer mee gezongen en is er weinig veranderd.

Hoewel, je kunt niets zeker weten en alles gaat voorbij. Imagine (klik)  

Ga de komende feestdagen tegemoet met een wat langer lontje, dan zal er een heel ander licht schijnen in de huiselijke stal.


Wat gaan jullie doen met kerst?


Doordenker:

Kwetsbaarheid begint met moed.


Laat de kerst maar komen


In het Spotlight:


De leukste familievoorstelling tijdens de feestdagen, en ook daarna, zijn toch elk jaar de voorstellingen van het RO-theater. Na de veelgeprezen voorstellingen als, De gelaarsde Poes, De Zere Neus van Bergerac en Lang en Gelukkig, is dit jaar de geheel vernieuwde versie van, Snorro de gemaskerde held, terug in het theater. Mis het niet, kijk op de site voor de speellijst.


De musical Hair is nog tot 30 december te zien in het Nieuwe Luxor in Rotterdam. Iedereen kent de hits, dit is een voorstelling die je niet mag missen. Een spraakmakende musical in de 70’s en nu nog steeds actueel.


Op 22 december 2016 komt de Staatsopera van Tatarstan naar theater De Stoep met de balletvoorstelling Sleeping Beauty, dat is een van de weinig kansen om klassiek ballet te zien in het prachtige theater van Spijkenisse. Er zijn nog kaarten, maar wees er snel bij.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey