zondag 10 november 2019

343 Steunen







Terwijl de ene grijze dag de volgende opvolgt en de tijd weg tikt, kunnen we tussendoor toch nog van een paar zonnestralen genieten. Maar aan zonuren kom ik duidelijk te kort. Ik tel nu al de donkere dagen af, hoewel ik op de snelheid van de tijd geen vat heb.

Maar als dat laatste mogelijk zou zijn, dan zou ik de tijd vertragen.


Molentje bij de eeuwenoude zoutpannen


Deze week laat ik jullie het vervolg van mijn rondreis over het prachtige eiland Sicilië zien, een minimaal zicht op een groot avontuur. De reis ging langs de kust verder naar het zuiden. Ik bezocht de Valle del Templi, de vallei van de Tempels, Romana del Casale een prachtige Romeinse villa en de traditionele molentjes bij de eeuwenoude zoutpannen. Werkelijk het ene na het andere hoogtepunt van het eiland.


Steunpilaren uit het verleden


De Griekse tempels van Agrigento (klik) liggen verspreid op een uitgestrekte, steil aflopende heuvel. De tempels werden al in de 6e eeuw v Chr. gebouwd. Helaas staan er om de tempels hekjes die het fotogenieke van de bouwwerken in de weg staan. In deze vallei staan heel oude olijfbomen, de oudste is 600 honderd jaar oud en die vond ik eigenlijk wel zo opzienbarend. Het was een heel bijzondere plek om te zijn.


Geit uit het verleden of heeft hij te lang naar die zuilen gekeken?


De tijd vliegt, daar zijn we het wel over eens. Maar soms benadrukt een bericht dat nog eens extra. En dan besef je dat je zelf ook al deel uit maakt van de geschiedenis. 

De radio vierde een feestje en werd 100 jaar. En ik dacht, hoewel ik nog lang geen 100 ben, ik behoor ook bij die radio-generatie. Mijn moeder zette “Kleutertje luister” voor mij aan, we luisterden en zongen mee met de Leidse Sleuteltjes en in gedachten hoorde ik “De Groenteman”, dat deuntje zit nog steeds in mijn geheugen. Herken jij deze nog? (klik) In mijn jeugd was er nog geen tv en dus luisterden we altijd naar de radio. In gedachten hoor ik ook nog het geluid van als je aan de knop draaide om een zender te zoeken. Hoewel er toch niet zoveel zenders waren.

Zonder al die zenderkeuzes was het leven eenvoudiger en ook rustiger.


Heden en verleden, ik dacht hier aan Dali


Als ik thuis ben luister ik nog steeds naar de radio, ook al is dat tegenwoordig digitaal, hij staat altijd aan. En op zo’n dag als vandaag, lekker thuis op zondag, luister ik graag naar een programma dat al sinds 1971, ook al 48 jaar, op de radio is. Mijn moeder luisterde er ook graag naar, het programma Adres onbekend (klik) Dat programma is de radiovoorloper van de tv-programma’s Spoorloos en Memories. In de uitzending worden, met hulp van luisteraars, verloren familieleden, oude vrienden of geliefden gezocht en heel vaak teruggevonden.

De kracht van dergelijke programma’s zit in de verhalen die mensen vertellen, ieder mens heeft immers iets te vertellen en verhalen vervelen nooit.


Als die oude olijfbomen konden spreken 


Ook tijdens mijn rondreis Sicilië kwamen mij weer indrukwekkende verhalen ter ore. Van medereizigers, maar ook vanuit de geschiedenis.

Verhalen, maar dan beeldverhalen van circa 300 n. Chr. zag ik in de Romeinse villa nabij Piazza Armerina. Villa Romana del Casale (klik) is vooral bekend vanwege de vele, zeer goed bewaard gebleven vloermozaïeken met onder andere jachttaferelen, goden- en heldensagen en de zogenaamde bikinimeisjes.

Een aardverschuiving bedolf de villa onder een dikke laag zand, waardoor alles prachtig bewaard is gebleven. In de 19e eeuw is begonnen met de opgravingen. Vrijwel alle ruimtes hebben mozaïeken op de vloer. In totaal gaat het om 3.500 vierkante meter vloeroppervlak. Ieder mozaïeksteentje of glasdeeltje is ongeveer 1x1 cm groot.


Stripverhaal uit het verleden


De jachtscenes zijn fabelachtig mooi, net als de zogenaamde bikinimeisjes: de oudste afbeelding ter wereld van vrouwen in een soort bikini. Ze lijken allerlei krachtssporten of gymnastiekoefeningen uit te voeren. Al die ontelbare, prachtig gekleurde steentjes van 1x1 cm vertellen een verhaal en met een beetje fantasie hoorde ik de stemmen uit het verleden fluisteren: Er was er eens heel, heel langgeleden ….

Maar al die mozaïeken laten je ook zien dat de mens niet zoveel veranderd is.


De bikini-meisejs in de gymnastiekzaal


De val van de Muur, het was deze week 30 jaar geleden, een belangrijk moment in onze geschiedenis dat ook nog op mijn netvlies staat. De heren Van Rossum hebben er weer een waardevol document over gemaakt waarin verleden en heden samenkomen. In Broeders in Berlijn (klik) vertellen zij op geheel eigen wijze de geschiedenis van de DDR. In de tweede aflevering Dresden en die prachtige stad bezocht ik in het voorjaar. Mooi om de Broeders daar te zien en hun ervaring te horen, want Dresden is een stad met een bijzonder verhaal.


Elk vertrek anders en stemmen fluisteren: Er was er eens...


Er zaten gedenkwaardige dagen in de afgelopen week. Maar misschien is het je ontgaan, ook vandaag is het een gedenkwaardige dag. Het is de Dag van de Mantelzorger.

Mantelzorgers, zijn de steunpilaren in onze huidige samenleving, onmisbaar zeker nadat heel veel zorginstellingen zijn verdwenen. Gelukkig krijgen ze steeds meer aandacht, ook al is dat nog steeds te weinig. Want mantelzorger zijn is en blijft een onbetaalbare, zware en onderschatte taak.

Het is een dubbelleven, een leven van niet zeuren en doorgaan, een leven van liefde geven en dankbaarheid krijgen. Een leven dat loodzwaar is naast alle andere taken die gewoon doorgaan. Een mantelzorger staat altijd aan, 24 uur van de dag en “Nu even niet”, is nooit een optie. De mantelzorger wordt geleefd, heeft brede schouders en een hart van goud. 

Een mantelzorger herken je niet en is meestal onzichtbaar.

Misschien ben jij zelf een mantelzorger, wees daar dan trots op en geef jezelf dan eens een schouderklopje. Want jullie verdienen goud, maar krijgen dat nooit. Mantelzorgers zijn in een woord KANJERS

Mantelzorgers verdienen een gedenkwaardige dag. Dus als jij er een kent zet die dan eens in het zonnetje.


Romantiek 300 n. Chr


Maar het aantal mantelzorgers loopt terug, een verontrustend bericht in het nieuws deze week, dat mij wel weer even op beide benen zet. Want soms maak ik me weleens zorgen voor morgen…

Als je overmorgen oud bent (klik) - Maarten van Roozendaal (tekst: Jules de Korte)

Ik droomde van prachtige wereld, een mooie vallei met ontbrekende steunpilaren en bij het ontwaken dacht ik: Als dat later maar geen nachtmerrie wordt.


Steentjes van 1x1 cm tonen aan, de mens is niet veranderd


Morgen is het Sint-Maarten, de Dag van Martinus van Tours(klik) , maar dat laatste zijn we allang vergeten. In onze tijd is het ook geen Bedelfeest van de Armen meer. De geschiedenis van onze tradities is al onder heel veel lagen zand bedolven en daar blijven ze liggen. Maar heeft opgraven zin?

Morgen 11 november is het Sint-Maarten en in sommige delen van ons land zingen kinderen nog steeds door de straten en krijgen daar iets lekkers voor, niet wetend waar die traditie vandaan komt.

Het leven wordt vooruit geleefd, maar pas achterwaarts begrepen en als je het niet begrijpt, dan zoek je het toch gewoon op. De tand des tijds blijft knagen, ook aan de tradities, maar de oorsprong, het verhaal blijft gelukkig behouden op het web.




Doordenker:

Laat gaan wat was, accepteer wat is en omarm wat komt.


De Etna (volgende week meer)


In het Spotlight:


Als je meer wil horen en zien over radio en tv dan moet je zeker eens naar Museum voor Beeld en Geluid in Hilversum. Je kunt daar zelf aan de slag en opnames maken, het resultaat kun je dan later thuis digitaal terugzien. Het is een avontuur voor het hele gezin en voor elk gezinslid pakt dat anders uit, omdat je geboortejaar en je persoonlijke gids een grote rol spelen tijdens je bezoek.


In dit museum vindt je een unieke collectie radio, tv en media-apparatuur. Bezoek dit museum eens als je in de buurt bent, de vrijwilligers vertellen je graag alles over de geschiedenis van de radio.
Op dit moment zijn ze wegens verhuizing gesloten, maar op 24 november 2019 wordt het museum heropent.


De plek om het Nederland van toen te ontdekken is natuurlijk het Openluchtmuseum in Arnhem en in de Canon van Nederland (klik) vindt je o.a. ook iets terug van de geschiedenis van de radio.

In het openluchtmuseum heeft elk seizoen een eigen karakter. Zo kun je er vanaf 7 december 2019 t/m 19 januari 2020 zelfs sleeën en schaatsen.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey


zondag 3 november 2019

342 Erfgoed







Het is november, nog maar twee maanden te gaan, dan staan we met beide benen in de jaren ’20. Ik vind het een bizarre gedachte, de tijd is niet bij te benen.

Ik ondervond deze week weer eens dat een enkel bericht alles in de wereld stilzet. Hoewel in werkelijkheid alles doorgaat als een roller coaster en wij denderen maar door en gaan onnadenkend verder. De mens is zo kwetsbaar en dat is niet aan leeftijd gebonden.


Palermo, op elke hoek erfgoed


Erfgoed is de term die men gebruikt om datgene te duiden, wat men van vorige generaties erft en ik kan rustig stellen dat ik daar heel wat van gezien heb tijdens mijn reis door Sicilië. Maar is wat wij in onze tijd nalaten ook zo waardevol en wat is er van ons over na 2000 jaar. Het is een vraag die steeds weer bij mij boven komt als ik met mijn foto’s bezig ben.


Teatro Massimo in Palermo


Deze week laat ik nog wat foto’s zien van Palermo, dat gelegen is aan de Noordkant van Sicilië, aan de Tyrreense zee. Daar bezocht ik o.a. het immens grote en schitterende Theatro Massimo. Wellicht herken je het theater uit het derde deel van de film The Godfather. Het imposante gebouw was te groot voor een mooie foto, de zon stond op dat moment ongunstig. Maar gelukkig stond er ook een maquette bij de entree. 


De impossante zaal van Teatro Massimo


Vanuit Palermo (klik) vervolgden we de reis naar Segesta (klik) en daar midden in het glooiende landschap de eerste tempel van deze reis. De Dorische zuilentempel uit de 4e eeuw v. Chr. is nooit afgemaakt. Het dak ontbreekt en het is onbekend aan welke god deze tempel is gewijd. Maar dit alles doet niets af aan de schoonheid van dit prachtige bouwwerk. Maar dat was nog niet alles, de grootste verrassing was te vinden boven op de top van de heuvel. Een hele klim bij 28ºC, maar gelukkig reden er pendelbusjes naar het imposante Griekse theater.


Segesta, de tempel en het theater


Sprakeloos stond ik daar, op de plek waar mensen handen in de 3e eeuw v. Chr. boven op de top van de heuvel een Grieks theater creëerden en waar ook nu nog tweemaal per jaar voorstellingen zijn.

Het was in een woord schitterend, maar ook de volgende stop was weer een hoogtepunt.



Érice, een van de oudste steden van Siclië


Érice (klik) dat groots op een 751m hoge berg prijkt, is een van de oudste steden van Sicilië. De stad werd al in de 5e eeuw voor Christus door het oude volk van Sicilië, de Elymiërs gesticht, delen van de oude stadmuur zijn nog bewaard gebleven en het uitzicht is overweldigend. Maar Érice biedt ook een prachtig Middeleeuws stadsbeeld. Hoewel ik er ook moderne straatkunst tegenkwam. In de prachtig geplaveide straten en steegjes heeft de tijd stilgestaan. Ik stond stil van verbazing, in het hele stadje zag ik de originele bestrating. Mensenwerk, zonder de techniek van nu.

Verrassend genoeg zag ik op het stadsplein Ristorante Edelweiss, dat verwacht je daar toch niet. 


Het stadsplein en het prachtige plaveisel


Thuis zat ik al snel weer in de achtbaan van het leven. Waarvan je tot op zekere hoogte zelf de snelheid kan bepalen, want je kunt ook nee zeggen. Hoewel dat voor veel mensen een enorme barrière is.


Érice, is fotogeniek


Er stond deze week “hoofd-zaak” genoteerd in mijn agenda, een bezoek aan de kapper. Mijn grijze lokken werden gewassen en terwijl ik naar de kappersstoel liep voor het knippen zag ik de kaarten hangen, het bericht kwam als een mokerslag binnen. Het grijze weer was nog grijzer toen ik naar buiten stapte en kleuriger is die dag niet meer geworden. Soms slaat het noodlot genadeloos toe en is alles definitief anders.

Kwetsbaar zijn hoort bij de mensheid. Je kunt er geen verzekering voor afsluiten en het leven geeft geen garanties.


Een deel van de oude stadsmuur van Érice


Ik zag de film De Liefhebbers (klik) , een aangrijpend en heel herkenbaar verhaal over getroebleerde familierelaties. Een bitterzoete, maar prachtige film. In het kort:
De film volgt het gezin van architect Jan Liefhebber, die al ruim een jaar aan beginnende alzheimer lijdt en dat al die tijd voor zijn vier volwassen kinderen heeft verzwegen. Wanneer zij het geheim ontdekken, komen de onderlinge verhoudingen onder grote druk te staan. Om nader tot elkaar te komen zullen ze de confrontatie met elkaar én zichzelf moeten aangaan, want zelfs onvoorwaardelijke familiebanden hebben hun grenzen.

De film laat ook heel duidelijk zien dat verstoorde relaties ontstaan als er sprake is van aannames en eenrichtingsverkeer. Maar dat laatste werkt alleen in het verkeer.




Natuurlijk is er in deze sombere maand november ook tijd om te lezen en ik ben begonnen aan een prachtig boek. De Poppenfabriek is een debuutroman van de Schotse Elizabeth Macneal, ik zag het in de boekhandel liggen en al direct sprak het verhaal mij aan. Misschien ook omdat het laatste deel van mijn favoriete serie: Victoria, over de Grote Tentoonstelling in het Crystal Palace(klik) in London ging


In het kort het boek De Poppenfabriek:

London 1850, de vooravond van de Grote tentoonstelling: een arm meisje, arbeidster in een poppenfabriekje, wordt als model gevraagd door een schilder van de kunst vernieuwende Prerafaëlistische Broederschap (Prerafaëlieten: Rossetti (klik), Millias(klik) , Hunt (klik) ) Zij stemt erin toe op voorwaarde dat de kunstenaar haar schilder- en tekenlessen geeft. Ze is afkomstig uit een arm, benepen, burgerlijk gezin, dat daarna niets meer met haar te maken wil hebben. Er breekt voor haar een heel nieuw leven vol kunst, ontdekking van eigen talent en vrije liefde aan. Maar het hele verhaal door dreigt er gevaar, een excentrieke verzamelaar en taxidermist (klik) is geobsedeerd door haar en stalkt haar.

Het boek is beeldend geschreven, een sfeervolle historische roman met overtuiging neergezet met kleurrijke personages, een mooi Victoriaans tijdsbeeld en spannend. Losjes gebaseerd op het leven van Elizabeth Siddal(klik), kunstenares, muze, model en later vrouw van Dante Gabriel Rossetti. 


Niet zo gek dat de filmrechten al zijn verkocht, het is een heerlijk boek.


Érice, uitzicht vanaf de stadmuur 


Druk, druk, druk…mensen wordt op tijd wakker voor dat het (bijna) te laat is.

Ineens hoor ik dit nummer Roller Coaster (klik) van Danny Vera:

Here we go
On this rollercoaster life we know
White those crazy heights and real deep lows
I really don’t know why

Ik zou het van de daken willen schreeuwen, mensen LEEF en besef dat morgen alles anders kan zijn. Verzamel mooie herinneringen want ook die laat je na en ook dat is waardevol erfgoed. Doe de dingen die je wil doen nu dat nog mogelijk is. Wacht niet tot later, want later is allang begonnen.

Zit ik toch nog met de vraag, waarom beseffen we dat pas in de herfst van het leven?


Doordenker:

Alles waar je ogen van gaan sprankelen moet je doen.


Moderne kunst in de straten van Érice


In het Spotlight:


Op 14 december wordt er in Scheveningen een uniek wandelevenement georganiseerd. Vier afstanden brengen de wandelaars door een prachtig verlicht Scheveningen. Onderweg zijn er spectaculaire (licht)acts te bewonderen en kun je genieten van verschillende lekkernijen die bij de tijd van het jaar passen. Er wordt gelopen voor een goed doel, de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM).
Er is ook een kindertocht, dus maak er eens een leuk familie-uitje van.


Ook Natuurmonumenten heeft in deze tijd mooie wandelingen op de agenda staan. Ook bij jullie in de buurt, dus altijd de moeite waard om de site te bezoeken en een wandeling te plannen.


Van A naar B-wandelingen, zoals ik dat altijd noem worden door de NS geboden. Op de site kun je kiezen uit verschillende wandelingen, een route van het ene station naar het andere. Kies bijvoorbeeld eens een wandeling van Delft naar Schiedam. Klein Amsterdam zoals Schiedam ook wel wordt genoemd, de Jeneverstad, zal je verrassen. Maar vergeet dan vooral je camera niet, want Schiedam is zeer fotogeniek.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey


zondag 27 oktober 2019

341 Thema







De zon schijnt door de vuile ramen, de harde wind van gisteren heeft zijn sporen nagelaten. Als de berichten uitkomen zijn dit voorlopig de laatste zonnestralen, samen met het verzetten van de klok gaan we geruisloos de winter tegemoet.

We nemen bijna afscheid van de maand oktober, de maand die sinds 2011 tot “Maand van de Geschieden” (klik) is uitgeroepen. Ik heb dit jaar aan de maand oktober een eigen draai gegeven en ging op reis, maar ook in mijn zomerse oktobermaand zat heel veel geschiedenis.


Sicilië heeft vele gezichten


Mijn rondreis Sicilië (klik) is een ware tijdreis geworden. Het was geen eilandhoppen, maar wel geschiedenis-hoppen op een eiland. Door haar strategische ligging midden in de Middellandse zee is Sicilië door heel veel volkeren veroverd en die hebben een stempel op de cultuur gedrukt. Hierdoor heeft het eiland haar eigen rijke en unieke cultuur ontwikkeld, op het gebied van kunst, literatuur, architectuur, religieuze tradities en haar eigen keuken.

Een tijdreis was het, ik hopte van de Oudheid, naar de Romeinse tijd, de Arabische tijd en de Normandische tijd. Ik hoorde hoe het eiland haar onafhankelijkheid verloor en in handen kwam van verschillende vorstenhuizen, de Habsburgers, het huis van Bourbon, de Spanjaarden en hoe het regelmatig werd aangevallen door Barbaarse zeerovers. En daarnaast was er natuurlijk ook nog het verhaal van de Cosa Nostra (klik), de Siciliaanse Maffia.

Kortom, Sicilië heeft op mij een duizelingwekkende indruk gemaakt.


Het vissersplaatsje Cefalú


De “Maand van de Geschiedenis” het grootste geschiedenisevenement van Nederland krijgt elk jaar een thema mee en dit jaar was dat Zij/Hij. Ik lees dat op de site, maar ik had daar niet eerder van gehoord. Voor mij was dat een nieuwtje, net zoals het voor mij een nieuwtje was dat het Eurovisiesongfestival elk jaar een thema heeft. Daar had ik ook nog nooit van gehoord.

Het thema voor het Eurovisiesongfestival “Open Up” (klik) past bij de stad Rotterdam en nodigt uit om aan te vullen. Stond er met grote letters in de krant. Ik las het artikel verder en begreep wat de organisatoren daarmee bedoelden.

Het is de 65e editie van het Songfestival en wordt voor het eerst sinds 40 jaar weer in Nederland georganiseerd. Het is 75 jaar na de bevrijding van Nederland en 80 jaar na het bombardement op Rotterdam. Het is dus een bijzondere gelegenheid om zo’n 200 miljoen kijkers vanuit Europa en de wereld met die prachtige slogan “Open Up” in 2020 in de stad Rotterdam te verwelkomen.


Een bloeiende Kapokboom


Volgens de organisatoren zochten ze naar een thema en slogan die weerspiegelen waar Nederland voor staat en waarmee Nederlanders zich kunnen identificeren; een land met een open mind, met respect voor elkaar. De slogan “Open Up” is opzettelijk onvolledig: Stel je open… Stel je open voor de muziek. Stel je open voor Rotterdam. Stel je open voor anderen. Stel je open … voor wat dan ook! Voel de vrijheid om de slogan zelf te voltooien. Zo leren we elkaar beter kennen.

Een prachtig thema, waar ik wel achter sta. Maar hoe belangrijk is zo’n thema voor de kijker, de bezoeker, waarom ontdek ik nu pas dat er elk jaar een thema is bij belangrijke evenementen zoals het songfestival en de Maand van de Geschiedenis. Waarschijnlijk is het meer een kapstok voor de organisatoren, om de makers van mooie evenementen richting te geven.

Ik ga toch eens wat beter op de thema’s van evenementen letten.


De Dom van Monreale


In Sicilië werd mij wel duidelijk in welk thema de reis paste, ik zag zoveel kunstschatten, zoveel historie en hoorde zoveel historische verhalen. Het duizelde mij op een gegeven moment en bedacht toen, dat ik thuis aan de hand van de foto’s wel meer duidelijkheid zou kunnen scheppen door te googelen en meer te lezen over dat prachtige eiland.

Een keuze maken uit de honderden foto’s blijft moeilijk en vorige week in nummer 340 Mozaïek (klik) liet ik jullie wat zien van de eerste dagen. Deze keer het vervolg met de foto’s van het vissersplaatsje Cefalù (klik), het prachtige Monreale (klik) en iets van de stad Palermo (klik).

In die eerste paar dagen op Sicilië zag ik al meer kerken dan in het hele afgelopen jaar. Prachtige bouwstijlen, ontelbare mozaïeken en natuurlijk een mengeling van Romeinse, Griekse, Normandische en Arabische invloeden.


Een bijbels stripverhaal in mozaïek, Monreale


En ik heb al veel moois gezien binnen Europa, maar de mozaïeken in de Dom van Monreale (klik) hebben al die herinneringen daaraan doen vervagen. De 12e -eeuwse Cattedrale di Santa Maria Nuova heeft maar liefs een oppervlakte van 6000 m2 aan mozaïeken, die het volledige scheppingsverhaal vertellen als zijnde een stripverhaal. Al die steentjes van minder dan een vierkante centimeter zijn met de hand verwerkt tot een niet te bevatte kunstwerk. De mozaïeken zijn uit de 12e -13e -eeuw en de immense 7m x 13 meter metende Christus Pantocrator bedekt het grootste deel van de kerk.


De Christus Pantocrator in mozaïek, Monreale 


Naast die prachtige kerk staat ook nog een Benedictijnenklooster met een prachtige kloostergang met schitterende marmeren zuilen.

Het is werkelijk niet te bevatten hoe mensenhanden, slaven, dit hebben kunnen maken. Sprakeloos stond ik daar, klein en nietig plaatjes te schieten en was niet eens in staat om er een goeie foto van te maken. Het was te groot om te bevatten en bovendien ook te mooi om het in de juiste onschatbare waarde te omschrijven

Terwijl ik onder die prachtige mozaïeken stond dacht ik dat ik het allermooiste al had gezien van Sicilië, maar dat zie ik achteraf toch anders.


De kloostergang van het Benedictijnenklooster, Monreale


In Palermo bezochten we de Cattedrale della Santa Vergine Maria Assunta (klik), de Kathedraal van de Maria Tenhemelopneming, in het Italiaans klinkt het veel melodieuzer en hemelser. Het is ook nu nog de belangrijkste kerk van de Siciliaanse hoofdstad Palermo en over dit schitterende bouwwerk is een lange geschiedenis te vertellen.


De grote kathedraal van Palermo


Een lang verhaal kort: Al in de 6e eeuw werd de kathedraal opgericht. De Arabieren maakten, na hun verovering van Sicilië, van de kathedraal een moskee. Maar nadat Roger I Palermo had veroverd op de Arabieren, werd de Grote Moskee wederom de zetel van het aartsbisdom Palermo. In 1169 werd de oude kathedraal door een aardbeving zwaar beschadigd. De oorspronkelijke kathedraal en de bijgebouwen van de Grote Moskee werden gesloopt en in de jaren 1179 – 1185 werd er nieuwbouw gerealiseerd en dat werd een typerend voorbeeld van de Arabisch-Normandische architectuur. Van de 14e tot de 16e eeuw werd het gebouw meermalen uitgebreid en werd het hoofdportaal verplaatst van de westzijde naar de zuidzijde en werd het grote plein aangelegd. Het zuidelijke portaal werd in 1465 gedecoreerd in de Catalonische laatgotische stijl. In de jaren 1781-1901 werd het aanzien aanzienlijk veranderd tijdens een grootschalige renovatie door architect Fernando Fuga, hij bouwde een neoclassicistische koepel boven de kruising en verving o.a. de daken van de zijbeuken door een reeks kleine koepels. De laatste veranderingen aan de kathedraal vonden plaats in de 19e eeuw toen de grote klokkentoren een neogotisch uiterlijk kreeg.

Pfff… een lang verhaal kort, het is gewoon te veel om het ware beeld te vormen.


De Meridiaan lijn op de vloer en rechts het gaatje in de koepel, waardoor het zonlicht valt


Wat ik in die prachtige kathedraal het meest fascinerend vond, was de Meridiaan lijn (klik) een soort zonnewijzer. De lijn loopt precies noord-zuid en elke dag als de zon op haar hoogste punt staat, valt er door een klein gaatje hoog boven in de koepel een lichtstraal op een van de sterrenbeelden die langs de meridiaan lijn in de marmeren vloer staan en na al die jaren klopt dat nog steeds. Ik vond het werkelijk magisch en keek met verbazing naar de Ram, mijn sterrenbeeld.

Thuis ging ik op zoek naar wat meer informatie over die mysterieuze lijnen (klik) en vond een site: Stedenkenner, die wat meer duidelijkheid verschafte. Ook in Brussel staat een kathedraal die een meridiaan lijn heeft, dat is wat dichter bij huis. Misschien moet ik die kathedraal in Brussel ook eens gaan bezoeken.


Zomaar een fontein op een plein in Palermo


Dwalend door de straten en pleinen van Palermo viel ik echt van de ene in de andere verbazing. Prachtige fonteinen, schitterende panden en weelderige pleinen. Wat een prachtige stad, wat een kunstschatten en wat een rijke historie. Volgende week laat ik jullie meer van zien van Palermo.

En het was pas de derde dag van mijn reis en het was al niet meer te bevatten.


Het is granaatappel-tijd


De warme herinneringen aan Sicilië zal ik nog lang koesteren, de beelden zullen het levendig houden. Hoewel ik nog lang niet klaar ben met het ordenen van de foto’s. Nu de dagen korten breekt de tijd aan om er een mooi boek van te maken.

Nog even en dan is oktober, de “Maand van de Geschiedenis” is voorbij. November staat al op de stoep, van oudsher werd die maand slachtmaand genoemd. Maar dat is een heel ander stukje geschiedenis. Misschien kom ik daar later nog eens op terug.

De lange winteravonden nodigen uit om nieuwe plannen te maken en dat ben ik dan ook vast van plan.


Welk thema zou 2020 moeten krijgen?



Doordenker:

In ieder bocht van het leven zit een onverwachte verrassing.



Arabische architectuur in Palermo


In het Spotlight:


Filmtips deze keer:



Het verhaal: De hoofdpersoon Samir, kan fantastisch trompet spelen. Zijn criminele, tien jaar oudere broer Mo zorgt er samen met zijn vriend voor dat Samir auditie mag doen bij het Muzieklyceum Zuid. Hoewel Samir geen noot kan lezen is de strenge muziekdocent zo onder de indruk dat hij wordt toegelaten tot het lyceum. Mo laat zijn broertje beloven dat hij hoe dan ook zijn school af zal maken en zijn diploma te halen en hij belooft op zijn beurt om hem te helpen. Maar dan worden Mo en zijn vriend aangehouden voor een gewapende overval terwijl Sam machteloos toekijkt.

Op eigen houtje begint hij op het Muzieklyceum, waar hij als enige leerling van Marokkaanse afkomst is. Ondertussen probeert hij zijn broer uit de gevangenis te krijgen en moet hij zich staande houden tegenover pesterijen. Zo goed en kwaad als het gaat houdt Sam de twee werelden gescheiden, maar het wordt voor Samir steeds moeilijker om zich aan de Belofte van Pisa te houden.

Een film die mij verraste, een kijkje in het leven van een jongere die opgroeit in twee werelden. Maar die ook laat zien wat het verschil maakt tussen arm en rijk. Ken je het gezegde: Als je voor een dubbeltje geboren bent…, deze film laat zien dat er altijd een keuze is. 


Als fan van Jeroen Krabbé als acteur ga ik deze film absoluut zien.
De film vertelt het verhaal van de architect Jan Liefhebber, die al ruim een jaar aan beginnende alzheimer lijdt en dat al die tijd voor zijn vier volwassen kinderen heeft verzwegen. Wanneer zij het geheim ontdekken, komen de onderlinge verhoudingen onder druk te staan. Om nader tot elkaar te komen zullen ze de confrontatie met elkaar én zichzelf moeten aangaan, want zelfs onvoorwaardelijke familiebanden hebben hun grenzen.

Een aangrijpend verhaal en een veelbelovende cast maken deze film veelbelovend.



Een familiefilm die op het Noorse International Children’s Film Festival bekroond werd als Beste Europese Jeugdfilm van 2019.

Het verhaal: Oma Stine past met frisse tegenzin op haar kleindochter Romy, omdat haar pas gescheiden dochter Margot moet werken. Oma, nog steeds actief als kapster, worstelt met beginnende Alzheimer. Romy vindt het niet leuk dat ze elke dag naar de kapsalon moet, maar alles wordt anders als oma haar kleindochter in vertrouwen neemt over haar toenemende verwardheid. Dan realiseert Romy zich dat oma niet alleen op haar past maar zij ook op oma.

De film kreeg veel lovende recensies en lijkt mij zeer de moeite waard om te gaan zien.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey