zondag 15 april 2018

274 Wandeling







Het weer zat mee de afgelopen week en het lijkt erop alsof je daardoor meer energie hebt en dus trok ik erop uit. Tijd voor een bijzondere wandeling, terugkijkend lijkt het erop alsof er deurtjes naar mijn jeugd opengingen.

Deze keer ook extra veel foto’s om het meeloopeffect te vergroten.


De stadswandeling deze week startte vanaf Metrohalte Marconiplein en eindigde bij Bioscoop Lantaren Venster, gevestigd op de Wilhelminapier te Rotterdam Zuid. Een pittige wandeling en omdat ik bij het eindpunt had afgesproken op een bepaalde tijd was het ook nog de vraag of ik dat op tijd zou halen.

Maar dat laatste was bij aanvang van latere zorg.


Voormalig Politiebureau Marconiplein (1956)


Startpunt, Marconiplein in Rotterdam West. In die buurt vlak achter de Schiedamseweg ben ik tot mijn 6e jaar opgegroeid en het voormalige Politiebureau Marconiplein ken ik al zolang het er staat. Het is een opzienbarend gebouw dat in 1956 werd gebouwd in het kader van de wederopbouw van Rotterdam. Daar startte mijn wandeling en ik liep langs het gebouw op mijn doel af, het Dakpark Rotterdam.


Het Dakpark Rotterdam (klik) is een sterk staaltje architectuur, een project waar men trots op is en dat is zeker niet onterecht. Onder, op straatniveau winkels, daarboven parkeergelegenheid en op het dak een park met een speeltuin, een mediterrane tuin met een restaurant. Het is het resultaat van een bewonersinitiatief 15 jaar geleden, het Dakpark Rotterdam is het grootste openbare Dakpark van Europa.


Dakpark Rotterdam


Hoewel het er nu nog wat kaal was, bloeiden de bloesem er weelderig en talloze konijnen huppelden er vrolijk in het rond, alsof ik niet bestond. Lopend door het park zag ik de skyline van de stad met als herkenningspunt de Euromast, waar ik later op die dag langs zou lopen.


Dakpark Rotterdam


Vanaf het Dakpark kun je op verschillende punten ook naar het havengebied kijken en verrassend genoeg kom je ook prachtige Street-art tegen.


Konijnen en Street-art


Het park eindigt bij het Diepeveen gebouw, een Rijksmonument met een opvallende toren, dat gebouwd is in de jaren 1929- 1930. En aan de overkant zag ik de molen staan van Delfshaven, de buurt waar mijn vader is opgegroeid. Ik besloot door historisch Delfshaven te lopen en vergat daarbij dat ik op tijd op Zuid moest zijn.


De molen van Delfshaven en Diepeveen gebouw


Vanaf de brug zag ik drie verschillende vogels en een vogelnest met eieren. Het was alsof de natuur een spelletje met mij speelde. Van wie is het nest, van de zwaan, de Canadese gans of van de Nijlgans? Het nest was duidelijk geen zwanennest, het moet van een van de ganzen zijn en toen ik even later weer keek zat moeder Nijlgans trost op haar eieren.


Wie van de drie?


Ik keek op mijn horloge en zette de pas erin en liep de wijk door en verrassend genoeg stond ik ineens op de Havenstraat. Het is wonderlijk hoe zo’n wandeling je herinneringen aanwakkert en ik daar ineens aan het tabakswinkeltje van de sneldichter van Delfshaven moest denken.

Een beetje speuren thuis op het web leerde mij het volgende.

Salomon Cohen (klik) had zijn tabakswinkeltje vanaf 1937 aan de Havenstraat en op 1954 zette hij zijn typemachine op de toonbank en begon hij gedichten te maken voor klanten, gevraagd én ongevraagd. Hij was in 1963 in de tv-programma van Willem Duys te zien en dichtte ook daar zoals hij altijd deed, zomaar voor de vuist weg in zijn eigen ritme. Ik kan het mij nog goed herinneren, hij was zijn tijd eigenlijk ver vooruit. Nu zouden wij hem een rapper hebben genoemd.


Historisch Delfshaven

Glimlachend liep ik verder liep naar rechts richting Oostkousdijk, er zat nog steeds een café op de hoek.

De herinneringen borrelden boven en ik sloeg links de hoek om en liep langs het gebouw van Kaufmann’s Huidenhandel, dat dateert uit 1910. In mijn jeugd werden daar huiden geloogd en de geur van toen herinner ik mij nog als gisteren. Tijdens het schrijven googelde ik naar: Kaufmann’s Huidenhandel (klik) en ik kwam terecht op een interessante site over het Joods erfgoed in Rotterdam en omstreken, daar ga ik mij later nog eens in verdiepen.


Herinneringen aan Delfshaven

Ik liep de Westzeedijk af en besloot om even iets te eten en te drinken bij Café Verhip (klik) aan de St. Jobsweg, het is gevestigd in een pandje uit 1928. Het was oorspronkelijk een kruidenierswinkeltje, maar vlak voor de Tweede Wereldoorlog werd de zaak overgenomen. Het werd een kroeg, een café voor havenarbeiders, zeemannen, lichtekooien en Rotterdammers die net hun emigrerende familie hadden uitgezwaaid. Café Verhip ligt nu in het Loydkwartier, een bruisend hip stukje Rotterdam waar oud en nieuw met elkaar verenigd is.

Ik keek op mijn horloge, ik had nog een behoorlijk stuk te gaan en de tijd tikte door.

Ik liep de sluizen over tegenover het oude Belastinggebouw aan de Puntegaalstraat, dat in de Rotterdamse Volksmond nog steeds de “Pluk-me-kaal-straat” wordt genoemd. Ik sloeg rechtsaf naar de Euromast (klik) die in 1960 werd gebouwd ter gelegenheid van de Floriade. Ik liep de brug over naast de Euromast en keek nog even naar de werkzaamheden aan de Maastunnel, waaraan mijn Opa in de oorlog werkte.


Het Park, de Euromast en Wilhelmina


Het Park liep ik door richting Maas. Toen ik het park uit liep en achterom keek zag ik haar staan, het was alsof Wilhelmina mij nakeek. Ik kreeg de neiging even naar haar te wuiven. Ik liep lang het water en langs de statige panden met de prachtig bloeiende Magnolia’s, richting Veerhaven.

De tijd tikte door, ik ging het nooit op tijd redden, het was nog een aardig eind langs de Maas en daarna nog de Erasmusbrug over.

Ik zag een klassieke Watertaxi naar de Veerhaven varen, dat zou een oplossing kunnen zijn mits ik tijdig bij de aanlegsteiger was. Ik zette de pas erin en in gedachten zong ik: Schipper mag ik overvaren, ja of nee… Gelukkig na wat gezwaai wachtte de schipper op mij en even later zat ik tussen de Belgische toeristen die van het “schone” Rotterdam genoten.


Watertaxi Rotterdam


Het water was wild, de klassieke watertaxi gaat niet zo snel en het ging behoorlijk te keer. Maar ik bereikte veilig en zelfs te vroeg de overkant.

Vlak naast Hotel New York ligt de vloot van de WatertaxiRotterdam (klik) en een tochtje met de snelle watertaxi over de Maas maakt een bezoek aan Rotterdam compleet en er zijn verschillende opstap mogelijkheden.

Die middag zag ik na mijn wandeling de film: Médicen de Campagne (klik) een film over een huisarts van de oude stempel op het Franse platteland. Zeven dagen per week kunnen zijn patiënten op hem rekenen. Hij luistert, verzorgt, stelt gerust. Wanneer bij hemzelf kanker wordt geconstateerd, is rustiger aan doen dan ook geen optie. Ondanks tegensputteren stuurt zijn behandelend arts een vervanger naar zijn praktijk. Een beginnend arts, niet gewend aan het dorpsleven en het is een vrouw. Ze wordt behoorlijk op de proef gesteld, zowel door de zieke dorpsarts als door de dorpsbewoners.

Een mooie tragikomedie, van de Franse regisseur Thomas Lilti, die zelf ook huisarts is. De rol van de dorpsarts, prachtig gespeeld door François Cluzet die we o.a. kennen van zijn rol in Intouchables.  


Statige panden aan de Maas met bloeiende Magnolia's


Het was een mooie dag, het was genieten in heel veel toonaarden. Van een mooie wandeling, de stadshistorie, de Maas, een prachtige film en een gezellig samenzijn. En dat alles in het “schone” Rotterdam.

Die avond keek ik thuis naar een aflevering van Dokter Deen, een prachtige aflevering, menselijk, ingetogen en diep ontroerend. Een prachtig verfilmt beeld van een familiegebeurtenis waar de meningen altijd over uiteenlopen. Want over euthanasie wordt vaak niet openlijk over gesproken. Maar in deze serie brengen de makers het met diep respect, in hoofdletters onder de aandacht. Prachtig, ik was ontroerd en weet zeker dat het heel veel mensen aan het denken zal zetten.

Vlieland en het Franse platteland, ik zag de raakvlakken.


Ups en downs


Het leven heeft zijn ups en downs, het liefst vermijden we de dieptepunten in ons leven, maar toch zijn ze onvermijdelijk. Want er staan twee dingen vast in ons leven, we worden allemaal geboren en we gaan allemaal dood. Mijn motto is altijd: Delen is helen. Een discussie opgang brengen binnen je eigen gezin en familie kan veel ongenoegen bij het eindpunt te voorkomen. Hoewel je nooit weet hoe het tij zal keren en dat kan van grote invloed zijn voor iemand persoonlijke keuze en hoe je daar respectvol mee omgaat.

De volgende dag, op een terrasje in de zon tijdens een bijzondere ontmoeting, was de eindconclusie niet heel verrassend.

Morgen kan alles anders zijn en daarop is niemand voorbereid.



Praat jij weleens over het onvermijdelijke?



Doordenker:

We leven niet eeuwig, dus leef.


Dakpark Rotterdam


In het Spotlight:



De elfde Kunstroute Nissewaard vindt op 21 en 22 april 2018 plaats. Er wordt mooi weer voorspelt dus dat is een prachtige gelegenheid om te voet of op de fiets erop uit te trekken. Start bijvoorbeeld ergens in Spijkenisse en fiets daarna de polder in naar Geervliet, Oudenhoorn, Zuidland, Simonshaven en weer terug naar Spijkenisse.
Een mooi rondje, plan vooraf je route via de site.


Gezellige festivals en foodmarkets zijn een must met mooi weer en een van de leukste lifestylemarken is natuurlijk de Swanmarket. Op de agenda kun je zien waar en wanneer Swanmarket wordt georganiseerd, want dat is tegenwoordig door het hele land en zelfs in Antwerpen. Maar op 22 april 2018 vindt je de markt op de Markt in Spijkenisse en op 29 april 2018 op de Parklaan in Rotterdam.


Het leukste en avontuurlijke festival van Rotterdam zijn toch wel de Rotterdamse Dakendagen die dit jaar op 1,2 en 3 juni 2018 worden georganiseerd. De eerste daken zijn al bekend gemaakt. De Dakpas is nu al te koop en met een Dakpas heb je toegang tot alle open daken van de stad. Tip: Plan vooraf thuis al wat je wil gaan zien.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 8 april 2018

273 Rafels






Niet te vroeg juichen, maar wat fijn dat de zon ons weer heeft teruggevonden. Ik zit al de hele dag te duimen en ga daar nog even mee door, misschien blijft het zonnetje dan.

De winterjas hangt hier nog aan de kapstok en ik slaap nog onder mijn winterdekbed, maar met de aankoop van een nieuw badpak en een korte broek is de vakantie voorpret al enigszins begonnen. De komende weken staan in het teken van de voorbereiding van een lange vakantie, daar kan ik best wat zon bij gebruiken, dat verhoogt de sfeer.

Die eerste zonnestralen zijn altijd het allerfijnst of dat komt omdat we er zo lang op hebben gewacht, dat weet ik eigenlijk niet.

Ik kijk vanachter mijn zonnebril, gezeten op een terras naar de menigte die langskomt. Een prettige bezigheid, van mensen krijg je nooit genoeg. Een beetje zon en het straatbeeld veranderd, zeker bij die eerste zonnedagen. Soms zie je in een persoon de vierjaargetijden (klik) voorbijtrekken. In mijn hoofd nestelt de melodie, bekend van een biermerk en naast mij worden de glazen vol geschonken met de van goudgeel graan gebrouwen drank.


Amterdam


Winterlaarzen, een paraplu, een dun donzen jasje en een kort zomers rokje, de vierjaargetijden gedragen door een jonge vrouw en niet ver bij mij vandaan zit iemand met de armen bloot en zichtbare tattoos en naast mij zitten twee dames in winterjassen. Voor mij komt een degelijke Hollandse man naar het terras gelopen, de melkflessen gestoken in hoog opgetrokken witte sokken, de knokige knieën zichtbaar, hij draagt een korte broek.

Wat zijn mensen toch verrassend leuk en de zon lijkt daar ook van te genieten.

Deze week zat ik in de Amsterdamse metro, voor mij een jongeman in een spijkerjasje met slijtgaten en rafels. Hij droeg daarbij kostbare schoenen en een perfect passende jeans met scheuren op de knieën. Waarschijnlijk was er voor het versleten jeans jasje en de broek heel veel betaald. Hoewel het er in mijn ogen vreselijk armoedig uitzag, maar daar verschillen de meningen over.

Ergens achter in mijn hoofd hoorde ik mijn moeder zeggen: “Je gaat niet met kapotte kleding de deur uit!”


Voormalig bejaardenhuis, de Hermitage


Een dagje Amsterdam met als doel de Hollandse Meesters(klik) in de Hermitage. Bij hoge uitzondering zijn vanuit de Hermitage in St. Petersburg drieënzestig pronkjuwelen te zien. De ongekend rijke selectie voor deze tentoonstelling bevat, naast maar liefst zes schilderijen van Rembrandt, wereldberoemde namen als Ferdinand Bol, Jan Steen en Frans Hals. Een prachtige tentoonstelling die ik niet had willen missen.

De hand van de meester herken je direct, Rembrandt blijft fascineren. In 1634 schilderde Rembrandt zijn vrouw Saskia van Uylenburgh als de Romeinse godin Flora.  Een olieverfschilderij van 1.25m bij 1.01m en eeuwen later stond ik ademloos voor het wereldberoemde doek. Ontroerend mooi waren de kleuren, de lichtval, de plooien van haar kleding en de verschillende structuren van de stoffen. Prachtig!


Rembrandt, de hand van de meester herken je direct


Op een van de andere werken zag ik een jeans met gescheurde knieën, hoewel dat toen nog onmogelijk was. De jeans (klik) werd pas in 1847 door Levi Strauss in Amerika gemaakt voor de goudzoekers in Californië. Soms neemt de fantasie een loopje met de werkelijkheid, ook bij het zien van Hollandse Meesters.

Ik zag zelfs rafels aan de prachtige tulpen die op de binnenplaats van de Amsterdamse Hermitage stonden.


Een jeans met rafels?


Op het terras sluit ik even mijn ogen en zet mijn zonnebril af, even een kleurtje opdoen.

De twee dames in winterjas zitten druk te kwebbelen, het Muppets balkonnetje met de klagende oude mannetjes is er niets bij. Er is duidelijk veel ongenoegen, in dit geval wordt de relatie van moeder, zoon en schoondochter besproken, alle rafels komen voorbij, er is duidelijk sprake van slijtagegaten. Ik zou bijna medelijden met haar krijgen, maar je hoort maar een kant van het verhaal. Ik zet mijn bril weer op en bekijk de dames eens nauwkeurig, het wordt tijd om op te stappen.


De bril af, de ogen sluiten en alleen maar luisteren


Op mijn eigen bescheiden terras thuis staat een Oleander, al zolang ik hier woon en dat is al ruim dertien jaar, we hebben dezelfde lengte. En soms verschijnen na de bloei peulen in de plant en meestal haal ik die eruit zodat de plant verder kan bloeien. Maar vorige zomer heb ik een peul laten zitten, omdat ik nieuwsgierig was hoe zo’n peul zich verder zou ontwikkelen. In afmeting werd de peul wel 10 centimeter lang, maar de hele winter zag ik helemaal niets veranderen. Hij bleef groen, maar groeide niet meer. In de afgelopen week begon de peul te splitsen en er kwam iets donzigs uit. Eenmaal droog werden de zaden zichtbaar en zo zacht als een jong eendje kwamen ze naar buiten.

Een verrassend mooi proces, maar wat moet ik met al die zaden. Ik ga er een paar in een pot stoppen, het is het proberen waard. Maar als een van jullie ook interesse heeft laat het mij dan weten, ik deel graag de nazaten van mijn Oleander.


Oleander nazaten


In het weefsel van het leven ontstaan met het klimmen der jaren slijtagegaten, waardoor je anders gaat kijken naar de mensen om je heen. Iedereen groeit, een leven lang en levenservaring doet ook iets met een mens, niets blijft hetzelfde. Aan de randen van die slijtagegaten, rafels, loshangende draden die soms nog met een dun draadje aan het weefsel zijn verbonden. Die rafels kun je ook zien als franje, versierselen die je leven rijker maken.

Die versierselen, die franje, zien er misschien niet zo mooi uit als het glanzende galon die Rembrandt schilderde op zijn meesterwerken. Maar bedenkt dat ook dat vaak schone schijn was.

Voor slijtgaten, scheuren en rafels wordt tegenwoordig grof geld betaald, maar met een dosis levenservaring kijkt een andere generatie daar heel anders naar. Het zijn andere tijden, niets is wat het lijkt en dat laatste is van aller tijden.


Op welk terras bekijk jij de rafels en de franje van het leven het liefst?


Doordenker:

Mislukken is leuker dan nooit proberen.


Mijn Oleander en ik, we zijn net zo lang


In het Spotlight:


Gezellige festivals en foodmarkets zijn een must met mooi weer en een van de leukste lifestylemarken is natuurlijk de Swanmarket. Op de agenda (klik op de link hierboven) kun je zien waar en wanneer Swanmarket wordt georganiseerd, want dat is tegenwoordig door het hele land en zelfs in Antwerpen. Maar op 22 april 2018 vindt je de markt op de Markt in Spijkenisse en op 29 april 2018 op de Parklaan in Rotterdam.


De leukste en avontuurlijke festivaldagen van Rotterdam zijn toch wel de Rotterdamse Dakendagen die dit jaar op 1,2 en 3 juni 2018 worden georganiseerd. De eerste daken zijn al bekend gemaakt. De Dakpas is nu al te koop en met een Dakpas heb je toegang tot alle open daken van de stad. Bekijk de stad eens op een hoger niveau.

Tip: Plan vooraf thuis al wat je wil gaan zien en hoe je wandeling er uit gaat zien.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

vrijdag 30 maart 2018

272 Gelijk






In mijn laan staan de Lindenbomen er nog kaal bij, van fris lentegroen is nog geen sprake. Het is Pasen en dat is geen grap, het is één april.

Ik zag de film: De Wilde Stad (klik)  de afgelopen week, dat soort films zie ik graag in het groot, in de bios. Heerlijk relaxed op een maandagochtend naar de plaatselijke bioscoop is een mooi begin van de week. Die film is werkelijk fantastisch opgenomen in de stad Amsterdam. Maar er is wel een mooi Rotterdams stempel op gezet door de Rotterdamse band De Kik met het nummer: Ik zie je in de Stad (klik).


Amsterdam


Natuurlijk weet je dat er dieren leven in de stad, maar als je de film hebt gezien ga je toch anders kijken naar het leven in de stad. De film is een juweeltje, dat je zeker in het groot moet gaan zien.

De Halsbandparkiet (klik), de Amerikaanse Rivierkreeft (klik)  en de Wolf (klik) , ze worden steeds vaker gespot in ons land. Ik zag vandaag zelfs een krokodil in de Rotterdamse Maas zwemmen, maar dat is natuurlijk een ..... Juist!

Niets blijft gelijk in het leven, zelfs het dierenleven niet.


Noord Holland achter de duinen


Ik hoorde deze week in De Wereld Draait Door, Bob Dylan (klik) die het prachtige lied The Times The Are a-Changin zong. De tekst blijft relevant, hoewel ik er in 1964 anders naar luisterde dan nu, 54 jaar later. Natuurlijk is de originele versie van Dylan niet te evenaren, maar in DWDD werd het ook prachtig gezongen door Jeangru Macrooy en Tommy Christaan.

Luister en lees het eens aandachtig:


Niets blijft gelijk, maar toch …


Flowerpower


En lichtpuntjes zijn er, voor het eerst in 10 jaar zijn er meer optimisten, dan pessimisten in ons kleine welvarende landje. Mooi dacht ik, toen ik dat op de regionale radio hoorde en daarna volgde een toepasselijk nummer. En ik luisterde met een brede glimlach naar RobertLong (klik) terwijl hij zong:

Want een mens is mooier als ‘ie lacht
En al is ’t nog zo’n donkere nacht
Als je even zoekt dan zie je altijd wel een heel klein puntje licht
(Je kunt de loop der dingen, geen andere kant uit dwingen
Het hele leven is een lange rij veranderingen


Hollanders blijven Hollanders, geboren mopperaars, maar ondertussen.


Zeeuwse bollen


Op de agenda stond deze week ook een dagje Amsterdam, ik verheugde mij erop na het zien van de eerdergenoemde film. Ik was juist van plan die stad eens anders te gaan bekijken. Gelukkig op tijd ontdekte we dat juist op die dag The Passion 2018 in de Bijlmer zou worden opgenomen, hetgeen veel publiek op de been zou brengen samen met de Paastoeristen.

Verzetten was een optie, dus staat 020 op de agenda voor de komende week.

Natuurlijk keek ik die avond naar The Passion, waarin het prachtige duet van Jezus (Tommy Christaan) en Judas (Jeangru Macrooy) te zien was dat ik eerder die week al bij DWDD zag. Huil nou, lach nou, praat nou (klik) 

Alles in het leven is de moeite, wat er ook gebeurd.


Achter de hoge duinen, kleurige bollen


Als je jong bent en alles beter denkt te weten, dan realiseer je je niet dat de tijd je zal inhalen. En eerder dan je had verwacht besef je dat je nooit alles kunt weten, je nooit de tijdgeest kunt stilzetten en je ook nooit zal weten hoeveel tijd er nog rest. Wat er ook gebeurd, we zullen altijd moeten dealen met wie we zijn en met wat binnen ons bereik ligt. Het leven zal aan het einde altijd te kort blijken, je kunt er dus maar het beste van maken.

Het heden zal later het verleden zijn, er komen altijd andere tijden.


De kip en de haan


De jeugd heeft de toekomst en staan nog blanco in het leven in vergelijking met grijsharige ouderen, maar dat wil nog niet zeggen dat je niet van elkaar kunt leren. Als jong en oud naar elkaar luisteren, niet tegen elkaar zijn maar met elkaar, dan kunnen grenzen worden verlegd en het onmogelijke mogelijk blijken.

Het is een feit, niet alles draait om de kip, de haan en het ei.


Worden er nog originele 1 aprilgrappen gemaakt?


Doordenker:

Geniet vandaag en herhaal ’t morgen.


Paasplezier


In het Spotlight:


Als het een beetje mooi weer is trekken we erop uit met dit lange weekend. Het strand is natuurlijk altijd een fijne plek om uit te waaien en te genieten op een terrasje. Strandvondsten, schelpjes en slakkenhuizen worden daarna altijd wel mee naar huis genomen, maar als je er over die strandvondsten iets meer van wil weten, is dit wellicht een leuke site: Strandvondsten.nl - het digitaal Noordzeemuseum


Met de lente voor de deur en het ontluikend groen aan de bomen wordt het zeker weer eens tijd om de Trompenburg Tuinen in Rotterdam weer te gaan bezoeken. Ook hier staan verschillende activiteiten op de agenda. De tuin heeft o.a. een prachtige collectie Rododendrons met een verscheidenheid aan kleuren.


Het Stadsgilde Rotterdam heeft een uitgebreide Gilden-agenda (klik) aan wandelingen en fietstochten, die gemiddeld anderhalf á twee uur duren. Een mooie manier om de stad met andere ogen te leren zien, de gidsen vertellen elk op eigen wijze over de stad. Vooraf reserveren is wel een must.





Ik wens jullie nog mooie Paasdagen, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 25 maart 2018

271 Inspiratie






De kou is nog steeds niet uit de lucht en dat bedoel ik niet spreekwoordelijk. Ik bedoel daarmee de winterkou, die nog steeds het lenteplezier min of meer onderdrukt. Het is zoals het is en dus dragen we de winterkleding dit jaar waarschijnlijk tot in april.

Het is een feit, het is lente en de zomertijd is ingegaan en met Pasen worden er winterse buien verwacht.

Toch zat ik zaterdag al in het zonnetje op een terras heerlijk te genieten van de mensen op straat. Mensen kijken naar mensen en dat is een inspirerende bezigheid. Ontspanning zonder inspanning, een boeiend gegeven. Ik dacht op dat moment ook aan vorige week, aan mijn bezoek aan de tentoonstelling Hyperrealisme: sculptuur.


Hyperrealisme in de Kunsthal (vergroot de foto en verbaas je over de waterdruppels)

De mens is zonder meer een enorme inspiratiebron.

Elk mens op zich is uniek, iedere vrouw, man of kind heeft iets eigens. Een houding, een loopje, gebaren, een oogopslag, het laat veel zien, maar lang niet alles. Met de verpakking willen we anderen laten zien wie we zijn, kleding is vaak bepalend voor een eerste indruk. Maar als je daar verder over doordenkt is dat eigenlijk nietszeggend, het is wie we willen zijn. Het zegt niets over wie je werkelijk bent.


Huidplooien en handen, Hyperrealisme: Sculptuur, Kunsthal Rotterdam


Misschien begint een kunstwerk, dat een kunstenaar uiteindelijk maakt al op straat, zittend op een terrasje in de zon.


Hoe komt een idee ooit tot stand
Kan zo’n gedachte ontstaan
Waar komt dat helder ogenblik
Dat inzicht toch vandaan
Dat komt door ons, zin voor zin
Gaven wij die woorden in
Die fluisteren wij toe

Musical Joe


De zondagse wandeling in zondagse kleding (op de achtergrond de Euromast in aanbouw)


Deze week zag ik Nederland op film (klik) , een programma van de NPO met daarin beelden van amateurfilmers over het Hollandse huishoudens door de jaren heen. Mooie beelden waarin ik beelden uit mijn jeugd herkende en niets is meer hetzelfde. Hoewel… wat wel hetzelfde was en nog steeds is, we laten ons het liefst van onze gelukkigste kant zien. Wat een heerlijk programma, jammer dat ik dat pas bij de laatste aflevering ontdekte. Maar gelukkig kun je alle afleveringen nog terugkijken via Uitzending gemist. 

Ik bekeek daarna eens wat oude foto’s van mijn jeugd. De zondagse wandeling naar mijn grootouders van Rotterdam Zuid naar Rotterdam West langs de Maas. Of een heerlijke foto van een balkonnetje in de zon met een boek. Het zijn mooie, gelukkige herinneringen en eigenlijk niet veel anders dan de selfies die we tegenwoordig maken.


Historische selfie uit mijn jeugd


De foto’s die ik vorige week maakte tijdens mijn bezoek aan de tentoonstelling Hyperrealisme: Sculpturen in de Kunsthal in Rotterdam laten mij nog steeds niet los. Ik dacht op dat terras in de zon aan de beelden die ik daar zag, aan de eenzaamheid die ik in een oogopslag zag, aan de huidplooien, handen en baardhaartjes. Hoe kom je op het idee en hoe kun je dat zo precies namaken.

Thuis googelden ik op de namen van de kunstenaars waarvan ik werk gezien had en viel van de ene in de andere verbazing. Kijk zelf maar eens naar de beelden van Marc Sijan (klik) die o.a. het beeld Cornered in 2011 maakte of naar het werk van Zarko Baseski (klik) die de Ordinary Man maakte.


Cornered, Marc Saijan (2011)


Mensen, je leert ze pas kennen, als je ze leert kennen. We kunnen ons een beeld vormen aan wat we zien, maar dat is beeldvorming. Een mens is meer dan de buitenkant.

Van een heel ander kaliber zijn de gebaren van gebarentolk Mirjam Stolk (klik) die zich door muziek laat inspireren en daar heel veel mensen gelukkig mee maakt. Ik kwam een opzienbarend filmpje tegen waarin zij het songfestivalnummer van Waylon vertolkt in gebarentaal. Kijk zelf maar eens naar die bijzondere vertolking van Outlaw in Em (klik) . Ik ben van mening dat zij dit jaar samen met Waylon op het podium in Portugal moet staan.


Ordinary Man, Zarko Baseski (vergroot de foto en verbaas je over de baardhaartjes)


Vandaag schijnt de zon en dat nodigt mensen uit om naar buiten te gaan en je te laten zien. Want het draait natuurlijk om zien en gezien worden, in welke hoedanigheid ook. Maar we mogen nooit vergeten om verder te kijken en te luisteren naar wie we werkelijk tegenover ons hebben.

Wat we zien is slechts beeldvorming en zonder feiten staat de bron der inspiratie al snel droog.


Laat het maar stromen
Volle glazen gulle lach
Laat het maar stromen
Laat het binnen, elke dag

Guus Meeuwis



Waar haal jij inspiratie uit?


Doordenker:

Iets dat je tijd geeft wordt mooier.


Vervormde realiteit, Evan Penny


In het Spotlight:


Morgen staat de film De Wilde Stad op mijn programma een film die laat zien dat een stad niet alleen van mensen is. Het stedelijke dierenrijk wordt daarin prachtig in beeld gebracht door de makers van De Nieuwe Wildernis.


In de Kunsthal in Rotterdam kun je nog tot 1 juli 2018 de tentoonstelling Hyperrealisme: Sculptuur te zien. Op 14 en 15 april wordt er een Hyper familieweekend georganiseerd, een weekend met workshops, lezingen, tours en familieactiviteiten. Lees daar meer over op de site.


Op 7 en 8 april 2018 vindt de 38e editie van de NN Marathon Rotterdam plaats. Geen enkele marathon in Nederland kan de sfeer in Rotterdam evenaren. Inspirerende aanmoedigingen van honderdduizenden toeschouwers langs het hele parcours maken deze dagen maken er een groot feest van. Dat moet je als sporter of als toeschouwer zeker een keer in je leven meemaken.  





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey