zondag 18 februari 2018

266 Rijkdom





Het ontbreekt mij aan tijd deze week, alhoewel dat eigenlijk niet klopt. De tijd die deze week in de week zit, is gelijk aan alle andere weken. Dus eigenlijk niet zo slim, maar ik heb te veel gepland, maar soms loopt dat zo en kan het niet anders.

Er zat dus niets anders op dan al vroeg in de week te gaan schrijven aan deze blog.

Vorige week schreef ik over het feestje dat de Rotterdamse Metro dit jaar viert, maar er valt nog meer te vieren in de stad Rotterdam. Diergaarde Blijdorp bestaat namelijk 160 jaar en ik was er vorige week. Niet ten onrechte is de Rotterdamse Diergaarde in 2017 wederom verkozen tot de mooiste dierentuin in de Benelux door bezoekers van de Zoo Site Awards (klik)


Wie kijkt naar wie?


Er is een prachtig boek over Diergaarde Blijdorp geschreven door Tania Heimans, Het huis met de Leeuwen (klik) en dat zou elke liefhebber van Blijdorp eigenlijk eens moeten lezen. Over het boek:
Weinig mensen weten dat er aan de voorzijde van het Rotterdam Centraal ooit een diergaarde lag. Lange tijd was deze uitgestrekte tuin vol exotisch leven een lustoord voor elite. Daar stond ook het huis van de laatste diergaarde-directeur en zijn gezin: doctor Koenraad Kuiper, zijn vrouw Corry en hun vier kinderen. Een bezoek aan de Rotterdamse dierentuin was voor Corry als kind altijd een avontuur. Toen ze er in 1924 met haar gezin kwam wonen wilde ze méér zijn dan alleen de directeursvrouw. Geïnspireerd door grote schrijvers die ze in Zwitserland ontmoette werd ze columniste avant la lettre. Vaak verkoos ze haar eigen vrijheid boven de dienstbaarheid aan haar gezin, maar ze bood ook een thuis aan pleegkinderen, leeuwenwelpen en een Afrikaans jongetje dat meekwam met de eerste neushoorn. Het bombardement van mei 1940 maakte een tragisch einde aan die diergaarde.

Het is een fascinerend verhaal dat ons enig inzicht geeft van wat er, na het bombardement , met de bewoners van het huis met de leeuwen en de dieren gebeurde.


De oude ingang aan de Van Aerssenlaan, Rotterdam


In Blijdorp kwam ik al op heel jonge leeftijd en ik loop er, altijd een beetje trots als een pauw rond. Ter gelegenheid van die 160e verjaardag hangen er overal oude foto’s, die ook aan mijn jeugd doen terugdenken. Zelf heb ik altijd mooie herinneringen aan de laan, direct na het hek aan de Van Aerssenlaan, waar alle Ara’s destijds op een schommeltje zaten. Ik zie het nog zo voor mij, je mocht ze toen zelfs nog pinda’s voeren.


Het laboratorium in het Oceanium 
(links een garnaal en rechts zie je een kleine haai nog in het eitje)


Het was op die dag dat ik in Diergaarde Blijdorp was vorige week heel koud en op sommige plekken was de winter zichtbaar. Op zo’n dag kun je rustig genieten van de tuin, want de bezoekers die er zijn zoeken dan de overdekte attracties op. Maar ik genoot er van de koude winterzon en schoot er prachtige plaatjes en zat zelfs nog op een terrasje. Wat een rijkdom!

Deze week begon met een gezellige afspraak, maandag stond er een filmochtend gepland. Maar helaas werd ons groepsuitje, door een storing aan de Spijkenissebrug, volledig op z’n kop gezet. Uiteindelijk zaten we met z’n tweeën in de zaal. 


Mangrovekwallen in het Oceanium


In de film: Wild (klik) verteld de Veluwe zelf haar verhaal: ontstaan in de ijstijd en gegroeid naar een groots natuurgebied met een rijke verscheidenheid aan leven. We zien de Veluwe in al haar schoonheid en met alle uitdagingen die de seizoenen voor de dieren met zich mee brengen. De buizerd, het everzwijn, het edelhert, de vos, de eik, het water en nog veel meer. Prachtig in beeld gebracht door regisseur Luc Enting, die bijna drie jaar aan de film heeft gewerkt.


De ijsberen, ijsberen niet meer in Blijdorp


Ademloos heb ik naar de film gekeken en bij de aftiteling viel bij mij het kwartje, daarom spreekt men dus van “Dierenrijk”.

Maar ik ben ook met een vraag blijven zitten, waarom hebben we het altijd over Dierenrijk en Mensdom of is dat gewoon een helder begrip.


Misschien weten jullie het antwoord of is dat een domme vraag?


Doordenker:

Moeilijk doen gaat de meeste mensen het gemakkelijkste af.


Het was ijs en ijskoud die dag in Blijdorp


In het Spotlight:


Al jaren koop ik een Rotterdampas, ook al woon ik buiten de stad, daarmee kan ik een heel jaar lang profiteren van gratis uitjes en hoge kortingen o.a. voor bioscoop, musea, diergaarde Blijdorp, de Euromast, de Spido, restaurants, workshops en nog veel meer.
Eind februari loopt mijn Rotterdampas af en ik hem ga zeker weer verlengen.
Voor Rotterdammers met een kleine beurs of 65+ is de pas tegen een zeer gereduceerd bedrag te koop. Voor inwoners buiten Rotterdam kost hij wat meer, maar het is ook zeker de moeite waard om eens een proefberekening te maken op de site.


Met de voorjaarsvakantie in zicht dacht ik dat de site Kidsproof Rotterdam een leuke tip is om te bezoeken. Op site staan ook tips voor kinderfeestjes en erg leuke blogs met leuke tips. Zo kun je van de komende voorjaarsvakantie een feest maken.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 11 februari 2018

265 Junk





Precies op de 50ste verjaardag van de Rotterdamse Metro begon ik te schrijven aan mijn wekelijkse story. Het was er goed weer voor, deze week werd het eindelijk winter en daar heb ik buitensporig veel van genoten. Er werden stappen gezet, kilometers gemaakt en natuurlijk zat ik ook nog uit de wind in het winterzonnetje op een terrasje.

Het was koud, heel koud en op het strand lag zelfs wat kruiend ijs. We worden watjes van al die milde wintermaanden en zijn niets meer gewend.

Door alle aandacht voor de opening van de Rotterdamse metro 50 jaar geleden op 9 februari 1968 (klik) , dacht ik terug aan die tijd. Juist dat jaar, 1968 was voor mij een gedenkwaardig jaar. Ik kwam van school en vond mijn eerste baan en dagelijks ging ik vanuit Rotterdam Zuid met de bus en de metro naar het centrum van de stad.


Landgoed Mildenburg Oostvoorne


De stad die uit de puinhopen volledig opnieuw werd ingericht en het klinkt bizar, zijn moderne skyline te danken heeft aan die dramatisch dag in mei 1940.

Het reizen met de metro zag er in die tijd totaal anders uit dan nu. Het beeld staat mij nog helder voor ogen. Om acht uur, de gezichten nog op halfzeven, warm en klam dicht tegen elkaar, sommige nog half duttend en zittend las men de papieren krant en niet het tabloidformaat (klik) dat wij nu kennen. Zeker niet, die hadden wij toen nog niet, de krant van toen was groot en onhandig, je zat er (zeker in de spits) iedereen mee in de weg.

Van digitaal lezen was toen nog lang geen sprake

Deze week las ik in mijn digitale krant over een (nog) niet erkende verslaving, waar een op de zes jongeren mee te kampen heeft, de verslaving aan Sociaal Media. Ze leiden aan slaaptekort, kunnen hun studie niet afmaken en raken offline hun vrienden kwijt. Soms gaat het zover dat ze niet meer normaal kunnen functioneren. Maar hulp wordt nergens geboden omdat de verslaving aan Sociaal Media geen erkende ziekte is. Verslavingsdeskundigen pleitten inmiddels voor erkenning.

De Sociaal Media junk heeft heel veel digitale vrienden, maar vereenzaamt uiteindelijk omdat er geen tijd is voor sociale contacten.


Moedernatuur kan toveren


Digitalisering is een verrijking, maar tegelijkertijd ook een gevaarlijke ontwikkeling op diverse vlakken. Onze afhankelijkheid van de mobiel groeit omdat het ding, het digitale kleinood steeds meer mogelijkheden biedt. Ik ga zelf ook niet meer de deur uit zonder mijn digitale held en mijn e-reader.

Toen ik deze week in de metro om mij heen keek zag ik mijn medereizigers met gebogen hoofden, vaak in een ongezonde houding, turend op digitale schermpjes en voor een deel ook nog met de oren dichtgestopt met oordopjes. Volledig in een eigen cocon, onbewust aanwezig, ver weg van de realiteit en met een gesloten houding.

De mens is een sociaal soort en menselijk contact bestaat voor een groot gedeelte uit communicatie, waarbij gebruik wordt gemaakt van taal. Lichaamstaal of non-verbale communicatie wordt beschouwd als een belangrijke vorm van communicatie bij het vaststellen van onderlinge relaties, omdat emoties veelal non-verbaal worden overgebracht. Bij kinderen en pubers is lichaamstaal de eerste stap bij het zoeken naar en het maken van contact.

Cocon-gedrag is dus bepaalt geen positieve instelling om echt met elkaar in contact te komen.


Neuzen naar de blauwe hemel


Het was 1968 en dagelijks kwam ik in de metro dezelfde mensen tegen, immers we werkten allemaal op vaste tijden, een flexibele werktijd was nog lang niet in zicht. Dagelijks kwam je op hetzelfde tijdstip dezelfde mensen tegen. De telefoon, die niet mobiel was bleef thuis aan een snoer op het halkastje staan. Tijdens de reis maakte je een praatje met die of gene, je zag elkaar immers dagelijks en dus was er contact. Bij het instappen keek je elkaar in de ogen en groette je elkaar en op vrijdag wenste je medereizigers een fijn weekend en op maandagochtend zag je elkaar weer en dan werd er over het weekend gesproken.

Er is heel veel veranderd in vijftig jaar, heel veel ten goede en dat is iets om trots op te zijn. Ons kleine landje staat in de top tien van rijkste landen. Maar…

Hoe rijk zijn wij ten opzichte van sociaal gedrag naar elkaar?


Het groene strand is wit


Ik zat deze week in de metro en bekeek de kruinen om mij heen, de ogen, de spiegels van de ziel gericht op het verlichte scherm. Rondom mij gebogen hoofden en Sammie (klik)  nestelde zich als een oorwurm voor de hele dag in mijn hoofd:

Sammie loop niet zo gebogen
Denk je dat ze je niet mogen
Waarom loop je zo gebogen Sammie
Met je ogen Sammie op de vlucht
Hoog Sammie
Kijk omhoog Sammie
Want daar is de blauwe lucht


IJzig koud


Het zijn allang niet meer alleen de jongeren, die met gebogen hoofd en een gesloten houding door het leven gaan. We moeten te veel, willen alles hebben, weten en doen. Alles moet snel en iedereen heeft het druk. Maar de klok is niet sneller gaan lopen, die tikt nog net zoals vroeger. En onze biologische klok loopt ook niet sneller, maar doordat we steeds langer leven geeft die ons juist meer tijd om te genieten.

Het netwerk van de metro is in die vijftig jaar behoorlijk uitgebreid en er wordt nog steeds gewerkt aan betere verbindingen en nieuwe lijnen.

Bij de mens is het niet anders, ieder mens moet werken aan zijn netwerk. Al vanaf je geboorte begin je met verbinding maken, je kijk de wijde wereld in met een open blik en strekt je armen uit naar de mensen om je heen. Daarna ga je naar school, je kijkt eerst de kat uit de boom, door te kijken met een open vizier, dan kies je met wie je wil spelen en maak je vriendjes en vriendinnetjes. Die vriendschap wordt weer verbonden met je netwerk thuis. Het leven gaat verder en zolang je leeft is bouwen aan een netwerk van groot belang.


Strand stilleven


Maar hoe zit het dan als je uitsluitend bezig bent met Sociaal Media?

Eigenlijk is die hele term “Sociaal Media” misplaats. Natuurlijk kun je vrienden van vroeger of verloren familie terugvinden en kun je samen leuk online spelletjes spellen. Maar het blijft een onnatuurlijke, vluchtige ontmoeting die in wezen niet sociaal is.

Van nature hebben wij een belangrijke vorm van communicatie meegekregen en dat is lichaamstaal, non-verbale communicatie. Waarbij je elkaar in de ogen kijken en elkaar, voor je elkaar spreekt, onbewust al ruikt. Intuïtief weet je dan al heel veel van de persoon tegenover je voor er een gesprek begint.

Ik zit ook vaak met het hoofd gebogen in de metro, volledig in het verhaal van mijn digitale boek. Een junk ben ik zeker niet, maar het schrijven van dit verhaal heeft ook mij aan het denken gezet.

Ik ga eens wat meer aan mijn netwerk werken en lezen doe ik dan maar thuis.



Netwerk jij nog steeds, of heb je daar geen tijd voor?



Doordenker:

Haasten brengt vaak vertraging mee.


De lente komt er aan


In het Spotlight:


De museummetro is tot 13 februari 2018 te zien op station Blaak, maar de online tentoonstelling geeft ons ook een leuk kijkje in de metro van toen.



De foto’s zijn deze week gemaakt tijdens mijn wandelingen in Oostvoorne, waar het niet alleen voor wandelaars een eldorado is. Voor vogelliefhebbers is er een 15,5 km lange vogelboulevard. Waar ooit de Nieuwe Maas uitmondde in de Noordzee kun je nu dwalen tussen duinen, slikken, rietvelden en landgoederen. Je kunt er naast de IJsvogel, Wielewaal, Nachtegaal en Lepelaars ook volop reeën spotten.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 4 februari 2018

264 Bruggen





Het was vrijdag Warme Truien-dag (klik) en het leek er bijna op alsof de weergoden daar ook vanaf wisten. Er stond een frisse wind en een warme trui omarmde mij die dag en de dagen erna, want februari is koud begonnen.

Om een brug te bouwen heb je geen stenen nodig, althans voor een spreekwoordelijke brug.

Een vluchtige ontmoeting op een roltrap deed mij beseffen dat mooie herinneringen voor altijd zijn en toen ik daar later thuis over nadacht besefte ik dat ik al op heel jonge leeftijd een bruggenbouwer was en dat geldt eigenlijk voor iedereen. Maar daar staan we nooit zo bij stil.


Vroeger en nu, mooie herinneringen blijven


Johnny was mijn eerste vriendje, hij was denk ik drie jaar en ik al vier. We woonden toen in Rotterdam West naast elkaar en zaten in dezelfde kleuterklas. Onze moeders werden vriendinnen en op maandag (wasdag) werd er op zolder gewassen met het dakraam open en wij, Johnny en ik speelde samen tussen de daken in. We waren heel close en onafscheidelijk. Waar Johnny was, daar was ik en andersom. Er werd een stevige brug gebouwd die zelfs bleef bestaan toen we verhuisden naar dezelfde nieuwbouwwijk in Rotterdam Pendrecht en we een paar straten van elkaar woonden.

Naar mate de jaren verstreken bleef de brug tussen onze ouders bestaan, maar Jonny en ik bewandelden ieder afzonderlijk een ander levenspad.


Op stevige pijlers bouw je de mooiste bruggen 


Toen ik deze week in de krant een artikel las over de 50e verjaardag van de Rotterdamse Metro besefte ik dat het dit jaar ook 50 jaar geleden is dat ik voor het eerst ging werken. Ik begon in september 1968 bij de Bijenkorf en ging vanuit Rotterdam Pendrecht elke dag naar mijn werk met de spiksplinternieuwe metro en stapte dan uit bij metrostation Beurs. Werken bij de Bijenkorf op de Coolsingel, wat was ik daar trots op.

De Coolsingel gaat op de schop en er is tot 8 april 2018 in Museum Rotterdam (klik) een mooie ode aan de Coolsingel te zien. Toen ik de tentoonstelling bezocht verraste het mij om daar ook een (kleine) sinterklaasetalage van de Bijenkorf te zien, die destijds wereldberoemd waren.

Ook in de Bijenkorf werden vriendschappen gesloten en de spreekwoordelijke bruggen gebouwd. Stevige pijlers die nog steeds staan, hoewel we niet meer zo vaak met elkaar over die brug wandelen, helaas hangen de tuien niet meer zo strak. Maar met het aanschroeven van wat bouten en moeren is het achterstallig onderhoud zo weer opgelost.

Oude bruggen hebben monumentenzorg nodig en dierbare oude vriendschappen vergen ook onderhoud.


Samen een brug bewandelen


Toen ik in de jaren negentig begon met dramacursussen en daar met hart en ziel mijn passie in vond had ik niet kunnen vermoeden, dat ik daar ook zulke mooie, sterke bruggen zou slaan. Op de planken laat je jezelf volledig zien en leer je mensen kennen op een heel speciale intense manier. Ik kan het niet uitleggen, maar dat gevoel gaat heel diep. In die tijd leerde ik veel over mijzelf, maar ook veel over mijn medespelers en dat smeedt een band.

Hoewel we niet altijd bij vriendschappen stilstaan, zijn niet alle vriendschappen voor altijd. In een artikel in het blad Jan (klik) blijkt uit onderzoek dat je in zeven jaar tijd ongeveer de helft van je vrienden kwijtraakt. Maar blijf je langer dan zeven jaar bevriend dan zou dat weleens een vriendschap voor het leven kunnen zijn.


Roestvorming, bruggen moet je onderhouden


Levensloop, tijd, afstand en interesse zorgen ervoor dat bruggen stroef gaan bewegen en openblijven staan. Vriendschappen raken soms uit het oog, maar niet uit het hart.

Maar mooie herinneringen zijn voor altijd en als die worden opgehaald borrelen er namen en gebeurtenissen boven en telkens weer vraag je je dan af, hoe zou het met die zijn en met die. Dan is het alsof het ophaalbruggetje in beweging komt.

Vorig jaar ontmoette ik wat mensen uit de tijd dat we op de planken stonden en het was alsof de jaren wegvielen en we samen over die oude brug liepen. Zo warm en hartelijk was die mooie dag in Rotterdam en over twee weken staat Leiden in onze agenda met als thema code rood. En wat dat laatste gaat worden, daar heb ik nu nog geen antwoord op, maar het mag duidelijk zijn dat ons hart weer wat harder is gaan kloppen en oude tijden herleven.


Bruggen om door een ringetje te halen


Er zijn van die vriendschappen van vroeger die goud waard blijken te zijn, bruggen om door een ringetje te halen.

We bouwen al heel jong bruggen op school en later op het werk, bij het spelen, dansen, sporten of tijdens een andere gezamenlijke hobby. Er zijn tijdelijke bruggetjes tijdens de vakantie en noodbruggen bij calamiteiten. Maar ook korte en heel lange bruggen, waarvan de tuien kunnen vieren, maar voor elke brug geldt dat beide kanten moet worden onderhouden, anders verliest een brug zijn stevigheid.

Ieder bewandeld een eigen levenspad, wegen gaan alle kanten op, maar dat neemt niet weg dat met de langst in stand gebleven vriendschappen herinneringen blijven bovendrijven als je samen bent. Mooie gebeurtenissen blijven levendig en soms drijven er personen boven, maar blijven zoektochten op het internet toch vruchteloos.


Voor glans moet je blijven poetsen


Totdat ik deze week op een roltrap naar beneden stond en ik ineens een bekend gezicht zag, verrast was ook de persoon die op de andere roltrap stond. Het was een vluchtige ontmoeting, maar toch werd er in dat kleine moment een ophaalbruggetje neergelaten. Er is al emailcontact geweest en komende tijd gaat ervoor zorgen dat die laatste stukjes van de puzzel in ons geheugen, het beeld compleet gaan maken.

Hoe het met Johnny ging, vragen jullie je misschien af. Hij heeft uiteindelijk, al lang geleden zijn bestemming gevonden in Nieuw-Zeeland. Mijn moeder is er helaas niet meer, maar haar vriendin de moeder van Johnny nog wel, ze is 89 jaar en als ik haar bezoek halen we herinneringen op aan het oude westen en als we samen oude foto’s kijken is het alsof de jaren wegvallen.


De gouden bruggen in je leven moet je blijven poetsen.



Wie zou jij weleens terug willen zien??



Doordenker:

Je kunt beter een brug bouwen dan een muur.


Er zitten altijd twee kanten aan een brug


In het Spotlight:


Het voorjaar komt er weer aan en dus gaan we weer plannen maken. Ga bijvoorbeeld eens op stap met de Urban Guides en ga Rotterdam eens op een andere manier bekijken. Te voet of op de fiets, er zijn verschillende mogelijkheden en de gidsen laten u graag de onbekende stukjes van de stad zien.


Op 16 en 17 februari wordt het Chinese Nieuwjaar gevierd, 2018 is het jaar van de hond. In de kleurrijke parade op en rond de Kruiskade wensen leeuwen en draken Rotterdam een voorspoedig nieuw jaar.


Op 25 februari 2018 wordt er in de Van Nelle fabriek in Rotterdam weer een Swan Market georganiseerd. De Swanmarket biedt startende creatieve ondernemers een platform en de markt is inmiddels uitgegroeid tot een lifestyle-markt vol verrassingen.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 28 januari 2018

263 Karakter





Het werd voor ik het besefte een karaktervolle week en dat begon eigenlijk al op de zondagavond. Nadat ik mijn blog had gepost besloot ik er een loungeavond van te maken, languit op de bank voor de televisie en gewoon genieten.

Al bij het eerste deel van De Luizenmoeder (klik) was ik verkocht en ik niet alleen, er keken 750.000 mensen naar die eerste aflevering. Bij de tweede aflevering waren er al 1.5 miljoen kijkers en dat is voor de NPO extreem veel.

Deze nieuwe comedyserie speelt zich af in een van de meest herkenbare arena’s in Nederland: de absurdistische wereld van de basisschool. Een bijzondere minimaatschappij met eigen regels. Ongemakkelijke situaties wisselen elkaar af, de humor is hard, uitvergroot en gênant te noemen.


Taal is in Rotterdam echwel een ding


Juf Ank zet een behoorlijke stempel op het geheel en zij heeft inmiddels ook al een rol in de TV Kantine, heb ik begrepen en André van Duin heeft van het welkomstlied van Juf Ank een carnavalskraker gemaakt tijdens de opname van De Wereld Draait Door. Ik zag dat er ook al mokken te koop zijn met de tekst van haar welkomstlied.

Bij het zien van een film deze week in de bioscoop viel mij iets op.

Zowel in de serie: De Luizenmoeder, als in de film: Taal is zeg maar echt mijn ding, wordt ons een spiegel voorgehouden en een lesje geleerd. De karakters zijn misschien wel uitvergroot, maar er zit wel degelijk een kern van waarheid in, het is een afspiegeling van de realiteit. Mensen zijn hard naar elkaar en vergeten we niet al te vaak dat we elkaar ook nodig hebben.


De achterzijde van de Laurenskerk te Rotterdam


Spiegelen (klik) is een vorm van communicatie en door gedrag te spiegelen, vraag je aandacht en kun je de discussie opgang brengen. We leven vaak langs elkaar heen en lezen elkaar graag de les zonder daarbij in de spiegel te kijken.

De film: Taal is zeg maar echt mijn ding (klik), is een wat kabbelende, ontspannen film, humor en taal wisselen elkaar af. De hoofdpersonage is een glossy journaliste (Fockeline Ouwerkerk) die te kampen heeft met een beginnend dementerende vader die steeds verder achteruit gaat. Hij vraagt steeds meer zorg, maar niet iedereen ziet dat hetzelfde, vader is eigenlijk een blok aan ieders been. De drie volwassen kinderen leven elk in hun eigen bubbel en hebben het druk, druk, druk. Natuurlijk verklap ik niet hoe de film verder in elkaar zit, maar ook hierin zat wel degelijk een lesje.


Rotterdamse humor, helder en rauw


Het leven is, horen, zien en zwijgen, zien en gezien worden. Maar luisteren we naar elkaar, steken we op het juiste moment belangeloos de handen uit de mouwen.

In de stad met karakter, Rotterdam waar humor op alle hoeken van de straat te vinden is en taal zeker een echt ding is. In de stad van: Niet lullen maar poetsen, bezocht ik deze week de World Press Photo (klik) tentoonstelling op een unieke locatie. In de Laurenskerk midden in het centrum van Rotterdam kun je tot 9 februari 2018 (gratis) de winnende foto’s zien.

De foto's zijn bijzonder confronterend en het is schokkend om te zien wat mensen elkaar en ook dieren aandoen.


World Press Photo in de Laurenskerk


In de Laurenskerk is nog een tentoonstelling te zien, de foto’s en verhalen van gewone Rotterdammers. Aangrijpende verhalen van mensen elk met een eigen levensverhaal, mensen die niet voor zichzelf kunnen zorgen en zorg nodig hebben. 

Mensen hebben mensen nodig en in mijn hoofd zong ik, People (klik)

Naast de Laurenskerk staat het Erasmus monument, opgebouwd uit tegeltjes. Hij was een humanist en filosoof en heeft ons wijze woorden nagelaten, die meer zijn dan tegeltjeswijsheden. Zijn mooie overdenkingen zijn vaak heel relevant en tijdloos, treffend in mijn verhaal zijn deze woorden: Gelijkheid verwekt geen oorlog.


Het Erasmus monument, naast de Laurenskerk


Gelijkheid, een mooi woord om even bij stil te staan.

Toen ik deze week een oud liedje hoorde dat Tom Manders in 1957 zong, bedacht ik dat hij zijn tijd ver vooruit was. Ook in die jaren werden mensen in bedekte termen een lesje geleerd, luister maar eens goed naar de tekst van: De krokus en de Hyacint (klik) De tekst is na ruim 60 jaar nog steeds actueel.


Bekijk de realiteit eens bij ander licht


Karakter je kunt het niet kopen en het niemand cadeau doen. Je kunt alleen maar hopen dat personen die bij wijze van spreken, geen karakter hebben zich gaan spiegelen aan hen die het beste met anderen voor hebben.

Het is zoals het is, maar al dat gespiegel in films, serie's, foto's e.d. brengt misschien wel mensen op andere gedachten en dat is wellicht juist de bedoeling.


Welke karaktertrek waardeer jij het meest?



Doordenker:

Pas op voor de leegte van een druk leven.


Keet, een leuke pop-up winkel aan de Oppert (nabij de Laurenskerk)


In het Spotlight:


Maak eens een ludieke klassieke Rotterdamse bijnamentoer (klik voor filmpje) , gewoon met een oude tram en leer iets van het Rotterdamse taalgebruik. Bestel vooraf de tickets op de site.


Van 7 t/m 11 februari kun je kunsthoppen in de stad Rotterdam, er zijn diverse beurzen, pop-up shows en excursies. Je kunt o.a. onder begeleiding van een gids een tour maken langs verschillende werkplekken van Rotterdamse kunstenaars. Op de website kun je het volledige programma vooraf bekijken.


Op 16 en 17 februari wordt het Chinese Nieuwjaar gevierd, 2018 is het jaar van de hond. In de kleurrijke parade op en rond de Kruiskade wensen leeuwen en draken Rotterdam een voorspoedig nieuw jaar.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 21 januari 2018

262 Repeat





De week begon met Blue Monday (klik), deprimaandag en ja het was nat en grijs. Maar wat een flauwekul is dat toch elk jaar, Blue Monday, een depressie die de media ons aanpraat en waar de massa achteraanloopt. Het was gewoon een maandag als elke andere maandag en ik kleurde hem bepaald geen grijs.

De titel verraad het al deze week zat achteraf gezien vol herhalingen.

Ik werd geplaagd door een kwelgeest, je zou het ook een seniorenmomentje kunnen noemen. Het was woensdagochtend, ik was al vroeg in de weer en op de afgesproken tijd stond de koffie klaar voor mijn bezoek. Ik had alles onder controle, althans dat dacht ik. De tijd verstreek en met mijn neus in een boek tikt de tijd snel weg. De bel ging, gezellig! Maar dat was nog niet het bezoek dat ik verwachtte, waar bleef nou toch mijn bezoek? Ik hoorde mijn kwelgeest grinniken en als bij toverslag dacht ik aan mijn agenda. Daarin zag ik dat de afspraak op donderdag stond gepland, de volgende dag. Ik herhaalde donderdag, terwijl het land in rep en roer was, het hele ritueel en zat ik op tijd klaar met koffie.


Literair- en Kinderboeken museum, maar enkele minuten lopen van Den Haag Centraal 


Want op die donderdag werd de tweede storm van dit jaar verwacht. En de hele dag klonk het in de media, code rood, code rood, code rood … repeat, repeat, repeat. Het kan onmogelijk iemand ontgaan zijn. Een heftige dag die het land volledig op z’n kop zette, de zwaarste storm in vijftig jaar.

Die avond zag ik in elke nieuwsuitzending dezelfde beelden en daar bleef het niet bij. Ik zag de beelden ook terug in de diverse actualiteiten- en praatprogramma’s die avond. Ik heb de beelden niet geteld, maar de op drift geraakte veerpont, de mensen die van straat geblazen werden, de jongeman met fiets, het dak dat in Rotterdam van een flat waaiden enz. enz., kwamen meer dan 7 keer langs die avond. Beelden, gemaakt door mensen die ter plaatse waren en het met hun mobiel filmden. Da’s is een makkie voor de omroepbazen tegenwoordig.

Ik dacht altijd dat zendtijd kostbaar was, maar tegenwoordig heb ik het idee dat er aardig wat zendtijd gemakshalve met dezelfde beelden of en dat zie ik ook bij herhaling met dezelfde gasten wordt gevuld. Alsof we de interviews en feiten uit ons hoofd moeten leren, gelukkig zit er een knop op de kijkdoos.

Ben ik de enige die alles dubbelziet of ben ik aan een andere bril toe?


De Nationale Schrijversgallerij


Vorige week schreef ik over het Louis Couperus museum in Den Haag. Bij het verlaten van dat pand nam ik een leuke flyer mee naar huis over “Schrijvershuizen in Nederland”. Een inspirerende folder die mij deze week opnieuw in Den Haag deed belanden. Ik bezocht en dat was niet voor de eerste keer, het Literatuur museum en het Kinderboeken museum. Een heerlijke dag dwalen door literatuur en handgeschreven documenten van grote schrijvers, het werd een dag vol mooie verhalen.

In het Kinderboekenmuseum bedotte ik mijn kwelgeest en werd ik weer een beetje kind(s). Tussen de muren van boeken is het een heel gemakkelijke opgave om je klein te voelen. Maar ik ben nog net niet in het kleine rode brandweerautootje gaan zitten en ik kon mij ook bedwingen bij het zien van de Kikker- gestreepte broeken. Ik krop wel lekker in een ei en luisterde naar de verhalen van de in Brielle geboren schrijver, Toon Tellegen(klik).


De plek waar grote mensen, klein worden


In het Literatuurmuseum (klik) en ook in het Kinderboekenmuseum (klik) is op dit moment een prachtige tentoonstelling te zien met circa honderd illustraties van Charlotte Dematons (klik) onder meer uit De Gele Ballon en Alleen op de wereld. Haar werk werd bekroond en zo ontving ze voor Grimm en Nederland de Zilveren Penseel en voor Sinterklaas de Gouden penseel.

Het werd bij herhaling een heerlijke dag dwalen tussen de verhalen in Den Haag.

Deze week kwam opnieuw in het nieuws dat steeds minder kinderen boeken lezen en eerder waren er ook al alarmerende berichten over de schrijfvaardigheid bij kinderen. Ik vind dat werkelijk een zorgwekkende conclusie, want de liefde voor lezen groeit al op heel jonge leeftijd. Maar er zijn ook andere onderzoeken. In de lijst van de 10 meest belezen landen in dewereld (klik) staat Nederland op nummer 10

Maar hoe zal dat in de toekomst zijn, gaan kinderen van nu op latere leeftijd alsnog lezen.


Het werk van Charlotte Dematons is nog tot 11 juni 2018 te zien


Er wordt weinig meer met de handgeschreven, maar alles komt terug. Helemaal hip en trendy is het handletteren of anders gezegd Kalligraferen(klik), bloggers en vloggers zijn er druk mee.

Maar eerlijk is eerlijk, ik schrijf zelf ook steeds minder met de hand, terwijl ik een persoonlijk handschrift nog altijd weet te waarderen. Mijn handschrift is ook minder mooi geworden, de oefening daarin ontbreekt tegenwoordig. Terwijl ik dat laatste schrijf dwalen mijn gedachten af naar de strafregels die ik bij herhaling op school moest schrijven. Een uitgestorven strafmaatregel denk ik, maar een mooie bijkomstigheid was wel dat je handschriftvaardigheid daardoor vooruitging.

De tijd zal ons leren of wie nu nog met de hand schrijft ook blijft, maar dat valt te betwijfelen.


Correctie van toen, de delete-knop moest nog worden uitgevonden


Alle Schrijvershuizen in Nederland bezoeken lijkt mij een leuke uitdaging voor dit jaar:



               
                  
             

Museum Het Spinozahuis, Rijnsburg              

    



Het digitaal schrijven heeft naar mijn mening heel veel voordelen. Dat besefte ik destemeer bij het zien van de handgeschreven teksten met doorhalingen en gedichten die door bekende schrijvers steeds opnieuw werden geschreven totdat het uiteindelijk in het net geschreven werd. De handschriften van literaire helden verdienen veelal geen schoonheidsprijs, maar de kladjes zijn wel van onschatbare waarde.

Een leven lang schrijven laat zien dat we niet stilstaan, we blijven maar ontwikkelen.


De kleurige kinderwereld is niet zo zwart wit


Als kind begon ik met tekenen en kleuren. Toen ik in 1959 voor het eerst naar school ging leerde ik schrijven met een kroontjespen en inkt. Pas veel later mochten we eerst een vulpen en pas later een balpen gebruiken. Op de middelbare school leerde ik typen om een schrijfmachine. Pas veel later i.v.m. het kostenplaatje, werd de elektrische typemachine geïntroduceerd, een kostbare investering binnen een bedrijf. De ontwikkeling stond niet stil en de computer was de volgende fase, grote toestellen met ingewikkelde systemen.

Nu zit ik thuis, gewoon aan tafel, schrijvend achter mijn laptop en wie weet dicteer ik in de toekomst mijn verhaal aan een robot.

Dit hele verhaal zet mij aan het denken, ik ga mijn handschriftvaardigheid maar eens opkrikken. Tekenen is schrijven en de een kan dat mooier dan de andere, maar oefening baart kunst.

Ik blijf het herhalen, het handmatig schrijven moet blijven.

Wat schrijf jij nog met de hand?


Doordenker:

Wees jezelf je bent er leuk genoeg voor.


Den Haag Centraal, de muzikale afsluiting


In het Spotlight:


In de Laurenskerk in Rotterdam is de Internationale fototentoonstelling vanaf 20 januari 2018 drie weken lang gratis te zien.


Op 16 en 17 februari wordt het Chinese Nieuwjaar gevierd, 2018 is het jaar van de hond. In de kleurrijke parade op en rond de Kruiskade wensen leeuwen en draken Rotterdam een voorspoedig nieuw jaar.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey