zondag 15 juli 2018

280 Voetsporen







Het is zondag, mijn verhaal is voor een groot deel al geschreven en de collages zijn ook al gemaakt. Het gebeurd niet vaak, maar vandaag is het alleen een kwestie van bij elkaar voegen en publiceren. Nummer 280 al en bij elkaar genomen zouden al die woorden en al die collages al een stevig boek vormen, ik glimlach bij die gedachten en puzzel verder, terwijl mijn gedachte afdwalen.

Deze week kwam ik een oude bekende tegen op het internet, zomaar ineens dat beeld op mijn scherm. Volkomen onverwachts, iemand die al acht jaar niet meer onder ons is.  Op dat moment besefte ik ineens, dat ik door het schrijven van mijn wekelijkse blog ook mijn sporen nalaat en niemand weet voor hoelang.


Parc National, San Pere Pescador, Catalonië


We verlieten Frankrijk en streken neer in Catalonië. Net buiten het plaatsje San Pere Pescador vonden we een plek op camping Las Palmeras (klik) , op loopafstand van het strand en de Middellandse zee, aan de rand van een Parc National, een prachtig natuurreservaat.

Vanaf de camping was het prachtig wandelen door het beschermde gebied, 
‘s morgens vroeg vloten de vogels het hoogste lied, het was alsof ik door een enorme volière liep. De strakblauwe lucht en het water, glad als een spiegel maakte het geheel tot een schitterende fotogenieke omgeving.


De zee, elke golf een eigen ritme


Het strand was in de ochtend nog stil, dat zal in het hoogseizoen wel anders zijn. Elke dag was het steand weer anders, zelfs de branding klonk elke dag anders. Soms rustig en kalm, maar ook woest en onrustig met hoge golven, afhankelijk van het weer op zee. Wat is het toch heerlijk om op blote voeten door het water te kuieren met de meeuwen om je heen en je voetsporen langzaam te zien verdwijnen door de golfslag.

De afgelopen weken was er, zoals elk jaar om deze tijd weer een overdosis aan detectives en spannende series te zien. Ik nam ze allemaal op, zodat ik niets zou missen. De Scandinavische series zijn mijn favoriet, maar ook de Engelse volg ik. In mijn vakantie las ik ook thrillers, series boeken van o.a. Karin Slaughter en Nicci French.


We laten allen sporen na, ook de mestkever


Maar ik nu vrees dat ik een overdosis crime-story's  heb opgelopen of is dat onmogelijk.

Ik fietste deze week van Spijkenisse naar Barendrecht door de Rhoonse- en Carnisse grienden, een prachtige tocht langs het water. En ik zag bij de Rhoonse grienden een man een langwerpige put graven, ik keek nog eens goed en in mijn geheugen sloeg ik zijn signalement op. Voor je weet maar nooit dacht ik en omdat er niet veel fietsers waren dacht ik wat later ineens, dat ik iets verdachts zag drijven.

Een overdosis? Lachend fietste ik gewoon door en genoot van de wind en de zon, natuurlijk was er geen sprake van verdachte omstandigheden.


Mijn stalen ros is geen strandganger


Ik begon deze week aan een nieuw boek en omdat ik niet weet of een overdosis aan detectives en thrillers schadelijk is, koos ik dit keer voor een historische roman. Een historische thriller, moet ik eerlijk bekennen, maar dat terzijde.

Het boek: Wat niemand weten mocht, is geschreven door Theo en Marianne Hoogstraten (klik) het is het eerste boek dat ik van dit schrijversduo lees en al bij de eerste 15 pagina’s was ik verkocht. Een korte omschrijving: Engeland, 1013. Een plunderend Vikingleger loopt het land onder de voet. Samen met de koninklijke familie vlucht Dagna, een jonge edelvrouw naar Normandië. Maar daar zal ze echter nooit aankomen.

Een citaat:
De zeemist, die in dikke flarden over het strand joeg, maakte haar wereld klein. Boven haar hing een dik grijs wolkendek. Het kon nog lang duren voordat ze haar omgeving zou kunnen verkennen.

De tekst sloot mooi aan bij mijn vakantieherinneringen, de zee, het strand en het grijze wolkendek. Want het was niet altijd helderblauw in de weken dat ik weg was.


Het grijze wolkendek


De personages in het boek hebben werkelijk bestaan, hoewel het verhaal natuurlijk geromantiseerd is, maar juist dat maakt het verhaal ook fantastisch om te lezen. Het staat mijlen ver weg van ons huidige bestaan, het is een thriller in een tijd van Vikingen, zeerovers, ridders en jonkvrouwen. Ik heb pas een derde van het boek gelezen, maar weet nu al dat ik meer ga lezen van dit schrijversduo.

Hoewel? Zou ik bij een overdosis aan historische thrillers dan waanbeelden van ridders en zeerovers tegenkomen tijdens mijn fiets- en wandeltochten.


De tuinen van Mas Gusó


Ik vond deze week een erg leuke boekensite, voor thriller-junks zoals ik een aanrader: Vrouwentrillers (klik) , een site vol boekentips, recensies en zelfs met gratis e-books, die je kunt downloaden. Die zijn misschien leuk om nog even op je e-reader te zetten voor je op vakantie gaat.

De uittocht van vakantiegangers is inmiddels van start gegaan en misschien reizen jullie ook richting Spanje en kom je in de buurt van het leuke San Pere Pescador, dan heb ik nog een leuke tip voor de echte levensgenieters, de lekkerbekkies onder ons.

Want eerlijk is eerlijk bij een fijne vakantie hoort lekker eten en drinken.


Lekker eten, lekker drinken


Het culinaire paradijsje Mas Gusó (klik) moet je als je in de buurt komt zeker bezoeken. Het is een culinaire plek met een restaurant waar je heerlijk kunt genieten van traditionele gerechten en tapas. Maar bovendien kun je ook de prachtige tuin bezoeken, compleet met kruidentuin en gigantische olijfgaarden. En in de winkel kun je streekgerechten proeven en kopen en natuurlijk kun je in de Vinotheek wijnproeven en kopen.

Het was zo’n heerlijke plek, dat we er geen genoeg van kregen. Op de terugweg naar huis zijn we er nog maar een keer langs gegaan en weer was het eten en drinken er heerlijk.

Het graan kleurde al goudgeel toen we verder trokken naar het zuiden, maar daarover volgende week meer.  En nu ik over dat graan begin, nestelt er een oorwurm in mijn hoofd en het zingt door mijn hoofd: Het Spaanse graan …. (klik) .


Het Spaanse graan


Voor de komende week trek ik mij terug in de historische verhalen van veldslagen,  Vikingen, Ridders en zeerovers. Ik lees niet alleen het bovengenoemde boek in een adem uit, maar ga ook de film Redbad (klik) met mijn favoriete acteur Gijs Naber in de hoofdrol, zien. Een film over de koning van de Friezen, Radboud die het vertrouwen van de Vikingen probeert te winnen, om samen met hen de Franken te verslaan.

We vergeten het vaak maar ook ons kleine landje heeft een boeiende geschiedenis, waarin sterke mannen en vrouwen hun sporen hebben nagelaten.

Het gaat niet om de voetstappen die je zet, maar om het doel wat je bereikt.


Waar reis jij naar toe deze zomer?


Doordenker:

De kracht van een boom wordt bepaald door zijn wortels.


Als de oude olijf kon verhalen, wat dan...


In het Spotlight:


Geniet zes zondagen lang tot 5 augustus van 14.00 – 17.00 uur van livemuziek, DJ’s, foods & drinks, fashion & art. Ga kijken, luisteren en dansen, vier de zomer.
Maar je kunt op die zondagmiddagen ook een uitstapje maken met de buren. Het Natuurhistorisch Museum organiseert o.l.v. een stadsbioloog om 16.15 uur een wandeling door het stadspark.
Gewoon picknicken kan natuurlijk ook op die zomerzondagen.



Dompel je op onder in Jamaicaanse sferen in het Kralingse Bos. Het klinkt onwaarschijnlijk maar het is op 22 juli 2018 mogelijk. Want dan wordt voor de 2e keer het grootste Reggae festival van ons land gehouden, met workshops, lekker eten, bijzondere decors en natuurlijk muziek.



Het Zomercarnaval is misschien wel het alle kleurigste festival van Rotterdam, een fotogeniek feest waar oud en jong maandenlang aan werken. Op 28 juli 2018 is de stad een groot tropisch feest waarbij geen toeschouwer stil kan blijven staan.
Tip: Bekijk vooraf thuis de route al.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey


zondag 8 juli 2018

279 Moeten







Het is ineens weer zondag, de weken vliegen om en na het op orde brengen van het huis na de vakantie, was het de afgelopen week tijd om de afspraken af te werken die waren uitgesteld voor de vakantie. Het was tijd voor de dingen die moeten en eigenlijk staat dat moeten mij altijd al bij voorbaat tegen.

Maar nu op deze zonnige zondag zijn alle afspraken afgevinkt in mijn agenda, dat wat moest is gedaan. De Apk-keuring, het cv-onderhoud, de timmerman er ging veel kostbare tijd in zitten.


Wandelen door de Lagune


De reis ging vanuit de Ardèche richting Fréjus (klik) aan de Côte d’Azur. Vanaf Camping St. Aygulf (klik) waren verschillende wandel- en fiets mogelijkheden. De eerste ochtend al vond ik een prachtige wandelroute, de camping ligt namelijk aan een schitterend beschermd natuurgebied. De wandelpaden waren prachtig aangelegd door het drassige gedeelte van de lagune, een soort meer dat ontstaat tussen een strand en een schoor- of strandwal. Een waar paradijsje voor vogels, kikkers, hagedissen en libellen.

De gehele vakantie wandelde ik ’s morgens om een uur of halfnegen zo’n anderhalf uur, afhankelijk van de mogelijkheden die er waren. Dat ritme werkte enigszins verslavend, wandelen brengt lichaam en geest in balans.


De Hagedis was mij te snel af


Na een beetje verkennen, vond ik ook een prachtig wandelpad aan de kust. Een pad boven op de ruige rotswand, prachtig begroeid met kleurige bloemen en vijgenbomen. Toen ik thuis nog eens naar dat wandelpad op internet zocht, bleek dat het een oud smokkel pad te was: Sentier des Douaniers (klik) 

Ik liep maar een klein deel van de smokkelroute, mijn hoofd wil dan wel verder, maar mijn voeten gaan protesteren. Hoewel mijn hart bij het idee om het hele pad te lopen, sneller van gaat kloppen.

Het geluid van de branding onderaan de rotsen en de meeuwen boven mijn hoofd, brachten herinneringen boven aan prachtige wandelvakanties o.a. in Cornwall. Helaas durf ik dat soort vakanties niet meer aan, mijn voeten weigeren dat en zonder die twee belangrijke onderdelen kom ik niet ver. Maar diep in mijn hart zou een dergelijke wandelvakantie het liefste weer willen ondernemen.


Op pad als een smokkelaar


Terwijl wij in Zuid-Frankrijk nog steeds te maken hadden met grijze wolkenluchten, scheen de zon in Nederland al volop en stegen de temperaturen boven het normale gemiddelde. Wij hadden niets te klagen, maar zowel in Frankrijk als in Spanje lagen de temperaturen beneden het gemiddelde van die landen. Maar voor een Nederlander op reis was het uitstekend weer.

De afgelopen week tijdens de Apk-keuring van mijn auto, besloot ik vanaf de garage ook een wandeling te maken. Ik dronk eerst een kopje koffie op een terras in de zon bij het nabij gelegen Carlton hotel, vandaar uit zijn 3 wandelingen ( en fietsroutes) uitgezet, ik koos i.v.m. de tijd de kortste route, het Biertpad (klik) is 12 km lang en loopt rond de polder Biert. Een pad met grasdijken en restanten van kreken, een prachtige tocht door mijn eigen omgeving. De zon scheen, de vogels zongen en de natuur heeft nog steeds kleur. Hoewel de droogte al zichtbaar wordt. Na de wandeling stond mijn auto klaar en zo had ik van vervelend moeten, toch nog iets gemaakt.


Het oude smokkelpad is een uitdaging


Van de nood een deugd maken, noemen ze dat en dat doe ik wel vaker.

Ik verplicht mijzelf elke dag iets te ondernemen, omdat met het klimmen der jaren slijtage op de loer ligt en als ik te weinig beweeg, ga ik de jaren in mijn lijf voelen. Je kunt het ouder worden natuurlijk niet tegenhouden, maar door in beweging te blijven, kun je wel leeftijd en lenigheid in balans brengen. Maar soms is de realiteit harder dan je zou willen en wordt je met de neus op de feiten gedrukt.

Vanmorgen keek ik in de spiegel en neuriede: Spiegelbeeld vertel eens even ben ik net zo oud als jij, is het waar…. Ik zag de moeten in het gelaat en dacht aan een voorval in de afgelopen weken.


Kleurig met prachtige vergezichten


Ik fietste laatst van Ommoord naar Spijkenisse en ik moest even een sanitaire stop maken, ik kwam gelukkig langs een grote M en nadat ik had gelost besloot ik een kop ofwel een beker koffie te bestellen. Wat een koopje dacht ik nog, dat maak je niet veel mee en ik nam plaats op het terras met uitzicht op mijn fiets. En mijn oog werd getrokken naar het kassabonnetje en mijn neus werd direct op de feiten gedrukt. Ik dacht nog even terug, die jongen had mij toch niets gevraagd. Daar zat ik met de waarheid in handen, een 65+ koffie voor 1 euro en ik dacht: De jaren zien het daglicht, het valt niet meer te ontkennen.

Ik dronk mijn koffie en stapte op mijn fiets, een grijze e-bike, dat past goed bij je haar dacht ik met een glimlach. Die seniorenkoffie werkte als een tijger in mijn tank en voor het eerst van mijn leven fietste ik de Brienenoordbrug over, van Noord naar Zuid en met enige trots keek ik van grote hoogte over de Maas die mijn geboortestad in tweeën splitst. De brug af ging als vanzelf met SENIOREN POWERrrrr!!!


Er is licht aan de horizon


Verstand komt met de jaren zegt men vaak en toen ik de prachtige uitspraak: Er komen steeds meer dwazen als de wijzen zwijgen, wist ik het zeker. Ouder worden doe je niet in een duf hoekje, maar met uitdagingen buiten het boekje.

In de schaduw van een boom fantaseer over mooie uitdagingen, maar dat doet mijn hoofd, mijn voeten lijken ouder en wijzer. Hoofdzaak is, in beweging blijven.

Wat laat jouw spiegelbeeld zien?


Doordenker:

Waar moeten heerst ligt stress op de loer.


Stekelig en decoratief


In het Spotlight:


Twee weken voor het grote North Sea Jazz Festival kun je overal op onverwachtse plekken in Rotterdam genieten van muziek. Er is weer heel veel Jazz in de stad en veel optredens zijn gratis.

Op vrijdag 13 t/m 15 juli 2018 start het North Sea Jazzfestival(klik) (niet gratis) met een prachtig programma waarover je op de site meer kunt lezen


Maak eens een NS-wandeling door Rotterdam, de voettocht is 12 of 15 km lang. Wandel mee langs groene singels naar historisch Delfshaven. Vaar vanuit de Veerhaven over de Maas naar Hotel New York of loop over de Erasmusbrug, ontdek de beroemde skyline en de bijzondere architectuur van Rotterdam.


Noteer nu alvast in je agenda. Op 11 en 12 augustus 2018 staan de Ketels weer aan de Kade in Delfshaven in Rotterdam. Ga terug naar de Middeleeuwen, tijdens dit mooie festival met marktkramen, proeverijen, troubadours, demonstraties oude ambachten en een openlucht Herberg. Een must voor elke levensgenieter.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 1 juli 2018

278 Stof






Als ik terugblik op de week dan durf ik te stellen dat het een energieke week was. Nadat alles, na mijn lange vakantie, weer gewassen en gestreken in de kast lag werd het tijd om het huis te poetsen. Even de schouders eronder en alles was weer spik en span.

Het stof is het huis uit, maar genoeg te doen buitenshuis en dat geeft dan weer voldoende stof tot denken en schrijven.

De reis ging vanuit Gien (lees 277 Thuis) verder naar het groene heuvelachtige Creuse, alwaar we een mooie campingplaats vonden in Dun-le-Palestel de gelijknamige kleine camping (klik) , een camping die wordt gerund door een jong Nederlands echtpaar. Zo’n beetje een “Ik vertrek-story” zelf woonde ze op een minimaal stekkie en hadden grootse plannen.


Dun-le-Palestel, Creuse


De Creuse (klik) is schilderachtig mooi en je kunt er heerlijk fietsen, heuvel op en heuvel af, maar met trapondersteuning heel goed te doen. De natuur is in het voorjaar het moois en tijdens het wandelen en fietsen zijn de bermen als ellenlange veldboeketten, kleurig en geurig.

De volgende stop was op een mooie plek in de Ardeche (klik) , het prachtige Rhône dal is wonderschoon en kleurig, maar ruiger dan de Creuse. Vanaf de kleine camping ‘l Albanou (klik)  kun je prachtige wandelingen maken over met bloemen omrande paden, het is gelegen aan een zijriviertje van de Rhône.


'l Albanou, Ardeche


De kluizenaar zei: “De stilte is niet leeg”, een opmerkelijke uitspraak die ik deze week hoorde in de documentaire: Druk! Het verwachtingspatroon van het leven zorgt voor een lodenlast, zegt de voice-over aan het begin van de documentaire.

Een burn-out is de ziekte van deze tijd, die zich met een monsterlijke snelheid als een epidemie verspreid. De een leert ervan, de ander niet en weer een ander verdient er geld aan. Het is maar welke kant je kiest. Ik las tijdens mijn vakantie een boeiend artikel van een burn-out ervaringsdeskundige, in een oud exemplaar van het blad Psychologie waarin journalist Maaike Helmer (klik) zegt: Gooi je to-dolijst uit het raam. Zij ontdekte iets wat meer balans bracht in haar ongeorganiseerde leven en dat zo verdomd simpel was, dat zij het graag met iedereen wilde delen. Het was: Niets!


Bermboeket


Druk, druk, druk…. We doen het onszelf aan en daar kom ik ook steeds vaker achter. Druk doen en druk zijn, levert niets op en daar wordt je niet gelukkig van.

In de documentaire Druk! (klik) die ik afgelopen week zag, zie je hoe uniek de mens is. Je ziet daarin o.a. een zakenvrouw die vet verdient aan de Burn-out van anderen, een zakenman met grote ambities, een jong gezin die kiest om zelfvoorzienend te leven en een kluizenaar in Oostenrijk. Wie is het gelukkigst, diegene die veel heeft of juist diegene die met weinig tevreden is. Kijk maar eens terug en oordeel zelf.


Oude Pijnbomen op de camping in Zuid Frankrijk


Natuurlijk is elk mens anders, maar heeft ooit iemand op zijn sterfbed gezegd: Wat heb ik lekker hard gewerkt, volgens de kluizenaar in de documentaire is op de meest gezegde uitspraak aan het eind van een leven: “Ik heb spijt dat ik niet meer mijn eigen zin hebt gedaan.”

Ook een andere uitspraak, in een ander programma, zette mij aan het denken: Geen enkel leven kent een happy end.


Fashion Art, krullen en gaten in de Kunsthal


Ook mijn conclusie is inmiddels dat een to-dolijst maken verspilde energie is. Hoewel ik wel een verlanglijstje heb en daar stond deze week de Kunsthal op. Ik bezocht de tentoonstelling: Victor en Rolf: Fashion Artist 25 jaar (klik) , een waanzinnig mooie overzichtstentoonstelling van draagbare kunst. Een sprookjesachtig geheel, met daarin ook de beide creaties van een waargebeurd sprookje met een tragisch einde. De bruidscreatie van Prinses Mabel en de japon die zij droeg tijdens de uitvaart van Prins Friso zijn ook in de Kunsthal te zien.

De tijd leert ons dat je de tijd niet kunt vasthouden, het vervliegt, net zoals onze dromen.


Kunst, doet altijd stof opwaaien


Na de Ardèche ging de reis naar Zuid-Frankrijk, waar ik prachtige wandelingen maakte langs de ruige kust. Alleen en in stilte, vroeg in de ochtend en ik kan volmondig zeggen: Stilte is niet leeg!

Over het wandelen en Zuid-Frankrijk volgende week meer, want de buitenlucht roept en ook mijn innerlijke stem zegt: “Ga naar buiten”, ik hoor het en luister.

Hoe ervaar jij stilte?


Doordenker:

Beweging brengt balans.


Kunsthal en Parade, Museumpark Rotterdam


In het Spotlight:


Ook bezocht ik de Parade, het theatercircus dat op dit moment nog tot 8 juli 2018 in Rotterdam is neergestreken, daarna trekt het verder naar Den Haag, Utrecht en Amsterdam. Kijk vooraf wel even welke voorstellingen er zijn en wat je wil gaan zien. Via de site kwam ik er niet uit, dus koop voor 1 euro een programmaboekje bij de entree en ga er even voor zitten, koop daarna je kaartjes bij de kassa. Bij mooi weer is het al een feestje om er te zijn, oude bekenden te ontmoeten, iets te eten en te drinken.


Combineer je bezoek aan de Kunsthal op zondag met een dansje. Geniet zes zondagen lang van 1 juli t/m 5 augustus van 14.00 – 17.00 uur van livemuziek, DJ’s, foods & drinks, fashion & art. Ga kijken, luisteren en dansen, vier de zomer.


Noteer nu alvast in je agenda. Op 11 en 12 augustus 2018 staan de Ketels weer aan de Kade in Delfshaven in Rotterdam. Ga terug naar de Middeleeuwen, tijdens dit mooie festival met marktkramen, proeverijen, troubadours, demonstraties oude ambachten en een openlucht Herberg. Een must voor elke levensgenieter.




Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 24 juni 2018

277 Thuis






In ben er weer, maar zijn jullie er ook? Komen jullie nog langs na al die tijd, daar ben ik altijd heel benieuwd naar en dat blijft elke keer spannend.

Na een lange vakantie van zo’n zeven weken weer thuis en wat heb je dan een rotzooi. Ineens staat het huis volledig op z’n kop en alle radertjes draaien gelijk op volle toeren. Het is alsof je een pot honing bent waar op bijen afkomen, in de mallemolen van het leven, draai je zo weer rondjes mee.

Met de wasmachine aan, want ook die draait weer zijn rondjes, begin ik te schrijven.


Reizen is ontdekken


Maar waar begin ik en welke foto’s gebruik ik, vooral dat laatste is altijd moeilijk kiezen. En met kiezen heb ik altijd wel moeite, maar dat terzijde. Natuurlijk iets over het reizen en mijn mooie wandelingen, het fietsen en de boeken die ik las. Maar ik zag deze week ook al weer films die de moeite waard waren en er was een werkelijk opvallend bericht in het nieuws dat is blijven hangen.

Als ik ervoor ga zitten dan struikelen de gedachten door m’n hoofd en moet ik mezelf tot de orde roepen. Maak een keuze, spreek ik mezelf toe en ik begin.


Bloesembomen onder een grijze deken


Natuurlijk eerst even over die lange vakantie en die begon vanuit Nederland naar onze eerste stop, camping Ettelbruck (klik) in Luxemburg. De lucht was grijs en het regende, maar desondanks aten we buiten onder de overkapping van de kleine bistro op de camping met een vest aan. De volgende ochtend was het nog steeds grijs weer. Maar de natuur was prachtig en de camping lag in een prachtig wandelgebied, dus maakte ik daar mijn eerst ochtendwandeling door de groen, gele heuvels en langs prachtig bloeiende bloesembomen.

We trokken verder naar de Franse Ardennen en streken neer in Val de Vesle (klik) een klein plaatsje aan de oever van een smalle rivier. Het weer liet nog wel te wensen over, het was nog steeds behoorlijk fris. In het zuiden waren de verwachtingen ook niet best en in Nederland steeg de temperatuur.


Mooie wolken maken het plaatje


Op weg naar de Loire werd het weer beter en in het mooie Gien streken we neer op Camping Gien (klik). Vanaf onze plek zagen we aan de overkant van de Loire het prachtige stadje liggen. Het lag op loopafstand en dus klom ik de volgende ochtend al naar het jachtslot, waar ik al eens eerder was geweest, alvorens ik croissantjes kocht bij de Boulanger.

Ik zag de afgelopen week de film Chocolat, een film die keer op keer weer adembenemend mooi en mystiek is. De Franse chocoladewinkel in de film deed mij enigszins denken aan de Boulangerie in Poilley-les-Gien, waar ik de lekkerste croissantjes kocht van de hele reis.

Elke dag een uur, anderhalf uur wandelen is heerlijk. Ik had net als mijn reis vorig jaar het plan opgevat om dat elke dag te gaan doen, ik heb nou eenmaal geen zitvlees.


Gien aan de Loire


Ik moet even iets kwijt over zitvlees, want daar ging het meest gekke nieuwsbericht in tijden over in de afgelopen week. Een vrouw liet haar billen liften in Turkije en ik dacht daarbij, ik kies liever een ander soort vakantie. Maar goed eenmaal terug was ze niet tevreden over het resultaat. Ze ging hier in Nederland naar een kliniek, omdat het er toch vreemd uit bleef zien en wat bleek, er zaten borstimplantaten in haar billen. Tragikomisch vond ik dit bericht, de vrouw zal altijd achtervolgt worden door dit voorval.

Maar wat ik nog treuriger vind aan het hele bericht, is dat ze het zichzelf dat heeft aangedaan.

Geld uitgeven aan dergelijke onnodige operaties, snijden in een gezond lichaam om de schijn op te houden dat je mooi en jong bent. Kan iemand mij uitleggen waarom mensen zichzelf niet meer accepteren zoals ze zijn en blind zijn voor de commerciële activiteiten binnen dat soort schoonheidsklinieken, met de nadruk op “schoonheid”.

Werkelijke schoonheid zit vanbinnen en dat noemt men karakter.


Natuurlijk blauw


Vervelen heb ik niet in mijn persoonlijk woordenboek staan en dus heb ik naast wandelen, fietsen en zwemmen ook veel gelezen. Heerlijk dat je met een e-reader een hele bibliotheek binnen handbereik hebt. Thuis was ik al aan de Grant Country-serie (zes delen) van Karin Slaughter begonnen en dus las ik die het eerst helemaal uit. Daarna las ik het laatste deel van de Frieda Klein serie van Nicci French, “De dag van de Doden” was vlak voor mijn vakantie uitgekomen. Daarna begon ik aan de laatste van Saskia Noort “Stromboli” en voor de verandering nog wat boeken van Susanne Vermeer. Heerlijk om te verdwalen in verhalen en daar de tijd voor te hebben.

Eenmaal de drempel van mijn huis over, besefte ik hoe goed wij het toch hebben. Wifi herkende mij direct en dat was de afgelopen weken nogal eens anders. Heerlijk om weer een snelle verbinding te hebben, wat een luxe. Eenmaal thuis wil je toch ook weer zo snel mogelijk op de hoogte zijn van alles wat er in je omgeving te doen is.


Schoonheid is dat wat je laat


Toen ik ‘s avond op de bank de films bekeek die op dit moment draaien in de bioscoop, viel mijn oog direct op de film: The Bookshop. “Als we lezen, leven we ons in”, dat zijn de eerste woorden in de trailer van de film The Bookshop (klik voor de trailer) In Spanje was de film in 2017 al een enorm succes en won daar maar liefst vijf filmprijzen.

Inmiddels heb ik de film gezien en ik vond het een juweeltje. Het is een verfilming naar het boek The Bookshop van Penelope Fritzgerald uit 1959 en gaat over Florence Green die de moed en kracht heeft om haar dromen na te jagen. De film The Bookshop heeft datzelfde mystieke als de film Chocolat, de opnames zijn fabelachtig mooi en in slow motion wordt je meegetrokken in het verhaal.

Ik kende het verhaal niet en het is zo’n beetje als de tweede zin in de trailer, als de film is afgelopen gaat het verder in je hoofd.

Na de film, die we Cinerama in Rotterdam zagen, dronken we nog een heerlijke kop koffie met appel/dadel cake bij Hopper Coffee(klik) op de Schiedamse Vest en dat is een heerlijke plek om te onthouden.


Hopper Coffee Rotterdam

Thuiskomen betekent ook, de draad weer oppakken nadat alles weer schoon en op z’n plek ligt en in die fase ben ik zo’n beetje beland. Het is tijd om nieuwe plannen maken. Ik neurie een liedje: Zoveel te doen, er is nog zoveel te doen… Ik hoor een zoemer en besef dat ik wordt geroepen door mijn wasmachine, het is tijd om mijn verhaal te beëindigen.

Eerlijk is eerlijk, het is ook weer heerlijk om thuis te zijn.


Welk boek zou ik nu moeten gaan lezen?


Doordenker:

Niks moet, niksen mag.


Rozen zijn niet altijd rood


In het Spotlight:


Is dit weekend gestart, twee weken voor het grote North Sea Jazz Festival kun je overal op onverwachtse plekken in Rotterdam genieten van muziek. De komende weken neemt Jazz de stad over en het mooist is nog, de meeste optredens zijn gratis. Raadpleeg de site voor meer informatie.


Geniet zes zondagen lang van 1 juli t/m 5 augustus van 14.00 – 17.00 uur van livemuziek, DJ’s, foods & drinks, fashion & art. Ga kijken, luisteren en dansen, vier de zomer.
Op 1 juli is de swingende kick-off door de Salsa band Marcando.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey