zondag 10 december 2017

256 Stuk





Het is al wat later op de ochtend en eigenlijk moet ik de deur uit voor de boodschappen, maar ik zit in een flow waar ik niet uit kom. De notities in mijn boekje zijn de afgelopen dagen chaotisch neergekrabbeld, om niet te vergeten. Telkens weer dwarrelen er teksten door mijn hoofd.

Ik hoef maar even zo te doen…

Deze week leerde ik Flip en Bep kennen, het zegt jullie waarschijnlijk niets en dat is niet zo gek. Ik zag Flip, de zoon van … en Bep, de dochter van… en wat mij raakte was de overeenkomst in twee totaal verschillende voorstellingen. Flip en Bep, beide kinderen van grote kunstenaars die al heel jong werden geconfronteerd met de schaduwzijde van het hebben van bekende ouders. Niet zomaar een moeder en niet zomaar een vader, maar bevlogen legendarische Nederlandse kunstenaars van kunst met een grote K.


In een rijtuigie...


We trekken ons er niks van aan, het is altijd zo gegaan…

Het is niet dat ik een groot musical liefhebber ben, maar ik moest deze musical zien: Was getekend Annie M.G. Schmidt (klik) en dat is achteraf gezien eigenlijk een must voor iedereen, tijdloos en dus voor jong en oud interessant. Wat een prachtig stuk! Het is een voorstelling over Nederlands meest geliefde schrijfster, gebaseerd op de bestseller Anna van Annejet van der Zijl (klik) .

In deze voorstelling leren we Flip kennen de zoon van Annie M.G. die in 1952 werd geboren, net zoals ik. Hij vindt een koffertje met brieven op zolder en zit vol vragen, er is nog zoveel dat hij niet van zijn moeder weet. De rol van Flip wordt prachtig gespeeld door William Spaaij. Flip is een innemend persoon in de voorstelling, zo puur en hij vraagt zich voortdurend af: Wie was mijn moeder nou eigenlijk en hij is de zoon van, maar wie is hij zelf eigenlijk.

In een interview met William Spaaij en de regisseur Paul Eenens (klik) hoor ik iets meer over de achtergrond van de voorstelling, die al dagen door mijn hoofd blijft dwalen.

Annie wordt groots gespeeld door Simone Kleinsma, een rol die haar als geen ander past, werkelijk briljant. Niemand anders had dit zo mooi kunnen neerzetten. Ze doet de echte Annie niet na, maar ze is het echt, ze staat er in levenden lijve. Annie maakte de waarheid altijd mooier dan die in werkelijkheid was en dat komt zo mooi naar voren. Alle kleuren in het hoofd van Annie zijn in deze voorstelling vertegenwoordigd.


Alle kleuren in het hoofd van Annie


Flip heeft na het overlijden van zijn ouders nog veel vragen en leest de brieven van zolder, de nalatenschap van zijn moeder. Je ziet hoe Annie altijd op zoek is geweest naar een bepaalde mate van vrijheid.

We zijn er nog niet aan toe, taboe, taboe…

Maar Annie zien we in deze voorstelling ook als kind, een eenzaam kind dat opgroeide in Zeeland binnen een strenggelovig gezin. En als jongvolwassene die niets liever doet dan schrijven. Ook de rollen van het kind en de jonge Annie worden fabelachtig mooi en puur neergezet. De voorstelling is geschreven door Dick van den Heuvel en de teksten van bekende en onbekende liedjes van Annie M.G. zijn aaneengeregen tot een bijzondere autobiografische voorstelling met de drie Annie’s als pareltjes in een collier.

Vluchten kan niet meer…

Als de man van Annie M.G., Dick van Duijn zwaar depressief wordt en afscheid neemt van het leven, krijgt de rol van Annie een andere lading als Simone zingt: De wereld is wonderlijk leeg zonder jou… Het was muisstil in de zaal, een kippenvel moment en je zou haar op dat moment willen omarmen en troosten.

De wereld is wonderlijk leeg zonder jou
Er staat maar zo weinig meer in
De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw
Waarom? Wat heeft het voor zin?


Jeugdigheid maakt plaats voor wijsheid


Maar hoe zit dat nou met Bep, zullen jullie je inmiddels afvragen. Bep, de dochter van Rietveld (klik voor de trailer) , was een totaal andere voorstelling die ik ook deze week zag. Een theatermonoloog gespeeld door Audrey Bolder waarbij de vraag rijst, ten koste van wie of wat mag je kunstenaar zijn.

Elisabeth Rietveld, is de oudste dochter van kunstenaar, architect en meubelmaker Gerrit Rietveld (klik) . Ze laat ons door haar ogen zien hoe de kunstgroep De Stijl haar vader omarmden, een bonte stoet van personages trekt voorbij en uiteindelijk blijkt dat ook bepalend voor het leven van Bep.

Bep, de dochter van Rietveld, is een meeslepend biografisch drama. Je ziet hoe ook zij al jong werd geconfronteerd met de schaduwzijde van het hebben van een beroemde vader. Ondanks alles omarmde zijzelf, Elisabeth Eskes-Rietveld (klik) de schilderkunst en trad in de voetstappen van haar vader.

Wat voor weer zou het zijn in …

Ik kom ineens bij mijn positieve, ik was helemaal verdwaald en liep als de kleine Margootje uit Madurodam door het “Bos der Woorden”, mijn fantasie slaat op hol. Maar ik moet nog boodschappen doen en iets in mij zegt: Nou en … en dus schrijf ik verder.


Klein meisje, dit is het land waar grote mensen wonen


Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen...
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt


Dikkertje Dap zat op de trap


Dat prachtige theaterstuk over Annie laat mij niet los, aan het einde van de voorstelling kwam er direct een vraag bij mij op: Zijn wij niet allemaal Annie?

Zijn wij niet allemaal Annie, dat is tevens een prachtige doordenker. Want wij zijn allemaal uitsluitend vrij in ons hoofd, we zijn altijd ergens aan verbonden in welke context je dat ook zet. Maar ieder mens wil toch vrij zijn, vrij in bewegen, vrij in doen en laten, vrij om te zijn zoals je zelf wil zijn. Het is een mooie conclusie die ook weer vragen oproept, want niemand is vrij.

Als wij inderdaad altijd op zoek zijn naar een zekere vrijheid, waarom is het gras dan altijd groener bij de buren en waarom moet men dan altijd hebben wat een ander heeft. Veroorzaken we zelf niet de val waarin we vallen en zijn wij niet zelf de boeien waarin we vastzitten.

Naarmate mijn haren grijzer worden gaat mijn brein het leven anders zien en toch is, hoe je het ook bekijkt, vrijheid mij nog altijd heilig.

Ik hoorde kortgeleden Herman van Veen zeggen: Mijn toekomst is een andere dan toen ik 25 was en daarmee raakte hij een snaar. Uiteindelijk maakt jeugdigheid plaats voor wijsheid en dat geeft waardevolle inzichten, die mij telkens weer verbazen.


Welke Annie-woorden zijn jou bijgebleven?


Doordenker:

Alles kan stuk, maar niet alles is te lijmen.


Bewaar het kind in jezelf


In het Spotlight:


Heeft mij verhaal jullie nieuwsgierig gemaakt. De musical is nog in het land te zien t/m juli 2018 en er zijn nog kaarten te reserveren. Kijk op de site naar de mogelijkheden.


Dikkertje Dap is ook een schepseltje van Annie M.G. en Dikkertje is nu verfilmt, hoe leuk is dat. De film speelt in verschillende bioscopen in het land en lijkt mij een geweldig leuke tip voor een familie-uitje met de feestdagen.


Een andere tip voor de komende feestdagen is de Woef Side Story, deze familievoorstelling (8+) is het verhaal van Romeo en Julia op z’n hondjes. Deze award winnende musical van regisseur Pieter Kramer is, wegens succes terug en te zien t/m 15 april 2018 in verschillende theaters.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 3 december 2017

255 Later





De zon werpt lange schaduwen het huis in en schreeuwt om aandacht, het is alsof ik naar buiten word getrokken. Ik luister niet want ik moet mijn verhaal kwijt, hoewel dat ook op een later tijdstip zou kunnen. Maar mijn agenda is aardig gevuld en ik wil toch op tijd mijn blog publiceren, het schrijven is voor mij een must geworden.

Sommige gebeurtenissen in je leven doen je beseffen dat je niet eeuwig jong blijft.

Goed gemutst ging ik op weg naar de grootgrutter die op de kleintjes let, hoewel ik bij dat laatste mijn vraagtekens zet, maar dat is een andere kwestie. Een eindje voor mij zag ik haar lopen, steeds moeizamer met haar rollator, de tachtig is ze al jaren gepasseerd, ik ken haar redelijk goed. Elke dag loopt ze hoe moeilijk dat ook is haar rondje en ik zie haar steeds verder achteruit gaan. Het tempo van jarengeleden is eruit. Ze loopt steeds trager, steeds meer naar een kant gebogen, maar elke dag blijft ze het volhouden. Bewegen is nog steeds haar drijfveer.

Vlak achter mij hoor ik iemand lopen en ik kijk om, het is een vrouw van mijn leeftijd. Ik ken haar niet, maar ze zegt: “Ach, het is wat als je zo oud bent, ik zie haar regelmatig lopen”. We raken aan de praat, de vrouw deelt haar zorgen over later en ik begrijp haar volkomen.



Mijn grootmoeder


Gelukkig weet niemand hoe later eruitziet, maar later komt vaak sneller dan je had verwacht.

Deze week viel de enveloppe van het SVB op de mat en heb ik de volgende stap naar later gezet en mijn AOW (klik)  aangevraagd. Niet dat het een formulier was dat ik moest invullen, maar een eenvoudige brief met een verwijzing hoe je de AOW moet aanvragen op de site. Het kostte mij geen moeite om alles correct in te vullen, het was zo gebeurd. Maar ik ben nu nog helder van geest en bij de tijd, hoe moet dat later, als het mij tenminste gegeven is om veel later nog mee te maken.

In die gedachte moet je vooral niet blijven hangen en je moet vooral ook niet klagen, want daar wordt je alleen maar lelijk van.

De realiteit zet je soms ineens weer op beide benen en dat gebeurde zeker de afgelopen weken. Maar het is net als bij een weegschaal. De lichte mooie herinneringen komen boven, terwijl het gewicht van verdriet zwaarder weegt en dan is het van groot belang om weer in balans te komen.

Ik zocht wat oude foto’s, zwart witte plaatjes uit mijn jeugd en kwam daar ook het portret van mijn grootmoeder tegen, waarnaar ik ben vernoemd. Een krachtige vrouw die al jong weduwe werd, ze moet begin zestig zijn geweest toen mijn grootvader net voor hij 65 jaar werd plotseling overleed.



Cornelia Maaike samen met haar moeder


Soms voel ik mij ineens schatrijk, omdat ik zowel mijn ouders als grootouders goed heb leren kennen. De verhalen van de voorgaande generaties staan in mijn geheugen gegrift en daar ben ik dankbaar voor.

Cornelia Maaike, mijn grootmoeder werd in 1898 geboren, zij was de oudste van elf kinderen. Ze groeide op in een arbeidersgezin waar elk dubbeltje, meerdere keren moest worden omgedraaid. Het waren zware tijden en ze had bepaald geen gemakkelijke jeugd. Als het weekloon (in contanten) werd uit betaald aan haar vader, dan ging hij eerst langs de kroeg en ging daarna laveloos naar huis, van het weekloon was dan niet veel meer over.

Mijn overgrootvader kan ik mij ook nog vaag herinneren, wij noemden hem Opa Kooi, we kwamen er niet veel, veel later begreep ik pas waarom. In zijn kleine armoedige, vieze huisje stonden langs de wanden allemaal kleine houten kanariekooitjes, de een floot nog harder dan de ander. Er was ook een rode lapjeskat en midden op tafel stond de jeneverfles. Eén beeld is mij nog duidelijk bijgebleven, waarbij Opa Kooi zijn bord tomatensoep zat leeg te slurpen en tegenover hem zat de kat, die likte ook van het bord soep. Ik zie het nog voor me.



Een familie-vakantie in Oostvoorne, jaren '50


Mijn grootmoeder moest haar steentje al jong bijdragen in het gezin met elf kinderen, zij was immers de oudste.

Later vertelde ze ons de verhalen over vroeger in geuren en kleuren en dat was zeker het geval tijdens de gezamenlijke kampeervakanties. We hadden een eenvoudige tent met olielampjes en zowel thuis als op de camping hadden we geen tv, geen telefoon en er was nog lang geen sprake van digitale schermpjes. Er werd samen gezongen en er werden verhalen verteld en vaak vroegen wij dan: “Oma, vertel nog eens van vroeger”. En telkens opnieuw luisterden we naar haar herinneringen.

Het zijn de zoete herinneringen die mij zijn bijgebleven, hoewel het voor haar barre tijden moeten zijn geweest.

Omdat ze haar steentje moest bijdragen binnen het grote gezin, ging ze bij Frank Rademakers in Rotterdam aan de slag, het moet rond 1910 zijn geweest. Daar was het haar taak om de alom bekende Haagse Hopjes in te pakken. Dag in dag uit pakte ze de zoete koffiesnoepjes in en er mocht niet van gesnoept worden. De regels binnen de fabriek waren heel streng en niet te vergelijken met onze huidige werkvloer. Thuis was er absoluut geen geld voor die Haagse luxe en toen op een dag haar zusje onder het raam van de fabriek stond, kon ze de verleiding niet weerstaan. Ze gooide wat Haagse Hopjes door het raam, haar zusje lachte haar dankbaar toe. Helaas werd die actie ook gezien door haar meerdere, ze werd ontslagen en met lood in haar versleten schoenen kwam ze thuis en daar kreeg ze er nogmaals van langs.



Rademakers hopjes


Naast mijn laptop staat een glazen pot met Haagse Hopjes en toen ik besloot mijn grootmoeders verhaal eens te delen, besloot het snoepje eens onder de loep te nemen. En het verhaal van de oorsprong van het Haagse Hopje (klik) is een wonderlijk verhaal dat ik ook graag met jullie deel.

Het snoepje is genoemd naar baron Hendrik Hop (1723 – 1808) (klik), gezant der Staten van Holland. Toen de Fransen in 1792 Brussel innamen, werd Hop naar Den Haag teruggeroepen, waar hij tot 1801 boen het confiseurhuis van de firma Van Haaren & Nieuwerkerk op de Lange Voorhout 92 woonde. De baron was verslaafd aan koffie. Het verhaal wil dat hij op een avond zijn kop koffie met suiker en room op de kachel liet staan. De volgende ochtend bleek dat een karamel te zijn geworden. Hop vond die brokken suiker met koffiesmaak erg lekker. Toen hij korte tijd later van zijn dokter geen koffie mocht drinken, vroeg hij zijn onderbuurman, bakker Theodorus van Haaren, voor hem van die “brokken koffie” te maken. Ze werden al gauw “de brokken van baron Hop” genoemd en die kregen in 1880 de naam Haagsche Hopjes.



Verdwalen in oude foto's


Heerlijk om zo te verdwalen naar aanleiding van wat zwart wit foto’s. Ik kijk naar mijn verzameling oude foto’s die mij terugbrachten naar mijn jeugd, Ja, later is allang begonnen en de tijd is omgevlogen. Even denk ik aan een tekst van een liedje: Hier heb ik nog een foto van heel lang geleden en als ik blijf kijken, dan wordt het weer heden.

Mijn grootmoeder is 94 jaar geworden in redelijke goede gezondheid, zij bleef bewegen op haar manier en liep met 85+ nog van de vijfde etage naar beneden. Ze heeft 29 jaar “van Drees getrokken” (klik) , zoals men dat destijds noemde als je AOW ontving. Over een paar maanden ontvang ik mijn eerste AOW en ik mag hopen dat ik daar minstens zolang van mag genieten als de vrouw waarnaar ik ben vernoemd.

De schaduwen waren inmiddels uit het huis verdwenen, de maan slokte het daglicht op en ik zag op de klok dat het veel later was dan ik voor ogen had. Ik haalde even diep adem. Pff … later komt wel heel dichtbij, daar moet ik maar niet te lang bij "stil blijven staan", want we moeten vooral blijven bewegen.

De woorden zijn weer aaneengeregen, de ketting lijkt compleet en tevreden kijk ik naar een collier van letters. En soms verbaasd, vraag ik me af waar ik het toch allemaal vandaan haal.


Sta jij weleens stil bij later?


Doordenker:

Tijd is er niet om te doden, maar om te leven.


Koffie van nu


In het Spotlight:


Wil je bijzondere plaatsen in Rotterdam ontdekken? Boek dan eens een mooie wandeling met het Gilde Rotterdam. Ga wijken als Kralingen, Crooswijk of Heyplaat eens met andere ogen bekijken en het zal u verbazen wat de gids u te vertellen heeft. Boek vooraf op de site uw Rotterdamse wandeling.


In Scheveningen kun je op de zondagavonden 3, 10 en 17 december genieten van het wintervuurwerk. Het vuurwerk begint om 19.00 uur en dat is een mooie tijd om er een familie-uitje van te maken. Lekker uitwaaien op het strand, gezellig samen eten en daarna als afsluiter het vuurwerk.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 26 november 2017

254 Zoet





Het is zaterdagochtend, aan de hemel tel ik ontelbaar veel tinten grijs, het is nog donker ik heb een hekel aan die donkere dagen van november en december. Ik maak mijn ontbijt klaar en overdenk de week, waarin opmerkelijke ontdekkingen zaten.

Als ik die ochtend de laptop open is het al wat lichter buiten en het grijs maakt plaats voor blauw, nog geen streep loos blauw, maar de zon komt door en het lijkt een mooie dag te worden. Straks trotseer ik de kou en ga ik genieten van de zon, althans dat dacht ik op dat moment, maar dat zou anders lopen die dag.


Abdij Rolduc


Ik was even in Zuid-Limburg, een prachtige provincie die altijd wat on-Nederlands overkomt bij ons westerlingen. De kleurige bomen staken bont af tegen de Limburgse heuvels. Zoveel kleuren passen er niet eens op een palet en als dat wel mogelijk zou zijn, dan zouden mensenhanden nooit zoveel tinten kunnen mengen. Elk jaar verwonder ik me weer over de herfst. Het is prachtig, maar toch blijf ik een lentekind.

’t Het is een vreemdeling zeker die verdwaalt is zeker.

Deze westerling uit Zuid-Holland met Zeeuwse roots was deze week ook in het Noord-Hollandse Amsterdam. En je zou op het eerste gezicht niet vermoeden dat die twee plaatsen in Noord en Zuid Nederland, iets gemeen kunnen hebben met elkaar, maar er zijn wel degelijk raakvlakken.

Wie zoet is krijgt lekkers, in een of andere hoek.


Abdijkerk Rolduc, Zuid-Limburg


In Limburg bezocht ik Abdij Rolduc (klik) , ik had er nooit eerder van gehoord, maar het was een fabelachtig mooie plek. Ik bezocht er een winterfair, maar het complex maakte meer indruk op mij, dan de winterfair zelf. In eerste instantie oogde het gehele complex sober, maar de verrassing zat aan de binnenkant

De Abdij werd al in het jaar 1104 gebouwd en de huidige abdijkerk stamt nog uit de beginperiode van de abdij. Door de eeuwen heen is er veel verwoest, her gebouwd en gerestaureerd. Maar het meest opmerkelijk is de restauratie in 1853 en van 1891 tot 1902 die in handen was van de in Roermondse architect Pierre Cuypers. Het laatgotische priesterkoor werd afgebroken en vervangen door een reconstructie van het oorspronkelijke Romaanse koor. Het gehele interieur werd rond 1900 voorzien van prachtige wandschilderingen, door de Akense kanunnik M. Goebels. Het interieur van de abdijkerk van Rolduc kwam mij direct bekend voor, de gewelfde plafonds en de wandschilderingen waren weliswaar versierd met religieuze afbeeldingen, maar de stijl was mij bekend.


Abdijkerk Rolduc, Zuid Limburg


Pierre Cuypers (klik) zijn naam wordt vaak in een adem genoemd met het Rijksmuseum (1876-1885) en het Centraal Station (1881-1889) in Amsterdam. Maar hij was in de eerste plaats een architect van kerken. Wist je trouwens dat hij de eerste Nederlandse architect was sinds eeuwen die het aandurfde gemetselde gewelven toe te passen.

Voor de tweede keer in korte tijd, was ik deze week in het Rijksmuseum (klik) in Amsterdam. Het Rijksmuseum is in tegenstelling tot de somberheid aan de buitenkant van de abdijkerk in Rolduc, ook een pareltje aan de buitenkant. Ik werd weer geraakt door de schoonheid van het gebouw, met dank aan Pierre Cuypers, dacht ik er deze keer achteraan. Natuurlijk liep ik langs de kunstschatten van het Rijks, die ik ook deze keer niet allemaal zag, er is te veel voor een dag. Maar het is voor mij meer nog de verpakking, het imposante gebouw, het Rijksmuseum dat mij nog het meest fascineert.


Rijksmuseum, Amsterdam


Teruglopend naar het Centraal Station in Amsterdam (klik) , bekeek ik het station van Cuypers weer met andere ogen. In het Centraal Station zit de schoonheid nog wel aan de buitenkant, maar daar is de schoonheid vanbinnen ver te zoeken.

Schoonheid is er in veel facetten. De drie genoemde gebouwen leerden mij deze week dat schoonheid niets zegt over ware schoonheid. Mooi aan de buitenkant zegt niets, mooi aan de binnenkant zegt ook niets en of 100% schoonheid werkelijk bestaat, daar zet ik mijn vraagtekens bij. Je vindt iets mooi of niet, karakter en uitstraling maken er iets unieks van.


Rijksmuseum, Amsterdam


Het is zaterdag, als een zoet kind met nieuw speelgoed, vergeet ik alles om mij heen tijdens het schrijven. Als ik op de klok kijk is het lunchtijd en ik denk: Wie zoet is krijgt lekkers en ik maak even wat te eten klaar. Ik moet nog boodschappen doen, er zijn uren verstreken, de zon is verdwenen en buiten is de hoofdkleur weer grijs. Eenmaal op pad, loop ik een winterse hagelbui tegemoet, een paraplu ben ik vergeten en de witte spikkels smelten in mijn haar. Maar dat kan mij niet deren, er wordt al genoeg geklaagd in de wereld.

Klagers voeden de massafrustratie al genoeg via de sociaalmedia. Het heeft iets zieligs en veroorzaakt haatdragende, angstige zwartgalligheid en is ook nog eens bloeddruk verhogend. Bitter is alleen goed als het om chocolade gaat en bovendien heeft bittere chocolade (klik) een bloeddrukverlagende werking.


Centraal Station, Amsterdam


Drijfnat kom ik thuis met mijn boodschappen, ik zet de verwarming iets hoger en ruim de boodschappen op. Op de radio hoor ik: Sinterklaas wie kent hem niet, ik zing even mee en ik nestel me tevreden met een dampende kop thee en pepernoten op de bank. De wind waait door de bomen en ik denk…

Makkers staakt a.u.b. uw wild geraas.



Wat staat er bovenaan je verlanglijstje?



Doordenker:

Warme mensen zetten niemand in de kou.


Schoonheid, karakter en uitstraling


In het Spotlight:


Geen traditionele kerstmarkt maar een volledige kerstbeleving, lees ik op de site. Kerstwereld Rolduc wordt drie weekenden lang in december georganiseerd de markt telt zestig kraampjes en in de kerk zingen verschillende koren uit de omgeving. Het is van hieruit niet naast de deur, maar als je toch in de buurt bent een bezoek waard.


Anne M.G. Schmidt heeft ons ook heel veel historisch erfgoed nagelaten, wie is er niet mee opgegroeid. Dikkertje Dap is verfilmd en dat lijkt mij een geweldig leuke familiefilm voor een grijze november dag. De film is nu te zien in verschillende bioscopen.


Van 8 december t/m 7 januari strijkt het IJsvrij Park Festival neer in Het Park in Rotterdam. Naast een schaatsbaan is er muziek, dans en theater. En natuurlijk is dit intieme festival helemaal in wintersfeer met lampjes en vuurkorven.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 19 november 2017

253 Potpourri





De afgelopen week zat ik al aan het begin van de week achter mijn toetsenbord en dat is niet zoals ik gewoonlijk schrijf. Buiten het gebruikelijke ritme om schrijven is vreemd, want over het algemeen overdenk ik de week en schrijf daarover, nu waren er pas een paar dagen verstreken.

Maar dan nog draait de aarde om zijn as, gewoon zoals gebruikelijk.

Emoties wisselen elkaar af, net zoals commentaar en complimenten, het leven is een medley aan levensliederen.  Een smartlap is er niets bij, het ene moment is alles rozengeur en maneschijn en het andere moment is er dood en verdriet. In een week kan het hele palet aan kleuren langskomen. That’s live (klik) en daar veranderd niemand iets aan.


Het leven, een medley aan levensliederen


Sommige gebeurtenissen doen je ineens beseffen hoe betrekkelijk alles is. Misschien zouden we ons daar eens wat meer bewust van moeten zijn. Niemand weet hoe laat het is (klik) en dat is maar goed ook.

Als kind huppelen we gelukkig in de lentezon de toekomst tegemoet en in de zomer van ons bestaan ligt er nog een lang leven voor ons. Maar in de “Mallemolen van het Leven” (klik) draaien we allemaal een rondje mee en pas in de herfst van ons bestaan beseffen we hoe kort het leven is.


Oliebollen en appelbeignets, jeugdsentiment


Is dit nu later (klik) en is dit waar je als kind naartoe wil groeien.

Herinneringen worden gevoed door onze zintuigen en geur is het meest belangrijkst. Lopend op straat ruik ik de geur van gist, rozijnen en suiker. Plotseling brengt het mij een beeld van vroeger, ben ik even het kind dat wacht tot die allereerste oliebol uit de pan komt en ik mag proeven van mijn moeders bakkunst. Er zijn al heel wat jaren verstrekken, maar het staat mij nog helder voor ogen. Dagdromend loop ik langs de bakker die op dat moment de oliebollen bruin bakt. Die geur is nog net zo zuiver als de herinnering aan toen.

Memory’s (klik) je zou er melancholisch van worden, maar daar laat ik me niet door meeslepen.


De geur van warme winterse avonden


Naast een potpourri aan liedjes die ik jullie deze keer voorschotel, probeer ik deze keer ook een potpourri aan geuren in huis te beschrijven. Naast mij een kop dampende Earl Grey thee met de geur van de bergamotplant. Op de schaal naast mij geurige sinaasappels, gemaakt van gewone sinaasappelen waar ik kruidnagels in heb geprikt. En op het vuur pruttelt mijn befaamde appelmoes van goudrenetten, gekruid met kaneel, kardemom en gember. Mijn huis ruikt naar een warme winteravond en met wat eucalyptus in de vaas zelfs al naar een vleugje kerst.


Kaarten van Maartje van Noort


Naast die heerlijke geuren, is de rust en ruimte die ik na al het klussen in huis heb gecreëerd, voelbaar. En hoewel er nog steeds wat puntjes op de i gezet moeten worden, ben ik al zeer tevreden over het resultaat. Deze week heb ik nog wat mooie aankopen gedaan bij World of Wouda (klik) en die hebben inmiddels ook een plekje gekregen.

Ik heb tegen die grote klus opgezien, maar wat ben ik blij dat ik het niet verder heb uitgesteld en mijn schouders eronder heb gezet.


Een pakje van World of Wouda is al een feest


Het leven geeft een potpourri aan herinneringen en dwalend door mooie liedjes voor deze blog kom ik, “Voor jou” (klik) tegen, een prachtige tekst, gezongen door Marco Borsato. Ik denk weer aan mijn moeder en hoor in gedachten haar stem, haar laatste woorden kunnen mij nog steeds ontroeren. Wij zongen altijd uit volle borst samen in de auto en “Niemand weet”(klik) wat wij toen samen deelden.

Niemand weet hoe laat het is en als de tijd je dreigt in te halen, is het te laat voor wat je altijd nog had willen doen. Stel nooit uit, leef je leven als het allerlaatste uur.



Vier het leven om je heen
Hang de slingers op en dans met iedereen
Het leven is te kort
Ja, en alleen is maar alleen
Dus deel je hart met iedereen
Hier om je heen
Wees niet alleen


De appeltjes van oranje


Ik heb geleerd dat het leven te mooi is om in een hoekje te blijven zitten, terugkijkend hebben de dalen in mijn leven mij veel geleerd. Morgen kan alles anders zijn en niets ter wereld kan die wetenschap ondermijnen.


Welk lied zou jij nog aan mijn potpourri willen toevoegen?


De potpourri op een rij:

That’s live - Frank Sinatra
Niemand weet hoe laat het is - Youp van ’t Hek
De Mallemolen van het leven - Heddy Lester
Is dit nu later - Stef Bos                                 
Memory ’s - Barbara Streisand
Voor jou - Marco Borsato
Niemand weet - Marco Borsato
Droom, durf, doe en deel - Marco Borsato



Doordenker:

Wanneer de bladeren vallen, vinden ze een plek aan de wortels.





 De bladeren vallen

In het Spotlight:


De film Loving Vincent zag ik deze week, een bijzondere ervaring ook omdat de film de allereerste geschilderde film is. Ruim 125 kunstenaars werkten aan deze film. Thuis keek ik naar de Making of Loving Vincent (klik) en heb nog meer respect voor de makers van deze bijzondere film gekregen. De film is nog in verschillende theaters te zien.


In de komende 3 jaar gaat de Coolsingel op de schop en zal deze veranderen in een moderne stadsboulevard met veel groen, in de toekomst kun je er flaneren, winkelen en ontspannen. Dit nieuwe hoofdstuk in de bewogen geschiedenis van deze straat is voor Museum Rotterdam aanleiding om een grootse tentoonstelling over de Coolsingel te organiseren. Want als er één straat het verhaal van Rotterdam en zijn inwoners kan vertellen, dan is dat de Coolsingel.
De tentoonstelling Coolsingel is tot 8 april 2018 e zien in Museum Rotterdam.


Van 8 december t/m 7 januari strijkt het IJsvrij Park Festival neer in Het Park in Rotterdam. Naast een schaatsbaan is er muziek, dans en theater. En natuurlijk is dit intieme festival helemaal in wintersfeer met lampjes en vuurkorven.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey