zondag 20 augustus 2017

240 Papierwerk






Zoals ik vorige week al schreef was ik toe aan even helemaal niets en meestal ga ik eraan voorbij, maar deze keer luisterde ik naar het innerlijk gefluister. Het weer was er ook wel naar om even in de pauzestand te staan, ik deed alleen de noodzakelijke dingen in huis en verder eigenlijk niet veel.

Hoewel, niets is wel erg minimaal.

Mede doordat ik twee rechterhanden bezit, een creatief brein, een voorraad hobbyartikelen en papier, is er altijd wel iets leuks te prutsen. Ik fröbelde onder anderen wat cadeautjes voor de party’s die ik in het vooruitzicht had.


Papierwerk om te geven


Hebben jullie dat ook, dat iets geven je beter afgaat dan iets ontvangen? Iets leuks geven waaraan ik met plezier aan heb geprutst, geeft mij altijd veel voldoening. Maar een cadeau krijgen maakt mij altijd enigszins verlegen. Hoewel dat ook niet het meest geschikte woord is, misschien ben ik gewoon een betere gever dan een ontvanger.

In de pauzestand met een boek is voor mij geen straf, zeker niet nu een boek in mijn huis geen papierwerk meer is, maar een e-reader met daarop een volledige bibliotheek. Natuurlijk is een echt boek ook heerlijk, maar je moet met je tijd meegaan en dus gebruik ik al jaren een e-reader.

Ik kan volledig in een boek verdwijnen en de wereld om mij heen vergeten als ik een heerlijk boek voorhanden heb en dat had ik deze week.


Een aanrader


Het boek in kwestie: Als we elkaar terugzien, is geschreven door Kristin Harmel. Het is een meeslepend verhaal over generaties die worstelen, elk met hun eigen bagage om te overleven. Voor de lezers van De Bakkersdochter en Het Familieportret, zeker een must. Het is een prachtig boek, dat ik niet snel zal vergeten.

In het kort het verhaal:
Een columniste denkt alles kwijt te zijn, haar baan, haar familie en haar grote liefde. Dan ontvangt ze van een anonieme afzender een mysterieus schilderij, een aquarel met het portret van een vrouw. De vrouw herkent ze meteen, het is haar grootmoeder. Er zit een handgeschreven briefje bij het pakket met de boodschap: Hij is altijd van haar blijven houden.

Handgeschreven brieven en briefjes, daar heb ik op zich al iets mee. Misschien romantiseer ik het te veel, maar ik blijf een handschrift nog altijd van onschatbare waarde vinden. Ik bewaar zelf ook een aantal waardevolle handschriften met warme herinneringen.

Het boek is een hartverscheurend mooi verhaal over relaties, vergeving en de waarde van familiebanden. Het bevat geschiedenis, de Tweede Wereldoorlog, kunst en liefde in verschillende relatievormen. Het is bijna teveel voor één boek en toch is de schrijfster daarin enorm goed geslaagd. Ik vind het een meesterlijk verhaal, waarin een zoektocht in het heden prachtig wordt afgewisseld met een tragisch verhaal in het verleden.

Het gaat ook over Duitse krijgsgevangenen die in Afrika hadden gevochten en in Amerika te werk werden gesteld en dat was voor mij een totaal onbekend gegeven.


Lezen is verslavend (ik in de jaren '60)


Wat ik vooral boeiend vond aan het totale verhaal is dat duidelijk wordt dat familietragedies generaties lang worden meegedragen en daardoor de geschiedenis herhaalt. Relaties worden, zonder dat we het ons vaak bewust zijn, mede gevormd door ons verleden.

Familierelaties, liefdesrelatie, relaties met vrienden of welke vorm van relatie ook, gedijen niet als er sprake is van eenrichtingsverkeer, ook komt naar voren. Een goede relatie groeit alleen als het van beide kanten wordt gevoed, anders sterft het een langzame dood.

Met het lezen van de laatste pagina, het was al diep in de nacht, kwam ik aan het einde van een prachtig verhaal en dan is het afkicken. Het laat mij nog niet los, sommige zinnen blijven hangen. Wij hebben alleen het heden, is naar mijn mening een prachtige doordenker.

Ik besloot de volgende dag, na die laatste bladzijde maar eens iets lekkers te bereiden. Ik was al langer van plan om eens Bananen-pannenkoeken te bakken. Maar er was nog niet eerder iets van gekomen, dat bleek nog niet zo eenvoudig, hoewel het zo simpel leek.


Bananenpannenkoeken


Bananen-pannenkoeken

2 eieren
1 banaan
1 tl. Kaneel
1tl. Bakpoeder
Blauwe bessen of ander beleg naar keuze

Pureer de banaan en mix de eieren, de bakpoeder en de kaneel erdoorheen. Verhit de koekenpan en bak de kleine pannenkoeken goed gaar, alvorens je omdraait. 
Let op: Als ze niet gaar zijn vallen ze gemakkelijk uit elkaar.
Tip: Maak ze niet te groot en draai ze voorzichtig om.

Beleggen met bessen of ander fruit.


Papiervoorraad


Aan een nieuw boek ben ik nog niet begonnen, het vorige verhaal moet nog even bezinken, maar papierwerk genoeg.

Enigszins verdwaasd probeer ik de afgelopen weken een weg te vinden in de wereld van behang, papierwerk van een geheel andere strekking. De tijd begint te dringen omdat er een klus gepland staat in september. Tientallen behangboeken zijn al door mijn handen gegaan en ik vraag mij werkelijk af waarom er zoveel keus is. Het leven is zo eenvoudig niet meer, als je opzoek bent naar de juiste kleur en de perfecte stijl. 

Pinterest is een mooie inspiratiebron, maar ik zie inmiddels door de plaatjes het bos niet meer.


Pruimentijd


In de komende week moet ik eindelijk eens een besluit nemen en mijn keus bepalen. Daarna ga ik starten met ont spullen. Het wordt tijd om de kringloopwinkel te bevoorraden en spullen op Marktplaats te verkopen. Want alvorens in huis veranderingen door te voeren moet er ruimte worden gecreëerd en daarna ga ik restylen.

Aan de komkommertijd komt na het weekend een eind, de scholen beginnen en de pruimentijd breekt aan. Er verschijnen zo hier en daar al paddenstoelen, de pompoenen kleuren de velden. Je voelt het, de herfst is zich aan het voorbereiden.

Het is de perfecte tijd om plannen te maken.

Wat heb jij op de planning staan?



Doordenker:


Papier is geduldig.


Festivals genoeg in de stad


In het Spotlight:


Er zijn nog volop festivals in de stad Rotterdam:

Pleinbios Rotterdam (klik) t/m 27 augustus 2017

Once upon a time in the West (klik) za 26 en zo 27 augustus 2017

Vrije Volk festival (klik) za 26 augustus 2017


Camping Crooswijk (klik) za 26 en zo 27 augustus 2017





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.
Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 13 augustus 2017

239 Verdwaald






Het is zondag en kom net terug van mijn laatste afspraak van deze week. Het waren vooral ook lange dagen deze week en ik voel nu dat de jaren gaan tellen. Ik werd gisteren wel veel jonger geschat, maar luisterend naar mijn lijf weet ik maar al te goed hoe laat het is.

En ook de klok vertelt mij de waarheid, het is al halfvijf en er moet nog een blog worden gemaakt.





Verdwalen in de waan van de dag, misschien is dat de beste omschrijving voor de afgelopen week. Het is duidelijk, ik schiet deze week te kort in mijn prestaties. Hoewel je je ook kunt afvragen waarom alles altijd tegelijk gepland staat. Je hebt het niet altijd in de hand en dat kan je soms de das om doen.





Mijn lijf schreeuwt dat ik even in de pauzestand moet en daar heb ik deze keer wel oren naar. Ik schrijf deze keer een verkorte versie van mijn wekelijks verhaal, daar hebben jullie vast begrip voor. Mijn foto’s zullen het leed enigszins verzachten.





Ik mag dan verdwaald zijn deze week, ik heb wel foto’s gemaakt in het mooie Rotterdam. Er is altijd wel iets te zien en te beleven in die mooie havenstad.





Aan de kade lag het grootste zeilschip van Latijns-Amerika, de B.A.P. Unión uit Peru en dat ben ik tussen alle bedrijvigheid door natuurlijk toch nog gaan bekijken.





Volgende week beloof ik jullie weer een blog zoals jullie van mij gewend zijn.





Doordenker:

Tis zoals het tis.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 6 augustus 2017

238 Weefsel





De week ligt weer achter ons en toen ik gisteren mijn koffie dronk en een krantje las op mijn vaste adresje las ik een boeiend artikel over mijn generatie.

Ik ben een Babyboomer, geboren tussen 1945 en 1955 en onze generatie is vernoemd naar de explosieve geboortegolf die voortkwam uit het nieuwe optimisme door de Tweede Wereldoorlog, zo stond in de krant (klik) : De Babyboomers gingen de wereld verbeteren.

Het toeval wil dat ik deze week met andere Babyboomers op stap was naar het Textielmuseum (klik) in Tilburg. Ik hoor sommige van jullie al denken, ik heb niets met textiel en het leuke is dat wij het daar die dag ook over hadden. Maar gek genoeg is er helemaal niemand op de wereld, die niets met textiel heeft.


Textielmuseum Tilburg, de collectie is een mooi weefsel van historie en design


Een mooie doordenker misschien, maar “Iedereen heeft iets met textiel”, dagelijks vierentwintig uur van de dag. Je slaapt tussen textiel, draagt textiel en in huis, in de auto, op het werk of onderweg, overal om ons heen is textiel. Misschien heb je er nooit zo over nagedacht, maar textiel speelt al eeuwenlang een belangrijke rol in het leven van de mens.

Het leven is als schering en inslag, een weefsel met ups en downs. Het ene weefsel is gladder en glanzender dan het andere, hoewel weeffoutjes in elk weefsel voorkomen.

Het Textielmuseum is een museum in bedrijf. Naast inspirerende tentoonstellingen op het gebied van design, kunst en erfgoed biedt het museum plaats aan het TextielLab. In het TextielLab zie je als bezoeker wat ontwerpers, kunstenaars en architecten aan het maken zijn: het biedt een uniek kijkje in de “ontwerpkeuken” die normaliter gesloten blijft. Door ter plekke te ervaren hoe samples en producten gecreëerd worden, word je als bezoeker deelgenoot gemaakt van het maakproces.


Textiel verdient meer respect


De Textielfabriek in Tilburg werd in 1958 geopend een moderne fabriek, die draaide op één stoommachine die alle machines in werking zette. Die stoommachine draait nog steeds en is draaiend te zien. Het erfgoed van het Textielmuseum is prachtig, het geeft een prachtige kijk in de historie van de textielindustrie.

Terwijl ik daar rondliep tussen die oude machines, waar nog geen sprake was van veiligheid ARBO-technisch gezien, moest ik sterk denken aan een film die ik langgeleden zag. In de film Daens (klik) , een Vlaams/ Nederlandse film, speelt de textielindustrie aan het eind van de negentiende eeuw een belangrijke rol. Het laat de erbarmelijke arbeidsomstandigheden en de strijd zien die door de arbeiders is gevoerd met steun van Pastoor Daens (klik) . Een prachtige film over de ellende van de gewone arbeider.


De stoommachine, de drijvende kracht


Textiel speelt ook een rol in mijn persoonlijke familiegeschiedenis, mijn moeder werkte vlak na de oorlog op een naaiatelier in Rotterdam. Op de tricotageafdeling ontmoeten ze haar vriendinnen, een tweeling. Omdat mijn moeder later is getrouwd met de broer van die tweeling werden de verhalen over het werken in het atelier heel vaak verteld. De arbeidsomstandigheden waren er redelijk, maar er moest hard worden gewerkt en er mocht niet veel worden gepraat of gelachen.

Werd er wel gelachen of gepraat dan kregen ze een boete en werden ze gekort op hun weeksalaris. Wat ik ook altijd opmerkelijk vond is dat vrouwen in die jaren, zodra ze trouwden werden ontslagen. Een getrouwde vrouw hoorde thuis achter het aanrecht en was huisvrouw.


Samen een patroon


Wereldverbeteraars, mooie benaming voor de generatie Babyboomers en dat nieuwe optimisme vlak na WOII heeft aardig wat te weeg gebracht: de seksuele revolutie, de hippiebeweging, de ontkerkelijking, dienstplichtweigering en invloed op nationale en internationale politiek (Vietnam), progressieve politiek en een “maakbare samenleving”. Ik verzin het niet, ik las het in het AD van zaterdag, we hebben onze sporen nagelaten.

De baby’s van ’45-’55 werden mondige scholieren, mondige studenten, mondige werknemers en nu mondige gepensioneerde. Ik vrees dat wij niet de gemakkelijkste ouderen zullen zijn en wellicht nog gewapend met wandelstokken en rollators op de barricade zullen staan, als de gezondheidszorg nog meer verslechterd.

Eind jaren zestig vond ik mijn eerste baan, in de textiel bij magazijn De Bijenkorf in Rotterdam. Een boeiende tijd, waaraan ik mooie herinneringen bewaar, ik haalde mijn Textielbrevet en leerde alles over schering en inslag, grondstoffen en weefsels. Mijn twee rechterhanden waren altijd bezig met ontwerpen en creëren, zowel thuis als op het werk. En hoewel ik na elf jaar een ander levenspad koos, heb ik in mijn huidige leven nog steeds plezier van die “textiele- werkervaring” van toen.


Earth Matters

Er is heel veel veranderd door de tijd en we mogen nooit vergeten waar vorige generaties voor hebben gestreden. Zij hebben ons levenspad eerst platgelopen en later geplaveid. Wij, Babyboomers mogen dan wel “Wereldverbeteraars” genoemd worden, maar zijn we nu generaties later, niet veel te ver afgedreven van ons “mens zijn”?

De tentoonstelling “Earth Matters” (klik) gaat over de wereldwijde ontwikkeling op het gebied van duurzaamheid en respect voor de aarde. Hier zijn experimenten te zien – van mode tot design – die bijdragen aan een duurzamer productieproces, zowel op kleine als op grote schaal. Dit lees ik op de site: We staan aan het begin van een eeuw van reflectie en radicale verandering. De ecologische misstanden, overconsumptie, hebzucht en het geweld van de vorige eeuw moeten worden gecompenseerd.

En met name bij dat laatste denk ik: Wereldverbeteraars zijn van alle tijden, ook de huidige generatie is daar mee bezig.


De Damastweverij

Je kunt het leven zien als een weefsel. Al heel jong begin je aan een groot project, “het leven” en met vallen en opstaan, schering en inslag krijgt het weefsel (het leven) vorm. Soms zullen er draden breken en ontstaan er weeffouten, die je “project” uniek maken. De slijtplekken die er in “het weefsel van het leven” door de jaren heen zullen ontstaan, heb je tijdens het maakproces leren stoppen en je beseft dan pas dat schoonheid ook niet alles is. 

Natuurlijk streef je als je jong bent naar mooier en beter dan de vorige generatie. Maar de tijdgeest leert je uiteindelijk anders te kijken. De tijd zal je doen beseffen dat ontwikkeling nooit stil staat en alles in een andere vorm bij herhaling terugkomt.

Er is door de eeuwen heen in ons weefsel een golfpatroon ontstaan, door alle ups en downs zijn er unieke patronen ontstaan.




De touwtjes aan elkaar knopen


Ik ben een Babyboomer, een late weliswaar, maar ik werd bovendien geboren op een moment dat mijn geboortestad Rotterdam zwaargehavend en voor een groot deel in puin lag. Ik ben een Rotterdammer en opgegroeid onder het motto: “Niet lullen maar poetsen”. In mijn jeugd moesten de eindjes nog aan elkaar worden geknoopt, om “weeffoutjes” te vereffenen en van mijn ouders leerde ik, van niets iets maken en trots te zijn. Trost te zijn op wie je bent en niet op wat je bezit.


Mijn generatie krijgt vaak de Zwarte Piet toe gespeeld, over het algemeen door een jongere generatie, die moeite hebben om van niets iets te maken, gewoon omdat ze alles al hebben. Maar ook al is de “draad van verwijten” nog zo sterk, uiteindelijk zal ook die slijten in het “weefsel van het leven”.

De tijdgeest leert ons dat we het verleden helder moeten blijven zien en ervan moeten leren. Dat maakt van een eenvoudig weefsel, glanzend brokaat.


Welke kleur heeft jouw weefsel?


Doordenker:


Makkelijk denken is moeilijker dan je denkt…


Design te zien in de tentoonstelling Earth Matters

In het Spotlight:


Driekwart van de Nederlanders rekent zichzelf tot een bepaalde generatie. In “Dit zijn wij” wordt beschreven hoe generatiegenoten de veranderingen op het werk, thuis en in de samenleving beleefden. Ik heb het boek inmiddels besteld, maar het is ook verkrijgbaar in de boekhandel.


Iedereen heeft ze, draagt ze of heeft ze gebruikt: kleren en ander textiel. Maar wat weet je ervan? Valt dat schattige doopjurkje te dateren? Wat zijn de verhalen achter die oude merklap en een kleurige modeprent? Ga op zaterdag 26 augustus 2017 naar het Stedelijk museum in Schiedam, daar kun je die dag van 11.00 – 14.00 uur je Textiele schatten laten beoordelen door Els de Baan, mode- en textielspecialiste en taxateur van westers textiel.


Een bijzonder, jaarlijks terugkerend evenement in Het Park in Rotterdam.

Een stukje historie, de Dag van de Romantische muziek is het oudste en grootste klassieke muziekfestival van Rotterdam. Al in 1854 was Het Park de plek voor een internationaal klassieke muziekfestival waar de beroemde componist en pianist Franz List optrad. Het Park (bij de Euromast) zit dus vol met geschiedenis! Het Park is een ontwerp van Zocher, net als het park van Keukenhof, volledig in de romantische stijl en juist daarom een perfecte plek.

Denk niet: Ik hou daar niet van, ga er eens heen en ervaar dit bijzondere evenement eens. Neem vooral je picknickmand mee en je kleedje, want dat maakt je dag nog romantischer, ook voor kinderen een onvergetelijk evenement. Zoek thuis op de plattegrond (klik) alvast een mooi plekje uit.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 30 juli 2017

237 Aandacht





De weken gaan zo snel, als je even niet oplet is de zomer voorbij, volgende week is het alweer augustus. Wat mij betreft mag het overdag wel wat minder regenen, dan in de afgelopen week.

Waar ga ik deze keer eens over schrijven, ik wist het eigenlijk nog niet precies toen ik achter de toetsen plaatsnam. In de afgelopen week zaten ontelbare momenten, inspiratie genoeg. Een fietstocht, een zekere diepgang, een film, een lijk waarvan ik geen afstand kan doen, een ontmoeting, een opmerkelijk gesprek en ik zou nog wel even door kunnen gaan. Te veel om op te noemen, gek eigenlijk dat we nooit zo bewust terugkijken, want juist herinneringen maken de tijd waardevol.


Langs de Rotte


Ik dacht aan een paar kinderen die ik deze week tijdens het fietsen op een boerenhek zag zitten, op dat moment dacht ik: Waarover praten zij, daarbovenop op dat hek. Het was op dat moment zomaar een gedachteprikkel. Er is genoeg om over te praten.

En er is stof genoeg om over te schrijven, de letters worden als vanzelf aan elkaar geregen als ik eenmaal begin.

Enige tijd geleden las ik in het blauw/gele Zweedse woonwarenhuis een prachtige slogan: Aandacht maakt alles mooier. Een mooie doordenker en de tekst bleef hangen. Er zit zeker een kern van waarheid in die woorden. Immers alles wat aan je aandacht ontsnapt, sterft een langzame dood. Planten die geen aandacht krijgen, redden het niet en dat is met huisdieren niet anders. En hoe is dat bij de mens, soms lees je dat kinderen aan de aandacht zijn ontsnapt met alle gevolgen van dien of dat mensen na lange tijd pas in huis worden gevonden. Alles in ons leven heeft aandacht nodig.


Notenbomen v.l.n.r. hazelnoten, walnoten, kastanjes


Mijn oog werd getrokken naar iets ongewoons, het zat tussen een richel in de loggia (klik). Eerst dacht ik aan de nerven van een boomblad, maar toen ik dichterbij kwam zag ik de ragfijne vleugeltjes van een prachtige libelle. Of er nog leven in zat kon ik niet zien, dus deed ik zoals een kat dat doet, even een kort zacht tikje. Geen beweging, dus pakte ik voorzichtig de vleugeltjes en er kwam een prachtige, blauwe libelle tevoorschijn. Nog helemaal in takt, de ragfijne vleugeltjes fotogeniek gespreid, te mooi om zomaar weg te gooien.

Aandacht mag, zoals gezegd alles mooier maken, maar of alles er mooier door wordt is voor mij nog een discussiepunt. De media gaat, naar mijn mening, heel vaak veel te ver in hun aandacht voor items. En daar blijft het dan niet bij, vervolgens wordt het ook nog een gedachteloos door individuen gedeeld op sociaalmedia. Er is uiteindelijk geen sprake van onder een vergrootglas leggen, maar van opblazen totdat het onderwerp volledig uit zijn proporties uit elkaar klapt. Is dat aandacht dat alles mooier maakt?   


"Zo uit de grond"-  verse groente

Tussen de buien door fietste ik deze week nog een lekker tochtje. Eerlijk gezegd pakte ik eerst de metro naar de andere kant van Rotterdam en fietste ik terug naar huis. Zeker het eerste stuk werd een mooie ontdekkingstocht door een stukje Rotterdam dat ik niet kende, althans niet vanaf het fietspad. Ik fietste van Rotterdam Ommoord langs de Rotte naar de Rottemeren en vandaar door de stad naar Delfshaven. Daarna naar Schiedam en onder de Nieuwe Maas door naar Pernis, Hoogvliet en toen over de Oude Maas naar Spijkenisse.

Al fietsend kijk je met andere ogen, natuurlijk moet je op het verkeer letten, maar er is op de fiets meer aandacht voor de omgeving. Het was een verrassende tocht en fietsen door een tunnel die je alleen als autoweggebruiker kent, is ook een hele ervaring. Een paar weken geleden fietste ik door de Heinenoordtunnel en deze keer door de Beneluxtunnel van noord naar zuid. Er was zeker sprake van “diepgang”, ik kwam met een leuke ervaring rijker aan de overkant.


Beneluxtunnel zuid


Onderweg maakte ik wat mooie plaatjes en ja, ook ik deelde iets via sociaalmedia. Het waren onschuldige momentopnames dat wel. Maar toch… iedereen vraagt toch om aandacht.

Een ontmoeting deze week met een oudere dame, deed mij beseffen wat fysieke aandacht met mensen doet. We kwamen elkaar tegen op de daktuin van mijn wooncomplex en tijdens het gesprek vertelde ze dat ze altijd een mobiel bij zich had als ze op pad ging. Het was wel een wat ouder model, eenvoudig, maar meer heb ik niet nodig. Haar kinderen vonden dat het tijd was voor een Smartphone, maar hier heb ik voldoende aan. Mijn kinderen appen altijd met elkaar en als ik aan een smartphone ga beginnen, dan gaan ze mij ook appen. Daar begin ik niet aan, zei ze: “Ik hoor liever hun stem”. Tja…, ik begrijp dat wel.

Een plek waar mijn hart altijd een sprongetje maakt is De Buytenhof in Rhoon (klik) , een zorgboerderij met een theeschenkerij, een winkel en een pluktuin. Je kunt er het boerenleven zien, ruiken en proeven, met heel veel aandacht voor mens en natuur wordt daar met hart en ziel gewerkt. Ik wandel altijd een rondje door de boomgaard en natuurlijk even langs de vieze varkens, een bijzonder soort met gekrulde haren, die lekker knorrend rondscharrelen. Elk seizoen is er anders en ieder jaargetijde heeft zo zijn charme. In deze tijd hangen de takken, zwaar van de noten en het fruit in de zomerzon- of regen. Ik koop er heel graag de “zo uit de grond”-verse groente en vers geplukt fruit. En deze keer besloot ik ook een mooi boeket te plukken in de pluktuin. Een geluksmomentje is zo eenvoudig te creëren.


Sapppige appels in een zomerse bui


Iedereen heeft behoefte aan aandacht, de oude dame had gelijk, fysiek contact is intenser dan een appje. Maar helaas is er steeds minder fysieke aandacht voor elkaar. Kijk maar eens om je heen, de ogen zijn gericht op schermpjes, zelfs als mensen “gezellig” bij elkaar zijn. In de trein is een gezellig praatje met een medereiziger uit de tijd, mensen kruipen liever in hun digitale-cocon.

Als ik eerlijk ben doen persoonlijke ontmoetingen mij ook meer, dan wat woorden of plaatjes op een schermpje. De mooiste herinneringen bewaar ik aan “gezellig samen”. Gezellig appen, dat is zo vergeten. Soms denk ik dat we zijn te ver zijn afgedreven van ons mens zijn of overdrijf ik, ben ik te soft en zie ik alles verkeerd.

Ik kwam deze week een oude column tegen, een moeder schreef over haar zoon Job (klik) . Een jongen met een verstandelijke beperking, maar hoezo beperking? Lees de column maar eens en oordeel zelf.

Misschien is juist een plek als b.v. een zorgboerderij zo inspirerend omdat er zoveel aandacht aan mensen wordt gegeven. Je voelt dat er fysiek contact is met mensen die het hart op de juiste plaats hebben en veel minder aandacht voor harteloze, verlichtte schermpjes.


Als je haar maar goed zit


Fysiek contact, een bezoekje of even bellen? Ik hoor jullie denken, daar hebben we het veel te “druk” voor er blijft geen tijd over, we verdrinken in de waan van de dag

Maar is dat daadwerkelijk zo, verknoeien we niet heel erg veel tijd aan energieverspillende bezigheden. Denk eens na, waarom b.v. tijd steken in zinloze testen, die alleen uit commercieel oogpunt worden gedeeld door bedrijven die alles van ons willen weten. Wat heb je eraan of je de ogen van een piloot hebt, hoe hoog je IQ is of hoe betrouwbaar je bent. Ken jij jezelf niet of heb je bevestiging nodig? Die zinloze, tijdrovende testen zijn er maar met één commercieel doel en daar wordt je beslist niet gelukkiger van. Misschien drijf je onbewust mee op de digitale-rivier, als dat zo is dan wordt het tijd om daar eens aandacht aan te besteden en in actie te komen.

Aandacht maakt misschien niet alles mooier, maar aandacht voor elkaar maakt het leven wel waardevoller.

Bij wie moet jij nodig eens langs?


Doordenker:

Een mooi leven is een verzameling van kostbare momenten.


Regen, nou en...! Zou die reiger dat denken?


In het Spotlight:

Op een druilige zomerdag moet je zeker niet thuis blijven zitten, er is zoveel leuks te beleven. Maak van elk moment in je leven iets moois, ook al stortregent het. Ga eens naar de Bioscoop of bezoek eens een museum, laat je eens verrassen, onderneem eens iets dat je nooit eerder hebt gedaan. Of ga eens als een toerist door eigen stad.


Deze film zag ik afgelopen week in Lantaren Venster, mijn favoriete filmhuis in Rotterdam. Een heerlijk zomerse film, een prachtig familieverhaal waarbij het maakproces van wijn prachtig in beeld is gebracht. Een regenachtige dag krijgt een gouden randje bij het zien van deze film.


Van drugshonden tot zwartgeld, het Belasting en Douanemuseum is misschien niet het eerste museum waar je aan denkt als je op een regenachtige dag met de kinderen op stap gaat. Maar de tentoonstelling: WOEF! heeft alles in zich wat kinderen leuk vinden. Met een neus voor douanewerk worden ze aan het eind voor hun bezoek ook nog eens verrast met zwartgeld. Zeker een bezoek waard!


Voor de tweede keer werd mijn aandacht getrokken naar een artikel over “De Spreeuw van perron 9” en weer dacht ik, dat is een prachtige titel voor een boek. 

De spreeuw in kwestie bestaat echt. Tijdens de immense verbouwing van het Centraal station in Rotterdam waren alle spreeuwen verjaagd door de bouwactiviteiten en het gebrek aan beschutting. Maar de spreeuwen kwamen na de verbouwing terug. De spreeuw van perron 9 zit er eigenlijk altijd, hoewel bijna niemand er oog voor heeft, laat staan oor.
Vanaf 26 augustus is er in Natuurhistorische Museum een tentoonstelling te zien over de “perronspreeuw”.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 23 juli 2017

236 Verschil






Er zat weer veel beweging in mijn week, het weer zat mee en dus werd er veel gefietst. Heerlijk om zo vrij te kunnen bewegen, dat is een voorrecht die niet iedereen is gegeven. Vrijheid is een kostbaar bezit.

Ik schreef jullie vorige week in nummer 235 Harnas (klik) al iets over mijn uitstapje naar het hoge noorden en eerlijk gezegd ben ik daar nog niet klaar mee. Het Pauperparadijs, het boek en de voorstelling is mij onder de huid gaan zitten, het laat mij niet meer los. Zeker niet toen ik ook nog eens ontdekte dat ook een ver familielid (?) van mij (ruim honderd jaar geleden) in de koloniën van Veenhuizen heeft gezeten.


De zoete geur van de aardappelbloesem 


Op weg naar Veenhuizen stapte ik uit voor een fotomoment. De stilte omarmde mij, er was in geen veld of wegen een huis te zien, hier hoorde ik alleen de wind, de vogels en de kikkers. In de lucht hing de zoete geur van de aardappelbloesem, een mierzoete geur. Een prachtig gezicht, maar nergens was het contrast van vrijheid en gevangenschap groter dan hier.

Toen ik aan iemand vertelde dat ik naar Veenhuizen ging kreeg ik als reactie: “Maar dat is toch een gevangenis?” en die zit daar inderdaad nog. Maar de geschiedenis van de opvoedkampen en de nobele gedachten om van paupers beschaafde mensen te maken, is nog steeds vrij onbekend.

De Maatschappij van Weldadigheid (klik) sloot in 1823 een contract met de Nederlandse regering om 4000 wezen, 1500 bedelaars en landlopers en 500 arme gezinnen op te nemen. Voor de bedelaars en landlopers werd een strafkolonie opgericht en voor de te plaatsen kinderen werden drie grote gestichten in Veenhuizen gebouwd.


In het 2e gesticht is het Gevangenismuseum in Veenhuizen gevestigd  


Een andere reactie was: “Wat moet je nou in Veenhuizen?” Ik dacht na, wat zocht ik daar, waarom laat het verhaal mij niet los. Misschien zocht ik het verschil of misschien de bevestiging dat er geen verschil is na al die jaren.

Tussen Westerwolde (Fr) de plaats waar ik logeerde en Veenhuizen (Dr) ligt een prachtig natuurgebied, Fochteloërveen (klik) is een beschermd hoogveengebied. Hoogveen ontstaat op plekken waar regenwater blijft staan en veenmossen eeuwen achtereen groeien. De veenmossen sterven van onderen af en groeien aan de bovenkant door. Na eeuwen ontstaat zo een bodem met een dik pak veenmossen. De veenmossen zijn als een spons en houden het regenwater vast.


Het hoogveengebied tussen Veenhuizen en Westerwolde


Ik maakte voor mijn bezoek aan Veenhuizen een lange wandeling over het hoogveen. Een bijzondere ervaring omdat je over een verende ondergrond wandelt. Het is een prachtig gebied waar bloemen en vlinders elkaar treffen en de kikkers van zich laat horen. Ook hier de immense stilte, die wij bij ons in het westen van het land niet kennen.

Ik ben een stadse, net als destijds die stadse wezen en arme gezinnen die zomaar werden opgepakt en naar het platteland van Drenthe werden verscheept. Maar er is een verschil met toen, wij hebben meer wijsheid in pacht, geen streek, geen land is ons onbekend. De media leert ons hoe het er ergens anders aan toe gaat, ook al ben je er nog nooit geweest, de kennis is er.


Ingescheept en overgebracht naar het grote onbekende Drenthe 
(linksboven de slaap-hangmat)


In trekschuiten werden de wezen en arme gezinnen vanuit de steden in het westen naar het Drentse platteland overgebracht, een voor hun onbekend oord. Dat moet een enorme shock te weeg gebracht hebben en vluchten was in dit oneindig uitgestrekte gebied onmogelijk.


Dit gedicht las ik op het terrein van het museum:


Paupers en Patriciërs

We zijn
van alle tijden,
we komen lopend,
per strekschuit,
uitgeput,
moegestreden,
over grenzen
legaal, illegaal.

Wie begrenst?
Wie begrensd?
Wie is vrij?

Angelien Coco Martin


Er werden 200 jaar geleden zo’n 100.000 mensen naar de Koloniën van Weldadigheid gebracht, meer dan één miljoen mensen stammen daar nog vanaf.


Wie was die man?


Op de site van het Drents archief (klik) kun je de namen van alle kolonisten achterhalen. Nieuwsgierig als ik ben bezocht ik natuurlijk de site om te zien of ik ook een voorouder had die daar naartoe was gebracht. Ik kwam inderdaad onze familienaam tegen, Adrianus geboren in 1871 en opgepakt in 1901 in Utrecht voor landloperij. Maar in de stamboom van mijn familie kwam ik de man in kwestie niet tegen. Op de foto herken ik ook niets van mijn voorouders. Wie was die man, die vraag houdt mij nog wel bezig.

Ik stond daar op de grote stille heide ruim 200 honderd jaar later. Ik voelde mij rijk omdat ik genoot van die prachtige natuur, dat kon vastleggen met mijn camera en ook nog eens mee naar huis kon nemen. De tijd heeft niet stil gestaan.


Fochteloërveen


Tijdens mijn bezoek aan het Gevangenismuseum in Veenhuizen maakte ik ook een rondrit met de Boevenbus door Veenhuizen. De gids vertelde ons de geschiedenis van de koloniën en over de huidige, nog bestaande gevangenissen.

We reden langs de huisjes van de werknemers van de gestichten en de statige directeurswoningen. Klassenverschil, aan de huizen kon je zien hoe hoog iemand in rang stond. Alles werd door het Rijk, voor de werknemers van de gestichten, geregeld. Het meest gekke verhaal vond ik, het verhaal over het behang aan de muren van de huisjes. Het Rijk bepaalde wat er aan de muur kwam. Had een werknemer in de laagste rang nieuw behang nodig, dan kon hij kiezen uit twee behangstalen. Een werknemers uit een iets hogere rang uit drie stalen, maar de directeur koos natuurlijk gewoon uit het “Rijks”-behangboek. Bij overlijden of bij pensionering had men de plicht om de dienstwoning te verlaten, ook al woonde hij of zij er al tientallen jaren.  


Wat een rijkdom


Door de eeuwen heen is het verschil tussen arm en rijk altijd gebleven, ook al is de mens wijzer geworden en hoger opgeleid. Mijn verstand zegt, dat het verschil tussen arm en rijk altijd zal blijven bestaan, wat er ook gebeurd. Hoewel steeds opnieuw zal blijken dat rijkdom niet per definitie betekend dat je ook alle wijsheid in pacht hebt.

Nog steeds worden mensen ingescheept naar onbekende oorden, om bij aankomst tot de conclusie te komen, dat het beloofde land er heel anders uitziet dan waar men van droomde.

De meeste dromen zijn bedrog en ondanks die wetenschap zal elk mens, waar ook ter wereld een betere toekomst voor zijn kinderen wensen.


Hoe tevreden ben jij met je leven?


Doordenker:


Stop met denken, wees jezelf.


Bloemen en vlinders ontmoeten elkaar


In het Spotlight:

Let's go Sunday (klik)

Is een gezellig dans en muziek zomerfestival bij de Kunsthal in het Museumpak. Deze zomer elke zondag om 14.00 tot half augustus. Trek je dansschoenen maar aan om te gaan en het is gratis.


Pleinbioscoop Rotterdam (klik)  

Vorige week tipte ik jullie al, de Pleinbioscoop komt er weer aan. Maar inmiddels is ook de programmering bekend gemaakt, de openingsfilm dit jaar: Lalaland. Wat nieuw is dit jaar, het kinderfilmprogramma op de woens- en zondagen. Mis het niet, zet het in je agenda.
Pleinbioscoop in het Museumpark is van 9 t/m 27 augustus 2017


Dobberen in de Kralingse Plas op je bootje of opblaasband, kijkend naar de film Jaws en dan schrik je, voel ik echt iets in het water? Nog nooit was filmkijken zo eng. Op 11 en 12 augustus wordt de Kralingse Plas omgetoverd tot een ware drijf-in bioscoop. Zeg nou zelf, daar wil je toch bij zijn.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey