maandag 4 mei 2020

353 Samen




Juist nu samen niet meer vanzelfsprekend is, krijgt 75 jaar bevrijding herdenken en vieren iets heel speciaals. Het zijn gedenkwaardige dagen, in een gedenkwaardige tijd en een gedenkwaardig jaar. Het jaar 2020 gaat de geschiedenisboeken in voor de volgende generaties.

Vandaag herdenken (klik) we de slachtoffers van WOII en morgen vieren we dat Nederland 75 jaar geleden werd bevrijd. Wij leven al 75 jaar in vrede, in een vrij en democratisch land. Ik ben een kind van na die oorlog en toch pas ik mijn lees en kijk gedrag altijd aan in de maand mei. Het voelt ook alsof ik dat moet doen, omdat we nooit mogen vergeten wat een oorlog voor gevolgen heeft en welke diepe sporen het generaties lang nalaat.

Nu we allemaal te maken hebben met de Coronamaatregelen besef ik nog meer wat vrijheid met mij doet en met de mens in het algemeen doet. De afstand die is opgelegd is misschien wel het meest pijnlijk. De mens is een kuddedier, dat net als een huisdier geknuffeld moet worden. De meest kwetsbare mens wordt het diepst getroffen door alle beperkingen die zijn opgelegd. Achteraf zal pas blijken hoe diep de wonden zijn en welke littekens blijvend.

Mijn oude buurvrouw (92) zegt steeds als ik haar spreek: “Het lijkt wel oorlog” en dan zie ik de eenzaamheid in haar nietsziende ogen. In en in triest en mijn hart huilt als ik haar zo zie. Maar kun je het onzichtbare monster dat ons bedreigt wel vergelijken met een oorlog? Is de angst die wij nu kennen niet heel anders dan die in een gewelddadige oorlog?




Mijn ouders waren 15 en 18 jaar oud tijdens het grote bombardement op Rotterdam in 1940, de oorlog was nog maar net begonnen. Ze werden volwassen in een tijd van angst, honger en ellende, waar ze op latere leeftijd liever niet over spraken. Toch weet ik wat zij in grote lijnen doormaakte, omdat ik ernaar bleef vragen. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen: “Ik hoop dat je het nooit zal meemaken”.

In de strijd die wij voeren en met de vrijheidsbeperking die ons is opgelegd, groeit mijn creativiteit en eigenlijk heeft genieten een andere, diepere dimensie gekregen. Het moeten is uit mijn leven en tijd heb ik ervoor teruggekregen. Hoewel al die creatieve uitspattingen ook tijd kosten, de dagen vliegen om.

Maar ik zie ook meer verbinding om mij heen, ook al moeten we afstand houden. We kopen bewuster bij de lokale bedrijven, denken na over onze manier van leven en zijn meer bezig met de veranderingen die noodzakelijk zijn voor onze planeet. Een mooie ontwikkeling, dankzij alle ellende. Bovendien is er weer meer saamhorigheid. 

Samen kunnen we dit alles aan. Maar we zijn er nog lang niet, er komen nog bittere tijden wat de economie aangaat. Maar als we wat we nu leren vast kunnen houden, ook na deze crisis, dan zijn al die beperkingen toch niet voor niets geweest.




In de maand mei lees ik elk jaar iets passend, vandaag begin ik aan het boek geschreven door Jeroen Kuypers: Nu ik je nooit meer zie.

In het kort het verhaal:
Leon en Vera worden in 1936 door hun Oostenrijkse familie naar Rotterdam gestuurd. Hun vader, fabrikant van porselein, heeft al voor de Anschluss begrepen dat er voor joden geen plaats meer is in Oostenrijk. In de Maasstad moeten de twintigers een zelfstandig bestaan zien op te bouwen. Vera werkt als secretaresse bij de Bijenkorf en wordt verliefd op de rijke flamboyante Hugo Barton. Leon is graveur in de serviezenspeciaalzaak Jungerhans en kan zijn ambitie als kunstschilder waarmaken als galerie Leuker zijn doeken aan de man brengt. Terwijl de oorlog dreigend dichterbij komt, merkt Vera dat haar afkomst als een muur tussen haar en Hugo staat. Tegelijkertijd raakt Leon betrokken bij een complot van kunstvervalsing en zet hij hun bestaanszekerheid op het spel met zijn communistische sympathieën. En wanneer in 1940 de eerste bommen op Rotterdam vallen staan beiden voor onmogelijke keuzes.




Ik kocht ook de speciale uitgave van Libelle, 75 jaar Vrijheid, met indrukwekkende verhalen over vrouwen en de oorlog. Mooi om te bewaren en om elke keer tussendoor een verhaal te lezen. Op de achterkant een prachtig gedicht van Leo Vroman:

Kom vanavond met verhalen
hoe de oorlog is verdwenen,
en verhalen ze honderd malen:
Alle malen zal ik wenen.



Gisteren had ik een wel heel productieve kunstzinnige dag. Ik was lekker op dreef en met de herdenkingen nog voor de boeg maakte dit bijzondere werk.



  
Vandaag herdenken we, opdat we niet vergeten. Vrijheid is niet vanzelfsprekend, sta daar maar eens bij stil.

Doordenker:

Vrijheid maken we samen.




Pas goed op jezelf en op ieder die je lief is, wees verstandig en volg alle adviezen op.
Blijf gezond en positief.


Lieve groet,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

maandag 13 april 2020

352 Ommezwaai






Het zomerse weer maakt dat we van de zon kunnen genieten en dat verzacht de pijn in de bizarre omstandigheden waarin we zitten. Gek genoeg vermaak ik me best, hoewel de avonturen anders zijn dan anders en eigenlijk niet meer dan een flinke wandeling en een enkel fietstochtje in de buurt.

In deze tijd wandel ik tranen met tuiten onder de meidoorn door en langs het fluitenkruid en koolzaad. Aan de enorme hoeveelheid bloeiende boosdoeners helpt geen hooikoortspilletje. Maar toch houdt dat mij niet tegen om een wandeling te maken langs stille weelderig begroeide paden. Ik geniet van de buitengewone stilte en luister naar de vogels. Tijdens het wandelen maak ik foto’s en af en toe een filmpje met de geluiden van vogels. En als je lang genoeg blijft filmen, kun je daar thuis ook weer van genieten.

In stilte zit meer dan het denken kan bevatten.




Op een mooie middag besloot ik toch even het veilige nest te verlaten. We moeten de lokale ondernemingen steunen in deze tijd en dat was een mooi excuses voor een ijsje. Freddy was er zelf en mijn bezoek kreeg een verrassende wending toen hij vroeg waarom ik gestopt was met bloggen.

Ik schreef over in 2014 over hem in nummer 84 IJstijd (klik) en dat kon hij destijds zeer waarderen.

Terwijl hij naar het bloggen informeerde omdat hij had gelezen dat ik was gestopt, koos ik mijn favoriete smaak en liet het inpakken voor thuis. We namen afscheid en hij riep mij nog na: “Blijven bloggen hoor!” en met een glimlach liep ik weg. Ik was verrast omdat hij mij al die jaren was blijven volgen.




Op mijn laatste blog nummer 351 Isolement (klik), een editie die ik schreef nadat ik drie maanden was gestopt met schrijven, kreeg ik ook zulke leuke verrassende reacties en dat vervulde mij met trots.

Thuis besloot ik terug te lezen wat ik destijds over Freddy schreef en de herinneringen kwamen boven, in gedachte zag ik die dag terug. Mijn moeder was vaste klant bij Freddy en zeker in de zomer bij mooi weer was een wandelingetje naar Freddy, haar dagelijkse loopje. Mijn moeder is er niet meer en hoewel ik haar nog steeds mis, ben ik blij dat ze deze bizarre ommezwaai niet meer behoeft mee te maken.




We hebben tijd zat nu en dus lees ik nu ook regelmatig een blog terug en dan komen daarbij ook de beelden en emoties terug. Zo bijzonder waardevol al die schrijfsels, zeven jaar lang herinneringen, gedachten en doordenkers. Het verrast mij zelfs als ik lees hoeveel avonturen er in een week gingen, zeker nu we aan regels zijn gebonden.

Maar al die regels waaraan we gebonden zijn, geven ons ook ruimte. Ruimte om op adem te komen, om weer tot ons zelf te komen en ruimte om te creëren en om veel te lezen.  




Op dit moment lees ik een fantastisch boek, een heerlijke roman geschreven door Jojo Moyes (klik), De Sterrengever.

In het kort: In 1937 volgt de Britse Alice Wright haar kersverse echtgenoot Bennett, zoon van een rijke landeigenaar, naar zijn thuisland Kentucky, Amerika. Al snel blijkt dat de vrijgevochten Alice zich niet kan schikken naar de eisen van haar man en vooral haar schoonvader. Ze sluit zich aan bij de Pack Horse Library (paardenbibliotheek): een groep van vijf vrouwen die te paard in het armoedige en onderontwikkelde gebied boeken uitlenen aan mensen die anders verstoken zouden blijven van kennis. Hier leert ze ware vriendschap en liefde kennen. Deze “paardenbibliotheek” heeft werkelijk bestaan: het was een project dat opgezet was door de presidentsvrouw Eleanor Roosevelt.




De Sterrengever is een historisch verhaal en tijdens het lezen worden de verschillende thema’s duidelijk. De onderdrukking van de vrouw speelt een hoofdrol, maar ook ongeletterdheid, racisme, de opkomst van vakbonden spelen een rol in het verhaal. Het is een heerlijk verhaal, maar zeker geen zware kost, door de humoristische schrijfstijl lees je het boek met een glimlach.




Een prachtig verhaal dat mij ook doet beseffen hoe vrij en rijk wij in ons kleine landje zijn, zelfs nu met alle beperkingen. En hoewel ik in vrijheid ben opgegroeid, weet ik dat vrijheid absoluut niet vanzelfsprekend is.

Terwijl ik in gedachte op die eerste Paasdag het bos in liep, fietste er iemand langs die ik niet kende en hij riep: “Vrolijk Pasen!”. Ik glimlachte en dacht dat deze grote ommezwaai, de Corona-story, wellicht uiteindelijk toch nog een happy end zal krijgen.

Tja, ik blijf ten alle tijden positief.


Doordenker:

In stilte kun je beter horen.






Pas goed op jezelf en op ieder die je lief is, wees verstandig en volg alle adviezen op.

Blijf gezond en positief.

Lieve groet,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey                      

dinsdag 31 maart 2020

351 Isolement






Ik had nooit verwacht, drie maanden geleden toen ik stopte met bloggen, dat we in zo’n andere wereld terecht zouden komen. Gelukkig ben ik gezond tot nu toe, maar ook daar heeft niemand een garantiebewijs voor. Het leven is wat het ons brengt.

In mijn agenda stond van morgen: Wat doe je na drie maanden stoppen met bloggen?

Eigenlijk bevalt het mij wel zo zonder bloggen, maar ik beken het was wennen in het begin. Ik ontdekte dat ik in “bloggen” dacht als ik op pad was. Ik zag steeds iets leuks om over te schrijven, maar besefte dan ineens dat ik was gestopt met bloggen. Het was denkt ik als afkicken van iets wat in je ritme zit, dat heeft nog wel een tijdje geduurd, maar op een gegeven moment kon ik het loslaten.

Ineens had ik wat meer tijd, dus ook wat meer tijd om te lezen en het eerste boek Onder de Italiaanse zon van Santa Montefiore, kwam ik een prachtige zin tegen die ik toch maar noteerde: Pas in de herfst van je leven besef je hoe kostbaar tijd is. Die kwam binnen en met dat in mijn achterhoofd besefte ik temeer dat ik geen tijd mocht verspillen. Ik zat boordevol plannen en boekte een individuele stedentrip naar Wenen en ook een prachtige reis naar de Lofoten en de Noordkaap.





Maar Moeder Natuur riep ons ter verantwoording en leest ons duidelijk de les.

Mijn reisjes zijn geannuleerd en wanneer het er weer van gaat komen is voor ons allemaal de vraag. Maar dat is natuurlijk een luxeprobleem, het is voor iedereen belangrijker om gezond te blijven. Wat echt belangrijk is in het leven wordt in deze bizarre tijd wel heel erg duidelijk, we hebben elkaar nodig en met alle moderne communicatiemiddelen die wij tot onze beschikking hebben is dat goed te doen.

Een paar maanden voor de Coronacrisis las ik een jeugdboek van Simone van der Vlucht, Schijndood (klik), een verhaal over Nederland in 17e eeuw, waarin de hoofdpersoon met melaatsheid wordt geconfronteerd ten tijde van de pest in Nederland. De jongen werd thuis weggehaald en verbannen, hij mocht nooit meer terug naar huis. Thuis heerste er pest en er vielen veel slachtoffers in de stad en hij wist niet hoe het met zijn familie was, zijn brieven werden niet beantwoordt.  

Even ter info: In de laatste pestepidemie in Nederland (1663- 1664) vielen 24.148 slachtoffers, 10% van de bevolking

Dat verhaal liet mij niet snel los. Ik had van het verhaal slecht geslapen, maar op dat moment wist ik nog niet wat ons te wachten stond.





Toen de eerste berichten over het Corona virus naar buiten kwamen, werd er nog wat luchtig over gedaan, het ging over een “griepje”. Maar dat is inmiddels wel anders, het is alsof een onzichtbaar monster ons gevangen houdt. Toch werd al jaren geleden voor een pandemie gewaarschuwd. Kijk maar eens naar dit filmpje waarin Bill Gates het al in 2015 onder de aandacht brengt (klik).

De wereld om ons heen is na die eerste berichten volkomen veranderd, ons hele leven ligt overhoop.

Ook mijn dagelijkse leven is veranderd, van avonturen buiten de deur is geen sprake meer. Toch probeer ik wel een dagelijks ritme aan te houden. Ik wandel als het nog stil is in de buurt en fotografeer onderweg de lente. Op de terugweg doe ik boodschappen als ik iets nodig heb. Weer thuis, lees ik een lekker boek of tijdschrift op mijn tablet en kruipt er veel tijd in bellen en appen en in de middag maak ik tijd voor creativiteit. We passen ons aan en omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten valt dat eigenlijk nog mee.




Ik zat op een gezellig, creatief clubje Artjournaling(klik) dat gaat nu via een WhatsApp-groepje verder, zo zien we elkaars werk, stimuleren we elkaar en we zijn lekker bezig. We werken nu aan de opdracht: Er was eens…, waarin we ons favoriete sprookje verwerken.

Alles valt tijdens een crisissituatie op zijn plek, gezondheid gaat boven alles en daarin hebben we elkaar nodig. Het maakt ons creatiever, meer bewust van de werkelijk belangrijke dingen in de wereld en we zijn wat liever voor elkaar. We zoeken op allerlei manieren verbinding.

Moeder Natuur waarschuwde ons al vaker (klik) en nu moeten we wel luisteren.





Wie de echte helden zijn in het gevecht tegen het onzichtbare monster is wel duidelijk. Ik denk aan al die helpende handen, we kunnen niet dankbaar genoeg zijn. Ik hoop dat deze helden ook na deze crisis op de gepaste wijze worden beloond. Heldendaden mogen nooit worden vergeten.


Voor hen die wachten (klik)
                                                                                                                                          

Doordenker:

Al gaat het leven niet zoals gepland
Weet alles komt goed
Nu of op een later moment


Pas goed op jezelf en op ieder die je lief is, wees verstandig en volg de adviezen op, blijf gezond en positief.




Sterkte allemaal, lieve groet,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 29 december 2019

350 Finish






De klok tikt de laatste uren van dit jaar weg, het laatste weekend ligt ook bijna achter ons en dat alles bijna ongemerkt. Tijd verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Met het ritme van de klok en de Top 2000 op de achtergrond koos ik de foto’s voor mijn laatste wekelijkse blog, doordenkers van ooit. Zoals ik vorige week al aankondigde stop ik ermee en ik probeer zo tijd vrij voor andere dingen waar ik nu niet aan toe kom. Als ik terug kijk en zie wat ik het afgelopen jaar allemaal heb ondernomen, dan lijkt het er bijna op alsof ik extra tijd heb kunnen inkopen. Maar helaas is dat voor niemand mogelijk, de klok tikt gewoon in hetzelfde ritme verder en wat geweest is komt nooit meer terug.




Toen ik vorige week schreef dat nummer 350 de laatste zou worden, kreeg ik mooie, lieve reacties van mijn trouwe lezers. Maar toch blijf ik bij mijn besluit, vorig jaar twijfelde ik nog vlak voor de jaarwisseling en ging toch nog een jaartje verder. Deze keer gaat het echt gebeuren, hoewel ik in mijn agenda aan het eind van het eerste kwartaal deze notitie heb staan: Bloggen?

Het is slechts een notitie in mijn agenda, ik beloof niets.




Toen ik in januari 2013 begon met wekelijks schrijven had ik niet kunnen bedenken dat ik het zeven jaar vol zou houden. Die eerste schrijfsels waren ook eenvoudiger dan wat ik de laatste jaren deelden en het aantal foto’s is door de jaren heen ook gegroeid. Pas in 2014 begon ik met de doordenkers en met de rubriek: In het Spotlight, vooral dat laatste was altijd een tijdrovende klus omdat het ook nog enigszins bij mijn verhaal moest passen. De lat werd, door mijzelf steeds hoger gelegd en dus koste het mij ook steeds meer tijd.



Maar terugkijkend heb ik er veel van geleerd en leuke blogcontacten door het hele land mee opgebouwd. Die blogcontacten zal ik zeker gaan missen, hoewel ik natuurlijk wel blogs blijf lezen.

Ik denk er ook weleens aan om iets te gaan organiseren met de vaste blogcontacten, wandelingen door de stad of iets dergelijks. Maar dan denk ik het volgende moment pfff… waar haal ik die tijd dan weer vandaan. Toch is het idee leuk en wie weet krijgt dat in de toekomst nog eens vorm.




Voor het laatst kijk ik eens naar de statistieken, dat blijf ik leuk vinden.
Ik zie in de statistieken dat Bertiebo (klik) het meest van allemaal mijn blog bekeek en ook heel erg vaak reageerde, maar ook Vlasleeuwenbekje (klik), Busybessy(klik) staan in de top 3. Het aantal volgers en viewers groeide. Viewers vanuit alle hoeken van de wereld en die top 3 bestaat uit, Nederland bovenaan, maar daarna volgen Amerika en Rusland. Of al die cijfers werkelijk kloppen is altijd maar de vraag, maar ik vind het toch leuk om te zien en ben er ook trots op.

In Blogland valt heel veel te ontdekken en daaraan zal nadat ik stop niets veranderen.




Maar zoals Boudewijn de Groot ooit zong (1973):

Wat geweest is is geweest (klik)

Iedere nieuwe lente
Is alles nieuw voor mij
Want de winter is dood
Het oudjaar is voorbij




Ik zal zeker niet vergeten met hoeveel plezier ik wekelijks mijn verhaal deelde met jullie. Ik wil mijn trouwe viewers, kijkers en lezers bedanken voor alle aandacht die ik kreeg, voor al jullie mooie complimenten, kritiek en de vaak lieve reacties. 

Ik laat het nu los, ik laat het gaan (klik) 


Doordenker:

Met het verleden op zak creëer ik mijn toekomst.



In het Spotlight:

Alvast wat tips voor in het nieuwe jaar, zet de data in je agenda en mis vooral deze evenementen niet.

Internationaal Filmfestival Rotterdam IFFR van 22 januarit/m 2 februari 2020 (klik) 








Rotterdam ontdekken kan natuurlijk het hele jaar door, maar boek ook eens een excursie bij de Urban Guides (klik) 


 Nummer 350 Finish

Geniet van die laatste dagen van 2019 en deel je geluk, want alleen door geluk te delen kan het zich vermenigvuldigen. Ik wens jullie een heel fijne jaarwisseling.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 22 december 2019

349 Zoet






De waterkoker maakt een borrelend geluid, het kookpunt is bijna bereikt. Ik pak een theezakje en dat vraagt aan mij: Wat is jouw grootste wens? Ik denk na en eigenlijk weet ik geen antwoord te bedenken. Je bent een verwent nest, zeg ik hardop tegen mijzelf, maar toch blijft de vraag knagen.


Verdienen is het nieuwe vieren

Terwijl de zoetgevooisde commercials de huiskamer in zweven en Nederland zich opmaakt voor die laatste feestelijke dagen van het jaar, krijg ik bij al die zoete schijnvertoningen toch steeds meer aversie tegen al dat commerciële gedoe. De grootgrutters geven miljoenen uit aan die commercials, tranentrekkende gezelligheid stralen ze uit, maar schijn bedriegt. Alles wordt ingezet om de klant te verleiden, pikken wat je pakken kan (klik) Het is eigenlijk een oud verhaal in een nieuw jasje, alles draait om winst maken.

Diezelfde grootgrutters openen hun deuren ook gewoon met kerst, om te verdienen, niet omdat ze met een warm gevoel aan de feestdagen van hun personeel denken. 

Met een kerstpakket maken zij dat laatste weer goed... toch?


Verrassende creaties van afval plastic 

Ik was deze week op bezoek in Eindhoven en dat werd een leuk cultureel uitje. Een oude Philipsfabriek op Strijp-R, dat vlakbij het bekende Strijp-S is gelegen, is sinds 2010 het imperium van sloophoutkunstenaar Piet Hein Eek (klik). Het is een supertoffe plek en buiten het feit dat de meubelmakerij nog steeds bestaat en te bezichtigen is, vind je hier ook zijn showroom, een prachtige designwinkel, een expositieruimte en zijn restaurant en er wordt momenteel ook gewerkt aan hotelaccommodatie.

Het restaurant is een heerlijke, lichte en relaxte plek met opvallende oude meubelstukken. Kortom een fijne plek om bij te kletsen en iets te eten en te drinken.


Gezien bij Piet Hein Eek - Kunst van afval

Tijdens het bijkletsen kwamen natuurlijk ook de feestdagen voorbij en mijn gevoel bleek niet alleen mijn gevoel te zijn. De slogan “niemand mag met kerst alleen zijn”, is bedacht door zakkenvullers, grootgrutters die zoveel mogelijk willen verdienen. Feit is dat er ook mensen zijn die liever alleen zijn met kerst, maar dat wordt vaak niet begrepen.

Mensen die eenzaam zijn mag je niet alleen laten zitten. Maar dat is een heel ander kerstverhaal. Want waarom zitten juist die eenzame mensen het hele jaar door wel alleen en waarom is daar alleen met kerst aandacht voor?


Kerstscherven

De meeste familieconflicten ontstaan tijdens de feestdagen, als ze er al niet waren. De dennenhoutenboog is gespannen en de verwachtingen piek-hoog. Verplichtingen worden vaak opgelegd en verwachtingen door anderen ingevuld en als dat niet volgens de kerstplanning verloopt en de tenen te lang zijn, gaan die ongemakkelijke kerstglitterschoenen knellen. Een pijnlijke kwestie. 

En met een te kort lontje kan er al snel helsvuurwerk ontstaan. De gigantische knal die dan volgt kan nog jarenlang gehoorschade geven en scherven kun je bijeenrapen en lijmen, maar het blijft een beschadiging.

Niemand is een heilig boontje, respecteer dat van elkaar, dus… Doeslief!


Heilige bonen koffie 

Dit jaar vertrek ik niet naar warme oorden met de feestdagen, ik schuif gezellig aan op eerste kerstdag bij familie en dat wordt ongetwijfeld een leuke dag. Maar de tweede kerstdag heb ik uitgeroepen tot “2de Snertdag”, een ordinair samenzijn met vrienden. Een foute kerstdag met een pan Erwtensoep, ordinaire Hollandse hapjes en spelletjes. 

Afzeggen mag en aanschuiven ook, niets moet en (bijna) alles mag, niet omdat het moet, maar omdat het mag.


Snert-kerstboom

Ik ben niet de enige die geen kerstbal geeft om de december-"feest"dagen, ik ben echt een lentekind. En gelukkig zat er al wat lente in mijn week, niet echt maar toch.

Deze week zag ik de film April, May, June (trailer) een prachtig verhaal over een bijzondere familie. Een moeder met drie dochters van verschillende vaders en een autistische zoon. Ieder persoon in de film is totaal anders en is belast met zijn eigen rugzakje. Een film met heel veel humor, maar ook met een intens diepe emotionele kant. Een film waarover je nog heel lang kunt napraten. Het verhaal is prachtig, de rollen schitterend neergezet en wie het aan het eind kan drooghouden is van Belgisch hardsteen.

Echt een film die je niet mag missen, het is een juweeltje, een film die in 2020 vast in de prijzen gaat vallen.


Winter-winstbejag

De langste dag ligt nog vers achter ons, de winter ziet er nog niet heel winters uit. De dagen gaan gelukkig alweer lengen en als ik daaraan denk, zie ik in gedachten de lammetjes al dartelen. De laptop staat naast de witte tulpen die ik gisteren kocht, de lente heb ik dit jaar al vóór kerst in huis gehaald.

Nog even en er ligt een fris nieuw jaar voor ons, als een wit vel papier dat nog moet worden gevuld met een verhaal. 

Die laatste week van het jaar gebruik ik de laatste jaren om iets van verwachtingen op papier te zetten voor het komende jaar. Hoewel ik al een van mijn wensen, een reis naar de Noordkaap en de Lofoten heb geboekt in de maand juni. 

Het zijn geen echte voornemens, maar wensen en dat werkt voor mij het best.


Alles veranderd- herinnering aan 18 december 2009

Maar ik heb ook een voornemen en dat is om na nummer 350 te stoppen met bloggen en ik weet echt wel dat voornemens niet altijd uitkomen. Maar het lijkt mij ook heerlijk om wat meer tijd vrij te maken voor andere nieuwe dingen.

Ineens denk ik aan wat het theezakje mij vroeg en ik weet het ineens, mijn grootste wens is: TIJD!

Tijd is een goede raadgever en van raadgevers kun je leren en daar ben je nooit te oud voor.


Doordenker:

Na elk einde volgt een nieuw begin.


Stationsplein Rotterdam

In het Spotlight:


Kerst in Rotterdam (klik) 

Kerst in Den Haag (klik) 





Geniet van de komende dagen en deel je geluk, want alleen door geluk te delen kan het zich vermenigvuldigen. 

Ik wens jullie een fijne kerst.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey