zondag 14 oktober 2018

293 Schijnbeweging






Ik weet niet of jullie het door hebben, maar Moeder Natuur draagt nog steeds een zomerjurk en daarmee probeert ze ons te flessen, toch benaderen we de tweede helft van oktober al. Het is genieten met dat mooie weer, maar het brengt ook wel verwarring. Op straat zag ik nog benen in korte broeken en voeten in teenslippers, maar ook gewatteerde jassen en laarzen en liggen er pepernoten en kerstballen in de winkels.

We dolen rond in luilekkerland en dreigen de weg kwijt te raken en dat terwijl er aan de andere kant van de aardbol mensen door noodweer werden weggevaagd en alles kwijtraakten.

Soms komt het dagelijks leven mij voor als een schijnbeweging, ik heb dat gevoel al geruime tijd en er zijn van die kleine berichtjes die mij weer ineens de ogen openen. En dan denk ik: Ben ik nou gek of wordt er van ons gedacht dat we gek zijn.


Je kunt wel doen alsof je een boom bent, maar schijn bedriegt


Wij leven in een welvarend land en de grootste dip die wij kennen is werkelijk niets te vergelijken met de rampen en oorlogen die andere landen teisteren. Hier zijn we druk met aan de ene kant het grote geld, targets en winst maken en aan de andere kant, het consuminderen, een bewuste lifestyle en het milieu.

Maar uiteindelijk zitten we allemaal in één grote schijnbeweging.

Sinds de recessie is het straatbeeld veranderd, grote ketens verdwenen uit het centrum van de stad en gingen, zoals men dat heeft genoemd “failliet”. Er werden deuren gesloten, denk aan: Miss Etam, M&S-mode, Promis, Blokker en natuurlijk V&D. Vooral de sluiting van dat grote warenhuis en familiebedrijf was voor veel mensen een schok. Wie was er niet mee opgegroeid, de grote leegstaande V&D-panden sloegen een gat in elk centrum.

De grote schuldige was volgens zeggen het consumentengedrag, er werd steeds vaker digitaal geshopt. Maar is dat werkelijk zo.


Hoe kleurig is het ....


Alles is jarenlang uitsluitend gericht geweest op groei, hoe meer, hoe machtiger en dus werd elk centrum een grote eenheidsworst. Overal dezelfde winkels en elke stad kreeg daardoor hetzelfde gezicht. Maar de consument kreeg steeds minder te besteden, want inleveren met een kleine beurs is veel heftiger dan inleveren met een vette bankrekening.

De tijd veranderde snel en te laat ontdekte ondernemers dat ze niet met de veranderde stroming waren meegegaan. Winkels, vaak nog nieuwe panden, kwamen leeg te staan en winkelketens gingen failliet. Door consumentengedrag of door wanbeleid?

Ikzelf ben nog een ouderwetse shopper en het was, door al dat sluiten van winkels lange tijd behelpen. Maar langzaamaan zag ik winkels een “doorstart” maken, hoewel ik nog steeds niet geloof dat er echt sprake was van faillissement, maar eerder van hervorming. De winkels die terug kwamen hadden duidelijk gekozen voor een andere lijn met moderne digitale bestelmogelijkheden en veel minder personeel.

Ik noem het dan ook de grote schijnbeweging, vertrekken en vervolgens via de achterdeur weer verschijnen in een andere gedaante en dan denken dat de consument het niet door heeft.


Het is geen roodborstje dat aan het raam tikt


En toen ontving ik in de afgelopen week een email: Wij zijn weer terug!

Het grote familiebedrijf, het warenhuis dat ik al uit mijn jeugd kende stuurde een berichtje rond met de doodleuke opmerking: Wij zijn weer terug! Ik kreeg toch een beetje een vreemde smaak in de mond. Wij zijn als consumenten net de shock te boven nadat machtige winkeliers ons in de steek lieten en vervolgens wordt er van ons verwacht dat we weer paraat staan.

We zijn natuurlijk niet gek, al die online-winkels verkopen vaak ook hetzelfde en dus moet je heel alert zijn en prijsbewust te werk gaan om de juiste aankopen te doen. Dat alleen al kost veel tijd, al lijkt zo kopen eerste gezicht eenvoudiger. In de praktijk is dat anders, bestellen, wachten, thuispassen en bij een tegenvaller vervolgens, terugsturen en weer wachten op de volgende bestelling. De meningen zijn over online-kopen divers en als je in een dorp, ver van een stad woont begrijp ik het ook wel. Maar ik persoonlijk vind het een omslachtige tijdrovende bezigheid en lang niet zo leuk als gewoon een winkel binnengaan, voelen, passen, kopen en een advies krijgen.

Maar doordat ook op het web, de online winkels veelal hetzelfde verkopen ontstaat wat we kennen uit het straatbeeld, waarin je in elk dorp dezelfde winkels tegenkwam. Ook op het web ontstaat die eenheidsworst die ons wordt voorgehouden en die uiteindelijk als een strop zal werken. Ik vrees dat het in de toekomst ook tot "faillisementen" zal leiden. 


Het is niet alleen rozegeur en ...


Van nature is de mens een verzamelaar en door de groeiende welvaart zijn we hebberig geworden. Maar heb je er ooit over nagedacht wat alles nog waard is aan het einde van je leven. Bezit is maar betrekkelijk, aan het einde van een leven zegt niemand, wat had ik een mooi groot huis met een mooie luxe keuken of wat had ik een mooi rood Armani pak. Een mooi leven is niet wat je bezit.

Waardevast zijn de mooie herinneringen die in je hart zitten.

Toen de hoogbejaarde, oude kleermaker vorige week overleed, bedacht ik dat heel zijn bezit in de container zou belanden. Niemand zou de waarde van zijn spullen zien, zoals hij dat had gezien. Alleen de herinnering aan hem blijft.

Steeds vaker ontdek ik dat veel mensen en zeker de jongere generatie steeds bewuster omgaan met bezit, er is een nieuwe lifestyle op gang gekomen die eenvoudiger en minder gecompliceerd is. Consuminderen is het nieuwe werkwoord en duurzaamheid komt steeds vaker in de spotlight te staan en dat is een mooie ontwikkeling.


Je kunt er niet voor wegkruipen


Ik zeg altijd in de tweede helft van je leven moet je gaan ruimen. Maar eigenlijk is dat helemaal niet meer nodig als je al op jonge leeftijd bewust in het leven staat. Minder bezitten geeft je meer vrijheid, meer ruimte in je hoofd, in je hart en in je huis. En als je alleen koopt wat je echt nodig hebt, is het leven veel eenvoudiger

Besef bij alles wat je koopt, dat ondernemers grote verleiders zijn, die er alles aan doen om heel veel geld te verdienen aan zinloze dingen, die consumenten blindelings en ondoordacht kopen. Wij ontvangen elke dag weer mailberichten van bedrijven in ons digitale postvak en dat is niet omdat we vrienden zijn, daar zit een hele materie achter. Elk gedeelde bericht via email, Facebook, Instagram of waar dan ook, is gericht op verleiding. Online verkopen wordt gemakkelijk gemaakt voor de klant, maar dat is alleen in het belang van de ondernemer. 

Die sluwe vos wil geld verdienen, hij kent de roodkapjes met boodschappenmandjes als geen ander.


De touwtjes aan elkaar geknoopt, een vangnet 


Het gevaar loert, ook als je de eindjes aan elkaar moet knopen en je gewoon eens wil kijken wat er in die verleidelijke aanbiedingen staat. Je kunt er niet voor wegkruipen of je onzichtbaar maken, kopen is te eenvoudig gemaakt en elk mens heeft zijn zwakke momenten en “shop-lokkers” (de grote verleiders) zitten overal.

Ik heb dus maar een tip deze keer: Pas op voor shop-lokkers!

Ik hoop dat het geen schijn is en dat er echt groei zit in de beweging van consuminderen, een beter milieu en een bewuste lifestyle. Want een bewust, gezond en beter leven betekent winst voor alle partijen.

Ik geef Moeder Natuur (klik) het laatste woord deze keer.



Hoe bewust ben jij bezig?



Doordenker:


Vrijheid is boven je angst uitstijgen.


Het spreekt voor zich, je mag niet ...


In de Spotlight:


Als je meer wil weten over consuminderen, dat meer is dan bezuinigen, bezoek dan eens de site van Inspirerend-leven. Daar vindt je tips om je bewustwordingsproces op gang te brengen.



Het is volgende week herfstvakantie en dus een mooie week om naar buiten te gaan en te gaan genieten van het Landschap. Door heel Nederland worden er mooie natuurexcursies georganiseerd en als je op pad gaat met de boswachter dan weet ik zeker dat je meer ontdekt dan je voor mogelijk zou houden. Een ontdekkingsreis in je eigen omgeving is altijd weer verrassend.



Laat je zintuigen prikkelen in het droomlandschap WATERLICHT van Daan Roosegaarde. Als een virtuele vloed gemaakt van LED’s, software en lenzen overspoelt het Museumpark in Rotterdam en laat je ervaren hoe hoog het water zou komen zonder menselijke interventie. Tegelijkertijd creëert WATERLICHT aandacht voor de stijgende waterspiegel als gevolg van de opwarming van de aarde. Beleef de kracht en poëzie van het water en ga je van 25 t/m 27 oktober 2018 verbazen en verwonderen in het Rotterdamse Museumpark van 20.00 – 23.00 uur.






Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 7 oktober 2018

292 Schoonheid







Het is zondagochtend en op de achtergrond zingt Eva Cassidy,Autum Leaves (klik) terwijl ik de eerste woorden op het scherm zet. Een prachtige song die zeker bij de titel van vandaag past.

Er zat zoveel moois in mijn week en om dat in een woord te vatten is niet eenvoudig. Ik heb er dit keer dan ook lang over moeten nadenken. Na wat hersenspinsels dacht ik ineens: Eureka en ik was eruit.

Ik googelde even naar de definitie: Schoonheid is een kenmerk van een zeker aantal belevingssituaties, waardoor zij in de subjectieve beleving van de waarnemers een sterk emotioneel gevoel uitlokken, omvattend geluk en fascinering. Een volkomen abstract begrip en niet te vatten, maar het is zonder meer wat ik in de afgelopen week tegen kwam.





Somewhere over the Rainbow (klik) klinkt het op de achtergrond en de herfstzon laat lange schaduwen in huis zien. Niet in de laatste plaats was er deze week de schoonheid in de natuur, de herfst is dit jaar zo bijzonder, er is een regenboog aan kleuren te vinden buiten.

In het theater zag ik Claudia de Brey, die met haar nieuwe show “Nu”, schoonheid in een heel ander daglicht of eigenlijk in het spotlight zette. Al direct aan het begin van de show over het buiten zijn of veilig binnen, zo’n avondje met Claudia zet aan tot nadenken over het nut en het doel van het leven. Ik ga natuurlijk niets verklappen, maar aan het eind van de avond is toch de conclusie, we hebben harmonie nodig. Balans is belangrijk, hoe je het ook formuleert.





Claudia de Brey (klik) hoort bij de top van de Nederlandse cabaret. Met haar oprechtheid krijgt ze volle zalen aan het lachen, maar ook vallen er stiltes en zijn mensen geraakt. Haar show is een hilarische mengeling van haar ergernissen, dromen, fascinaties en wensen, afgewisseld met prachtige mooie en lieve liedjes. Kortom het is een vakvrouw in hart en nieren, haar theatertour loopt nog tot juni 2019 en als je nog een kaartje kunt bemachtigen, een aanrader.

What a wonderfull world (klik) klinkt er nu door de woonkamer terwijl ik mijn koffiedrink en even een boekje over Lissabon inkijk. De komende feestdagen zit ik aan de Costa Lisboa en dat duurt niet lang meer besef ik plotseling, met die blijvende zomerse herfstdagen, sta je er niet bij stil dat we over minder dan drie maanden alweer een jaarwisseling hebben.





Dierendag werd dit jaar een bijzondere dag, hoewel ikzelf geen huisdieren bezit werd het dit jaar, ook voor mij dierendag. Op die dag reden we ‘s morgens naar dé Culturele hoofdstad van Europa 2018, Leeuwarden. Het zwarte goud van Friesland tegemoet.

Onderweg besloten we een bezoekje te brengen aan het Planetarium van Eise Eisinga (klik) in Franeker. Ik was er al eerder geweest, maar ik blijf het een fascinerend vinden dat deze wolkammer op basis van zelfstudie een nauwkeurig zonnestelsel bouwde aan het plafond van zijn woonkamer tussen 1774 en 1781. Zeven jaar werken en berekenen, terwijl sterrenkunde en wiskunde slechts een hobby voor hem was. Tot op de dag van vandaag toont het Planetarium de actuele stand van de planeten. De planeten van het Planetarium bewegen namelijk in dezelfde tijd rond de zon als de echte planeten: Mercurius bijvoorbeeld in 88 jaar, de aarde in een jaar en Saturnus zelfs in meer dan 29 jaar en dat alles berekent zonder de kennis en de techniek van nu.

Het Planetarium verdient een plaatsje onder de noemer, schoonheid en dat niet alleen omdat het een wonderbaarlijk en uniek bouwwerk is. De kleur waarin alles is geschilderd is een kleur die uniek is en die je nooit meer vergeet.





Maar het doel van onze reis die dag was de voorstelling: DeStormruiter (klik voor de trailer) Het internationale theaterspektakel van het jaar, met in de hoofdrol honderd glanzende Friese paarden. De knallende voorstelling gebaseerd op de negentiende-eeuwse novelle, Der Schimmelreiter van Theodor Storm en neemt je mee naar het jaar 1650. Het jaar van dé legende van Fryslân.

Met daarin het zwarte goud van Fryslân, het Friese paard in de hoofdrol, honderd glanzende paarden het was onvoorstelbaar, ik besefte thuis al dat dit een bijzonder theaterspektakel moest zijn.





En het werd een onvergetelijk gebeuren, ontroerend om te zien hoe mens en dier samensmelten, de liefde spatte ervan af. De paarden zo sprookjesachtig mooi, zo snel en zo bijzonder, intens zwart en de twee witte paarden in het licht bijna van zilver. Niet alleen de paarden maakten het bijzonder, ook de ganzen ontroerden en de roofvogels. Het was fantastisch en misschien zelfs wel de meest bijzondere voorstelling van mijn leven, dit geweldige theaterspektakel staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Het was werkelijk een dierendag om nooit te vergeten, zo onbeschrijfelijk mooi.





Maar het was natuurlijk wel een eind van huis, dus werd het een latertje en bij elkaar genomen een lange dag. De volgende ochtend stond de kapper al om tien uur gepland en dus stond uitslapen zeker niet op de agenda.

De volgende ochtend stroomde de adrenaline nog duidelijk door mijn lijf door al het moois dat ik had gezien, ik stond redelijk fit op en zag er ook nog redelijk uit toen ik even later in de spiegel keek.

Bij de kapper keek ik de vrouw tegenover mij eens even aan en dacht, als je haar maar goed zit en ik glimlachte naar mijn spiegelbeeld. Wat kan het leven toch bijzonder zijn.

Welke voorstelling, die je ooit zag, vond jij heel bijzonder?


Doordenker:

Iedere dag is een geschenk, vergeet het niet uit te pakken.





In de Spotlight:

Waterlicht (klik)

Laat je zintuigen prikkelen in het droomlandschap WATERLICHT van Daan Roosegaarde. Als een virtuele vloed gemaakt van LED’s, software en lenzen overspoelt het Museumpark in Rotterdam en laat je ervaren hoe hoog het water zou komen zonder menselijke interventie. Tegelijkertijd creëert WATERLICHT aandacht voor de stijgende waterspiegel als gevolg van de opwarming van de aarde. Beleef de kracht en poëzie van het water en ga je van 25 t/m 27 oktober 2018 verbazen en verwonderen in het Rotterdamse Museumpark van 20.00 – 23.00 uur.


De tentoonstelling “Pure Rubens” toont het grootste overzicht van Rubens olieverfschetsen dat in de afgelopen 65 jaar is getoond. Museum Boijmans van Beuningen en het Museo Nacional del Prado in Madrid werkten samen om de mooiste werken bijeen te brengen. De tentoonstelling is t/m 13 januari 2019 te zien.


Een film die ik nog wil gaan zien is Maria by Callas. Heel bijzonder vertelt zij haar eigen verhaal in deze film, 40 jaar na haar dood aan de hand van zeldzame archiefbeelden. In de beelden zie je naast Callas ook Onassis, Marilyn Monroe, Alain Delon, Yves Saint-Laurent, J.F. Kennedy, Winston Churchill, Grace Kelly en Liz Taylor. Ik denk een dat het een historisch pareltjes is en dus een must see.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 30 september 2018

291 Aangenaam






De laatste dagen van september zijn dit jaar wel heel bijzonder. Ik fietste deze week nog zonder jas en genoot intens van de zon op een terrasje, alsof de zomer nog niet lang genoeg duurde. Het was deze week zondermeer, heerlijk.

Ik genoot de afgelopen week van de “Big Five” (klik) in mijn geboortestad. Maar hoewel ik die grote vijf wel zag, was dat niet de reden van mijn bezoek. In Blijdorp waren nieuwe bewoners gearriveerd vanuit Tierpark Rheine (Duitsland), Gelada-apen (klik) die oorspronkelijk uit Ethiopië komen. Een hele familie en het is het enige soort aap dat gras eet. Ze zitten in een heel nieuw verblijf en zijn prachtig. Een knusse familie, jonge en volwassen apen, die gezellig met de hand aan het gras trekken en het dan eten. Helaas kreeg ik ze niet goed voor de lens vanachter het gaas, de observatietunnel was nog niet open voor bezoekers. Mooie reden om nog eens te gaan.





Het was een bijzonder aangename dag en zo door de weeks is het ook iets minder druk dan in het weekend. In het Afrika-gedeelte besloot ik mijn vest uit te trekken en naast mij stond een giraf nieuwsgierig te kijken. Het was alsof ze mij aanmoedigend toeknikte en ik denk dat zij net zo genoot van het weer als ik.

Wat mij vooral ook opviel is dat de natuur zich zo snel heeft hersteld na die extreem droge periode van deze zomer. In die prachtige tuin, die Blijdorp zeker ook is, zijn nog zoveel kleuren te zien. De herfst toont haar bonte klederdracht en lijkt apetrots.





Zoals ik al eerder schreef begon ik aan een korte cursus Art Journaling en ik moet zeggen ik heb het te pakken. Thuis heb ik inmiddels ook het een en ander op papier gezet en ben daar zelfs enigszins tevreden over. Maar als je met het een bezig bent, blijft iets anders weer liggen en daarmee bedoel ik het boek waaraan ik ben begonnen. Ik ben al ver over de helft, het is een prachtig boek, maar heel vrolijk word ik er niet van en toch wil ik verder uitlezen.

Het verhaal: De familiereünie, geschreven door Tatiana de Rosnay is een intense roman over identiteit, liefde en vergeving. Het verhaal: Paul Malegard, een beroemde bomenkenner, is getrouwd met de Amerikaanse Lauren en samen hebben ze twee volwassen kinderen, Tilia en Linden. Ze zijn op familieweekend in Parijs en alle vier dragen ze een geheim met zich mee. Doordat de Seine buiten zijn oevers dreigt te treden door de aanhoudende regen is het gezin tot elkaar veroordeeld en kunnen hun geheimen niet langer verborgen blijven.

Het water blijft stijgen en het blijft maar regenen in het boek, terwijl hier buiten de zon alsmaar schijnt, eigenlijk is verschil te groot.





Toen het lezen ter sprake kwam tijdens de cursus Art Journaling, vertelde E. dat ze zich tijdens het schilderen altijd liet voorlezen, ze was daar heel enthousiast over. Ik had ooit, langgeleden eens een luisterboek op Cd gekocht, maar dat vond ik destijds helemaal niks, ik viel daarbij in slaap. Maar dat zou ook kunnen liggen aan wie er voorleest, zei de Storytel-fan.

Wandelend naar huis bedacht ik dat tijden veranderen en mijn mening vaak ook.

Na die gedachten en aangestoken door het verhaal over Storytel (klik) bezocht ik thuis de site en zag ik dat je voor twee weken een proefabonnement kon afsluiten. Dat leek mij wel iets, ik zat dan nog nergens aan vast. Ik besloot de App te downloaden op mijn mobiel, zocht wat boeken uit en even daarna liet ik Job Cohen het boek: Wees Onzichtbaar, voorlezen.

Terwijl ik aan tafel, te midden van potloden, kleurpotloden en stiften een recept op papier zette luisterde ik en stelde mijn mening over het voorlezen bij.





Het boek: Wees Onzichtbaar van Murat Isik, gebaseerd op zijn eigen jeugd, is een ontroerend en weergaloze literaire roman over een Turkse jongen die opgroeit in de Bijlmer.
De vijfjarige Metin komt, begin jaren tachtig, met zijn ouders en zus vanuit Turkije naar de Bijlmermeer. De tirannieke vader is een werkeloze communist die overdag boeken van Marx leest en zich ’s avonds bezat met vrienden. Thuis is hij vaak gewelddadig en dan siddert het hele gezin. Metin vreest hem en maakt zich onzichtbaar. Maar langzaam, als de kinderen ouder worden en de moeder emancipeert, groeit het verzet tegen de vader.
Ondertussen veranderd ook de Bijlmer. Bedoeld als vooruitstrevende wijk verwordt het tot een gevreesd getto met veel criminaliteit en hordes junks. Op een zondagavond in 1992 boort een Boeing 747 zich in de flat Kruitberg. Tientallen bewoners komen om. In de weken daarna lopen op Metin middelbare school de radicale spanningen op. De Bijlmer verandert in de jaren daarna definitief: ondanks fysiek verzet van activistische bewoners worden veel flats gesloopt, waaronder die van Metin.

Wat een prachtig boek, een mooi tijdsbeeld en een boek dat een duidelijk beeld schept over het opgroeien in een multiculturele samenleving.





Ik ben inmiddels twee recepten (tekeningen) verder, het eerste boek is uit en ik ben om, voorlezen is echt een uitkomst voor een duizendpoot zoals ik.

Direct na het eerste boek volgde een boek van Simone van der Vlugt: In mijn dromen, voorgelezen door Diewertje Blok, een boek van een heel ander genre. Het voorlezen bevalt, ik ben aangenaam verrast, maar de stem van de voorlezer doet ook heel veel. En bovendien kan ik op deze manier twee dingen tegelijk doen en dat is wel heel erg handig. Ik moet mezelf wel aan banden leggen, niet alleen luisteren, maar ook zelf blijven lezen.

In het zonnetje ben ik verder aan het lezen, het regent nog steeds in Parijs en het waterpeil stijgt onheilspellend, mensen worden geëvacueerd en ik ontrafel de geheimen achter de hoofdpersonen.

Wat een rijkdom toch als je kunt lezen, want lezen is heerlijk.





Maar ook in lezen schuilt een gevaar, je wordt er lui van, want met een goed boek blijf ik te lang zitten. En ik moet dagelijks blijven bewegen, anders word ik op de vingers getikt door mijn stappenteller op mijn mobiel, het moet niet gekker worden denk ik grinnikend.

Maar als je je valkuilen kent dan moet je alert blijven. Ik trek de wandelschoenen aan, want buiten is het heerlijk en laat ik de heftige regenbuien thuis. Dat is weer eens wat anders, zeg ik even later tegen mijn spiegelbeeld in de gang en glimlach naar mijzelf.

Ik wandel de herfst tegemoet, de paden op, de lanen in.

Wat lees of luister jij, of ga jij zonder boeken door het leven?


Doordenker:

De meeste regen valt naast je.






In de Spotlight:


Natuurmonumenten organiseert prachtige tochten en zeker in de herfst is het een aanrader om eens mee te gaan. Op de site kunt je per provincie zien wat er te doen is, wandelen, varen of fietsen, er zijn heel veel mogelijkheden.


Natuurlijk wil je de nieuwe familie gaan zien in de mooiste dierentuin van Nederland. Kijk voor dat je gaat plannen dan thuis even naar de agenda op de site of download de app. Een aanrader is ook zeker de Vrije Vluchtvoorstelling, die mag je zeker niet missen.


Ik vind actrice Tjiske Reidinga altijd geweldig en dus moest ik deze film zien. Dorus een film waarin zij de hoofdrol speelt.  Een heerlijke ontspannen film en het verhaal is voor heel veel mensen herkenbaar. Dorus, is een gescheiden vrouw met twee kinderen aan de vooravond van haar vijfenveertigste verjaardag, ze is op een dood punt in haar leven aanbeland. Er is van haar dromen weinig terecht gekomen.
Heerlijke film, die op een treurige herfstdag zeker de zon laat schijnen.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 23 september 2018

290 Streken






Vannacht hoorde ik de wind door de lindebomen in mijn laan tekeergaan en tikte de regen tegen de ramen. Vandaag is het net zolang licht als donker, het ziet er grijs uit buiten, maar dat geeft geen reden tot klagen na die lange zomer. Moeder Natuur is aan het kleuren. Het is herfst, daar is geen twijfel over mogelijk.

Twijfel heb ik wel over de positieve berichten uit Den Haag, in het Pinokkio-beleid van de heren en dames uit de Hofstad heb ik niet zoveel vertrouwen. Een eenvoudig rekensommetje leert mij al snel dat de neuzen weer groeien in Den Haag. Want als iedereen er ongeveer 5 euro per maand op vooruit gaat en wij aan de zorgverzekering 10 euro per persoon per maand meer moeten gaan betalen en ook de btw wordt verhoogd, zie ik geen enkele vooruitgang.

Een vos verliest wel zijn haar, maar nooit zijn streken.


De Vos, de Kip en de Regenworm met vredesvlag


Ik begin met schrijven aan mijn wekelijks verhaal op WereldVrededag (klik) en dat geeft toch te denken. Want vrede hangt en staat met wie de touwtjes in handen heeft, waar je wiegje stond en hoe liefdevol je omgeving is. Vandaag is het ook Wereld Alzheimer dag (klik) en ook dat zet mij aan het denken. Als mijnheer Alzheimer je te pakken krijgt en zijn armen om je heen slaat, is ontkomen onmogelijk. Ook dan is een liefdevolle en vredige omgeving van groot belang.

Ik las deze week dat het aantal aanslagen en het aantal slachtoffers van terreurdaden in de wereld fors is gedaald. Een positief bericht, zouden liefde en respect dan toch uiteindelijk terrein gaan winnen en meer vrede brengen in de wereld.

Ik volgde de nabeschouwingen en de debatten niet van de week, maar in het nieuws zag ik dat er over en weer, heel wat kinderlijk gedrag werd vertoond om gelijk te halen. Ik zag het voor me, niet de degens gekruist, maar de lange Pinokkio-neuzen. Als de leiders van een land een voorbeeldfunctie hebben, waarom gedragen ze zich dan zo kinderlijk. Respect, het mag wel ietsjes meer zijn.

Grimmige politiek, dat zou ook wel wat meer kleur kunnen gebruiken.


De stadsboerderij


Afgelopen zondag bezocht ik het POW! WOW! festival 2018 (klik) dat werd georganiseerd in het Vierhavenkwartier te Rotterdam. Grimmig beton transformeren naar kleurrijke kunst, dat was de opdracht.

POW! WOW! begon ooit aan de randen van Hawaï, waar het de grauwe buitenwijken transformeerde tot een geliefde “Open Air Gallery”, of anders gezegd een openluchtmuseum. Na een aantal succesvolle edities, breidde POW! WOW! zich uit naar locaties als Los Angeles, Taiwan, Hong Kong en Japan. En nu werd het festival voor het eerst in Rotterdam georganiseerd.


Het werk van Super A


Ik stapte ‘s morgens al vroeg in de metro naar het Marconiplein en ging te voet op zoek naar de reusachtige werken van bekende Streetart-kunstenaars (klik) , op de site had ik hun namen zien langskomen. Op het gebied van Street Art ben ik een leek Hoewel ik ook in Berlijn prachtig werk had gezien, maar de namen van die kunstenaars kende ik niet.

Het werd een bijzondere zondag, ik viel van de ene in de andere verbazing en het was met recht POW! WOW! mijn respect groeide gestaag.


Een van de vissen van Dopie


Er was werk te zien van 70 kunstenaars via muurschilderingen, doeken, installaties en bestelwagens. Ik geloof nooit dat ik alles heb gezien die dag, want het was veel, zeker als je net als ik te voet op pad was. Maar het mooie van muurschilderingen is dat het blijft, in dat weekend werd er dus ook een nieuwe attractie geboren in Rotterdam.

Rotterdam is een openluchtmuseum rijker.

Ik mag hopen dat het aantal werken op het grauwe beton in de komende jaren zal groeien, want dat maakt een bezoek aan het Vierhavenkwartier absoluut de moeite waard. Als je de werken wil gaan zien dan kun je hier (klik) je route bepalen voor je eigen Street Art wandeling.


Het werk van Dopie


Al in de Marconistraat zag ik aan de muur van De Fruitvis, het schitterende werk van Dopie (klik) Zijn vissen kun je niet over het oog zien, ze kijken je aan en kijken je na, heel bijzonder. Ook vond ik het werk aan de muur van de stadsboerderij, van Dzia & Sons (klik) dat te herkennen is aan de zwierige lijnen, geweldig mooi en passend op die plek. Even ter zijde, deze Vos verliest geen haar en heeft alleen verfstreken. Het werk van Telmo Miel (klik) , die ik ook aan het werk zag, vond ik heel bijzonder en misschien nog wel het mooist van alles.


Dzia & Sons te herkennen aan de zwierige lijnen


Thuis ontdekte ik dat alle Street Art kunstenaars Instagram gebruiken om hun kunst te tonen en toen begreep ik ook het verhaal van de Amsterdammer die ik ontmoette en die speciaal naar Rotterdam was gekomen. Hij vertelde dat hij al in veel steden was geweest om Street Art te zien en was een enorme kunstliefhebber. Bij dat laatste voegde hij nog even toe dat hij (Amsterdammer) vaak in Rotterdam kwam omdat het zo’n bijzondere stad was en Rotterdam veel meer met kunst had dan Amsterdam.

Tja en op zo'n moment gaat mijn Rotterdamse hartje toch wat sneler kloppen.
 

Telmo Miel aan het werk


Ooit vroeg iemand aan mij: “Zijn al die Rotterdammers zo chauvinistisch?” en ik denk haast dat het inderdaad zo is. Want ook al woon ik als meer dan de helft van mijn leven onder de rook van Rotterdam, ik blijf een Rotterdammer en dat gaat nooit over. 


Waanzinnig mooi werk van Telmo Miel


En terwijl ik dit schrijf borrelt er ineens een tekst boven van een liedje (klik):

Weet je wat een Rotterdammer het mooist van Mokum vindt
Da’s de laatste trein naar Rotterdam, dat weet het kleinste kind
Hij vindt Amsterdam wel aardig, maar hij doet een dubbele moord
Voor z’n metro, z’n tunnel en….

Het lied werd in 1967 door Tom Manders (klik) gezongen. Maar gek genoeg was hij geen Rotterdammer, zijn wiegje stond in Den Haag, maar zijn liefde voor de stad Rotterdam was 
groot.


Kunst inspireert en fascineert


Moeder natuur heeft ook zo haar streken en dat ondervond ik gewoon thuis deze week.

Ik schreef jullie vorige week al dat mijn Sanseveria ging bloeien, het waren toen nog gesloten knopjes. Maar toen ik van de week de rolgordijnen, bij het donker worden liet zakken kreeg ik een zoete geur in mijn neus. De bloemknopjes waren opengegaan en de witte, sierlijke bloemetjes waren ineens zichtbaar en verspreidde hun geur. Prachtig en ik dacht, morgenochtend maak ik bij daglicht eerst een foto en ik lag de camera alvast klaar zodat ik het niet kon vergeten. Maar de volgende ochtend, was er geen sierlijk bloemetje meer te zien. Wat een rotstreek, dacht ik met een grijns. Ik moest wachten tot de zon weg was en het wat donkerder werd. toen herhaalde het kleine wonder zich.


Dina Saadi aan het werk


Je verbazen en verwonderen en je dan verbaasd afvragen, waarom?

Kunst, in welke vorm dan ook, inspireert mensen. Er is al heel veel wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, het bewijs is er. Maar waarom zijn er dan nog altijd volwassenen en leiders van het land die het ontkennen en kunst nog steeds als een hobby zien. Misschien moeten we de heren en dames in de Hofstad eens een doos kleurtjes geven om het kinderlijke gekibbel eens om te zetten in creativiteit. Misschien kunnen we dan de politiek transformeren naar een kleurig, (kunst) "zinnig", doelgericht en maatschappelijk en sociaal gericht bestuur. 

Dat laatste zou zeker een WOW! effect geven.


Ik zie nog steeds de lichtpuntjes


Ik verlies de moed niet, want ik zie nog steeds de lichtpuntjes in onze maatschappij en met elk positief bericht groeit het vertrouwen, uiteindelijk zal toch de liefde winnen.


Welke kleur geef jij deze week?


Doordenker:

De waarheid is nergens lid van.


Wonder der natuur thuis


In de Spotlight:


De tentoonstelling “Pure Rubens” toont het grootste overzicht van Rubens olieverfschetsen dat in de afgelopen 65 jaar is getoond. Museum Boijmans van Beuningen en het Museo Nacional del Prado in Madrid werkten samen om de mooiste werken bijeen te brengen. De tentoonstelling is t/m 13 januari 2019 te zien.


In het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam kun je tot 13 januari 2019 kennismaken met fotograaf Cas Oorthuys (1908 – 1975): fotograaf, optimist, wereldreiziger en familieman met een oeuvre dat zich kan meten aan internationale namen. Een prachtige Vintage fotografie tentoonstelling die de moeite waard is om te bezoeken.

Waterlicht(klik)

Laat je zintuigen prikkelen in het droomlandschap WATERLICHT van Daan Roosegaarde. Als een virtuele vloed gemaakt van LED’s, software en lenzen overspoelt het Museumpark in Rotterdam en laat je ervaren hoe hoog het water zou komen zonder menselijke interventie. Tegelijkertijd creëert WATERLICHT aandacht voor de stijgende waterspiegel als gevolg van de opwarming van de aarde. Beleef de kracht en poëzie van het water en ga je van 25 t/m 27 oktober 2018 verbazen en verwonderen in het Rotterdamse Museumpark van 20.00 – 23.00 uur.






Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey