zondag 14 april 2019

316 Feest






Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik geniet van het vroege voorjaar en er zat dan ook veel beweging in de week. Wandelen, fietsen en zwemmen, een triatlon maar dan verdeeld over verschillende dagen.

Aprilletje zoet draagt tot nu toe al veel een vrolijke voorjaarshoed. Hoewel gisteren ook nog een hagelwitte en ook de nachtvorst is het land nog niet uit. Maar gelukkig schijnt de zon vandaag weer en de weersverwachtingen zijn veelbelovend.


Brocante hazen en ook daar hangt een aardig prijskaartje aan


Er valt altijd genoeg te beleven, als je je ogen en oren maar de kost geeft en op gezette tijden een terrasje pakt. Zo dronk ik vorige week een kopje thee in Zuidland tijdens mijn fietstocht en ik kreeg de thee in een heel opvallende verpakking. Het was een envelop met daarin de thee en een persoonlijk briefje van Jaya Lukshmi. Ze schreef dat ze 40 jaar was en op de Norwood theeplantage woont en samen met haar man en twee zoontjes. Ze plukt al 16 jaar thee en drinkt het zelf ook graag. Ik nam een slokje thee en met een glimlach las ik haar laatste woorden: Vriendelijke groeten van Jaya uit Sri Lanka.

Ja, ja, leuk bedacht van de theefabrikant dacht ik en thuis zocht ik de Norwood communitea (klik) op via Google en vond.


Post uit Sri Lanka bij de thee


Ik bleef nog een poosje van de zon genieten en dacht aan het boek dat ik net had uitgelezen: De Nachtroos (klik) , een verhaal dat speelt in het begin van de twintigste eeuw, vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. De schrijfster neemt je mee naar India en Engeland en ook in dat verhaal wordt theegedronken. Een heerlijk en ook spannend boek, dat ik eigenlijk had willen bewaren voor in mijn vakantie, maar nu is het uit.

Gelukkig zijn er nog meer boeken, want mijn digitale bibliotheek gaat natuurlijk mee op reis.


Shakespeareaans bakkie


Later in de week, tijdens een wandeling van Schiedam naar Rotterdam, zat ik op een terrasje in de zon en bestelde een kopje koffie (klik) En ook dat was een opvallend bakkie, een shakespeareaans kopje koffie. Ik las de tekst op het schoteltje: To bean or not to bean, it’s no Question en mijn mondhoeken krulden bij het eerste slokje.

Ik sloot mijn ogen om van de zon te genieten, naast mij twee jonge vrouwen die hun hele liefdesleven bespraken in het plaatselijk dialect, inclusief de bedgeheimen. Een boek lezen is op zo'n moment niet nodig, eigenlijk zou je er een boek over moeten schrijven. Ik dacht aan Carmichelt (klik) die zo, gewoon op straat, aan zijn verhalen kwam. 



Blije eieren

Eind van de week begint de schoolvakantie en zit er feest in de lucht, maar in de afgelopen week viel er ook al iets te vieren.

Het was feest tijdens de 7e editie van de Koningspelen en al vroeg zag ik ze langskomen met het rood-wit-blauw op beiden wangen, kinderen op weg naar het jaarlijks terugkerend evenement. Wat een geweldig initiatief! Ruim een miljoen kinderen zaten 12 april 2019 aan het Koningsontbijt en dat was een mooie start van de dag. Dit jaar stonden de Koningsspelen in het teken van waterdrinken en deden 6.000 scholen mee. En dat zijn scholen in het primaire onderwijs in Nederland, Aruba, Curaçao, Bonaire, Sint-Eustatius, Saba en de Nederlandse scholen in het buitenland.



Overal eieren van chocola

Alle kippen en hazen verzamelen zich in de winkels, de eieren zijn gelegd en het kleuren kan beginnen, de Pasen komt eraan.

Elk jaar als ik die chocoladen hazen in de schappen zie staan, moet ik aan vroeger denken, aan mijn verjaardag als klein meisje. Ik weet niet hoe oud ik dat jaar werd, maar ik kreeg o.a. een grote chocoladehaas, een prachtexemplaar, ik vond hem geweldig. Maar hoewel er in die tijd nog erg weinig bekend was over voedselallergie, had mijn moeder ontdekt dat ik bij het eten van o.a. chocola heel erg eczeem kreeg. Mijn lekkere, grote chocoladehaas mocht ik dus niet opeten, die bleef staan in het cellofaan en ik huilden dikke tranen.

Komende week ben ik jarig, een paar dagen voor Pasen, bij de plaatselijke chocolaterie zag ik ze staan, hazen in cellofaan en het was alsof zij ook dachten: Weet je nog…


Een eitje hier en een eitje daar


Alles heeft zo zijn kanten, dacht ik na het zien van de prachtige, indrukwekkende film: The Aftermath (klik) in de bioscoop. De film speelt zich af in het naoorlogse Duitsland in 1946. Tijdens de strenge winter arriveert Rachael Morgan in de ruïnes van Hamburg om weer herenigd te worden met haar man Lewis, een Britse kolonel met de taak om de verwoeste stad te herbouwen. Maar onderweg naar hun nieuwe huis, ontdekt Rachael tot haar schrik dat Lewis een onverwacht besluit heeft genomen: Ze zullen het huis delen met de vorige eigenaars, een Duitse weduwnaar en zijn rusteloze dochter. De naweeën van de Tweede Wereldoorlog zijn pijnlijk voelbaar in de film. 

Elke partij, in welke oorlog ook, heeft een verhaal te vertellen en dat is in deze film mooi in beeld gebracht. Met de komende mei-herdenkingen in het zicht, is deze film een aanrader om te gaan zien.


Chocoladevormen van weleer


Alle festiviteiten mijden is niet nodig, maar dit jaar heb ik wel besloten om mijn eigen verjaardag te ontlopen en mezelf een reisje cadeau te doen. Vandaag ben ik aan het wassen, strijken, poetsen en pakken. Morgenochtend ben ik er als de kippen bij en vertrek ik al voor dag en dauw als een echte Paashaas, goed gehumeurd, gepakt en gezakt.

Natuurlijk kom ik volgende keer met mijn reisverhaal, alleen is dat misschien wel wat later dan jullie normaal van mij gewend zijn.


De kip of het ei


Met de Pasen in zicht nog een klein toepasselijk Toon-gedicht:

De kip of het ei

Eerst was ik een ei
Nu ben ik een kip
Een kip zijn vind ik mooier
Er zit wel leven in een ei
Maar toch is het wat dooier

Toon Hermans


Ik wens jullie heel fijne Paasdagen, eet niet te veel eieren, geniet van de lente en vooral van elkaar.


Krijgen de eieren bij jullie noppen en stippen? 
Welke kleur kies jij? (klik) 



Doordenker:

De dag kleuren is een eitje.


Eén ei is geen ei, twee ei is een half ei...


In het Spotlight:


Paaseieren zoeken met de kinderen o.a. bij de:



In het Paasweekend, op 20, 21 en 22 april kun je de Pasar Malam in de Ahoy bezoeken. Al jaren een evenement dat gekenmerkt wordt door de relaxte sfeer met lekker Indonesisch eten en Oosterse specialiteiten, een gezellige markt, livemuziek, dans demonstraties en sfeervolle decoraties


Op 22 april 2019 is de Swanmarket van 11.00 – 17.00 uur terug op de Parklaan. Zeker bij mooi weer een gezellige lifestyle markt op een toplocatie in Rotterdam.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

Ik waardeer het als je een reactie achterlaat en delen met je vrienden mag ook.

zondag 7 april 2019

315 Kleurig






Terwijl de wasmachine zijn laatste rondje draait en de stad bol staat van de sportievelingen die aan de start verschijnen van de Rotterdamse Marathon, leg ik de laatste hand aan mijn wekelijkse verhaal. Ik heb al bijna alles geschreven, de weersverwachting ziet er veelbelovend uit en dus moet ik naar buiten.

Mij kom je vandaag niet tegen in Rotterdam, niet dat de sfeer niet goed is, het is altijd één groot feest. Maar nee, ik vind al die drukte niks, veel te veel mensen en bovendien was er in de regio ook genoeg te doen.

Het kriebelt, het is lente en er is van alles te ondernemen en ik stap op de fiets.


Dubbele tulp in muurvaasjes van Figr1 (klik) 

Ik zag de prachtige overzichtstentoonstelling met de foto’s van Erwin Olaf in het Haags Gemeentemuseum. Voor de tweede keer, de eerste keer was het zo druk dat ik de helft niet goed kon zien en bovendien had ik de foto’s in het Fotomuseum Den Haag ook nog niet gezien. Achteraf gezien vond ik de tentoonstelling in het Gemeentemuseum mooier en boeiender. Ik wist niet dat Erwin Olaf ook werkte met bewegende beelden en daar was ik ook deze keer weer zeer verrast over.


Kleine bolle meerkleurige tulp


Er zijn verschillende filmpjes te zien, maar een ervan inspireerde mij. Het was een zwartwit filmpje van een grote bos tulpen in een vaas, zonder geluid en het is werkelijk fascinerend om te zien hoeveel beweging er in een bos tulpen te zien is.  

Vorige week liet ik jullie knalgele tulpen zien (nummer 314 Groei klik) en schreef ik over mijn tulpencollectie. Tulpen die ik na aankoop op de foto zet en later als ze in de vaas staan, omdat tulpen je altijd verrassen. Maar gek genoeg heb ik er nooit een serie foto’s van laten zien, terwijl ik er echt ontelbare plaatjes van bezit.

Dus daarom deze week veel kleurige foto’s, die bij lange na niet zo mooi zijn als de foto’s en filmpjes in de tentoonstelling.


Spitse tulpen in een suikerzoete kleur


Ik zag de afgelopen week de film: Can you forgive me? (klik) Een film die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal over de Amerikaanse schrijfster Lee Israel (klik) Het verhaal speelt zich af in het smoezelige New York van begin jaren negentig. Lee Israel is haar bijbaantje kwijt en ze geeft haar laatste dollars uit aan medicatie voor haar zieke kat. Op een feestje hoort ze een zelfvoldane successchrijver opscheppen dat een writer’s block een uitvinding is van luie schrijvers. Lee Israel is precies zo’n schrijfster, thuis staart ze eindeloos naar het wit van het papier in haar type machine. Ze is niet lui. Ze gaat gebukt onder een groot gevoel van minderwaardigheid.


Dubbele roomkleurige tulpen


Op het moment dat ze de bodem van haar depressie heeft bereikt, ontdekt ze een nieuwe toepassing van haar gave om volledig op te gaan in de hoofdpersonen van haar biografieën. Ze begint brieven te schrijven als beroemde schrijvers, om ze als echt te verkopen.

Het is een bijzonder sterk geacteerde film en de rol van Lee Israel is fantastisch tot leven gebracht door Melissa McCarthy (klik) , zij heeft het verhaal samen met tegenspeler Richard E. Grant (klik) prachtig tot leven gebracht. De film kreeg zeer terecht drie Oscarnominaties. Een bijzonder verhaal, prachtig verfilmd.


Klassieke tulp, als in de stillevens van oude meesters


Ik fietste ook deze week door het lentelandschap, als door een plaatje in een goudgeel paspartout van Koolzaadbloemen, kleurig en tegelijk ook treurig, omdat daarvan mijn hooikoorts opspeelt. Overal zag ik beweging, de lammetjes dartelden in de wei en vogels floten het hoogste lied. Er hing een zoetige mestgeur in de lucht, een ander trekt zijn neus daarvoor op, maar ik geniet van dat landelijke. April is nog zo jong en toch is de zon al krachtig. Heerlijk om daar in alle vrijheid van te kunnen genieten.

Maar wat als dat niet meer mogelijk is, wat dan?


Dubbele knalroze tulpen met witte rand


Ik zag het programma: Five Day’s Inside (aflevering 2 klik) van Beau van Erven Dorens die het Rosa Spierhuis bezocht. In het Rosa Spierhuis wonen zo’n 70 kunstenaars op leeftijd. Sinds de oprichting in 1969 door harpiste Rosa Spier hebben hier al tal van kunstenaars hun laatste jaren doorgebracht. De bedoeling is dat kunstenaars hier kunnen werken en hun talent kwijt kunnen. Maar met het huidige zorgsysteem moeten mensen steeds langer op zichzelf blijven wonen. Daardoor komen ze ook hier pas op veel latere leeftijd in een verzorgingshuis. Beau wordt dan ook vrijwel direct geconfronteerd met dementie. Maar gelukkig wordt er ook nog kunst beoefend.

Wat mij trof was het gesprek met Caroline Kaart (klik) de 88-jarige operazangeres die het moeilijk heeft omdat ze een eenling is. Ze vertelde dat ze als enig kind is opgegroeid en geen kinderen heeft, de mannen in haar leven, haar vrienden en haar familie zijn er niet meer. Het leek haar juist om in het Rosa Spierhuis te gaan wonen, maar het valt haar moeilijk om de deur uit te gaan en mensen tegen te komen die haar niet kennen en naar doen tegen haar hond.


Witte tulp met een zonnig hart


Het gesprek met de hoogbejaarde diva raakte mij, ik kreeg een brok in mijn keel. Ik schrik van de gedachte die bij mij bovenkomt, ik ben ook als enig kind ben opgegroeid en heb geen kinderen. In die gedachten blijf ik niet hangen en heb ik geen vooruitziende blik, maar stel je voor…

Ach ik ben pas 66 lentes jong (bijna 67) wellicht heb ik nog een lange toekomst voor me. Zorgen zijn voor later, je kunt niet alles voor zijn en dus geen zorgen voor morgen.

Toch dacht ik ook bij het zien van die uitzending, als ik héél oud en hulpbehoevend word dan zou ik wel in zo’n huis willen wonen. Tussen mensen met een creatief brein, die daar ook nog iets mee doen, hoe moeilijk dat ook zal gaan. Hoewel dat soort huizen tegen die tijd hoogstwaarschijnlijk helemaal zijn verdwenen.


Enkele tulpen met een meerkleurig hart


Zonder meer is Five Day’s Inside een prachtige respectvolle serie geworden. Alle lof voor Beau, de yup met een groot empathisch vermogen.

Vandaag begon ik in een nieuw boek, hoewel ik het eigenlijk had willen bewaren voor in mijn vakantie, dat boek: De Nachtroos (klik) begon heel toepasselijk met een 100-jarige verjaardag.

De Franse schrijfster en filosofe Simone de Beauvoir (1908-1986) schreef ooit: Eén lente per jaar en in het leven slechts één jeugd.


Vurige spitse tulpen


De lente zit duidelijk in de lucht en er valt heel veel kleurigs te genieten, thuis blijven is geen optie en dus is mijn advies: Ga naar buiten!



Waar ga jij het liefst heen in de lente?



Doordenker:

Adem de lente en wees blij, de zomer komt al dichterbij.


Nog meer plaatjes uit mijn tulpencollectie


In het Spotlight:


Trompenburg is een prachtig aangelegde plantentuin met een grote collectie bomen, struiken, vaste planten, bollen en knollen. De tuin ligt aan de rand van het centrum van Rotterdam in de wijk Kralingen. Het is een schatkamer voor plantenkenners en een weldaad van rust voor elke wandelaar die op zoek is naar rust in een drukke stad. Een kleurige fotogenieke plek.


In het kader van de Zeeuwse Bollenroute zijn er op 19 en 20 april 2019 vijf schitterende voorjaarstuinen te zien. In de tuinen zijn het afgelopen jaar duizenden bloembollen gepland. De opzet van de tuinen verschilt sterk, maar de liefde voor bloembollen komt duidelijk tot uitdrukking. En bezoek waard en het ideale lente uitstapje.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

Ik waardeer het als je een reactie achterlaat en delen met je vrienden mag ook.

zondag 31 maart 2019

314 Groei





De maand maart sluiten we vandaag af met als bijkomend nadeel, het verzetten van de klok, we zijn ineens weer een uur ouder. Het is langer licht vanavond en dat is fijn natuurlijk. Maar dat verzetten van die klok, ik vind het toch elke keer een dingetje.

Hoe het ook zij, de tand des tijds blijft toch aan ons vreten.

Moeder Natuur draagt inmiddels een bontgekleurde voorjaarscreatie, ik hoop dat we haar wintergarderobe de komende zes à zeven maanden niet meer zien. De bomen in mijn laan zie ik elke dag veranderen, de groei zit erin en nog even een paar dagen zon en het frisse lindengroen komt tevoorschijn. Die eerste zonnestralen doen wonderen, kijk maar rond, je ziet het en je voelt het.


De rafel-tulpen in beeld


Ik heb altijd bloemen op tafel en in het voorjaar kies ik tulpen zolang ze er zijn. En meestal gaan die tulpen voor ik ze in de vaas zet, op de foto en vaak in de dagen erna nog eens. Vorige week koos ik voor de kleur die bij de lente hoort, geel, een kleur die ik zelden kies, omdat geel niet helemaal mijn kleur is. Maar deze keer ging ik ook voor de vorm, die liet een rafelrandje zien en door het groen van de knoppen heen, verscheen een lichte lente-gele kleur.

In de loop van de week verscheen het ware karakter van de tulpen, er verscheen een explosieve kleur geel met hier en daar een zweempje roze. Het was alsof ik vuurwerk in een vaas had staan. De bloemen groeiden enorm en helemaal open, wel een doorsnede van twaalf centimeter. Maar ook de mooiste tulpen hebben niet het eeuwige leven en dus kocht ik gisteren een verse bos. Dubbele tulpen in een roze tint, die ook heel fotogeniek zijn.


Gele kanjers 


Het is alweer drie maanden geleden dat ik Portugal bezocht, daarna heb ik mijn foto’s met jullie gedeeld van de prachtige paleizen en kloosters die ik daar zag. Toen ik vorige week Haarzuilen bezocht dacht ik aan die vakantie terug, ook ons kleine landje bezit juweeltjes en dat vergeten we vaak.

Kasteel De Haar (klik) in Haarzuilens, ik was er al eens geweest, maar dat was héél erg lang geleden. Het was toen nog in bezit van de familie van Zuylen. In het jaar 2000 werden het kasteel en het direct omheen gelegen park (55 ha) eigendom van de Stichting Kasteel De Haar en het Landgoed Haarzuilens (350 ha) kwam in handen van Natuurmonumenten. Alleen het Châtelet bleef in handen van de familie.


De kleuren van Kasteel De Haar, links de toegangspoort


De geschiedenis van dit sprookjesachtige kasteel gaat terug naar de 12e eeuw. Door het huwelijk van Yosina van de Haar met Dirk van Zuylen van Harmelen kwam het slot in het jaar 1449 in het bezit van de familie Van Zuylen. Ondanks herhaalde verwoestingen en aanvallen o.a. tijdens de Hoekse- en Kabeljauwse twisten, werd het kasteel telkens hersteld en uitgebreid totdat de laatste bewoner overleed. Het kasteel en de landerijen bleven echter in het bezit van de Katholieke tak van de familie Van Zuylen van Nyevelt. Maar het werd niet meer bewoond en raakte steeds meer in verval. Aan het einde van de 19e eeuw restte er niet meer dan een romantische ruïne


Het droomkasteel aan de achterzijde


In 1890 erfde baron Étienne van Zuylen van Nyevelt van de Haar (klik) de kasteelruïne. Hij was in het jaar 1887 in Parijs getrouwd met barones Hélène de Rothschild, een erfgename uit de Franse tak van de schatrijke bankiersfamilie De Rothschild. Mede dankzij haar fortuin had Étienne de middelen om het voorvaderlijke kasteel op een grandioze manier te laten verbouwen. Er werd een beroemde architect ingeschakeld, die er in samenwerking met zijn zoon 20 jaar aan bezig was (van 1892 tot 1912).

Die beroemde Nederlandse architect was Pierre Cuypers (klik) , die we natuurlijk ook kennen van o.a. het Rijksmuseum en het Centraal Station in Amsterdam.


Een adembenemende ontvangsthal


Na jaren bezocht ik Kasteel De Haar en het eerste aanzicht deed mij weer denken aan Doornroosje, het is echt een sprookjeskasteel. Maar zodra je het kasteel binnenstapt herken je de stijl van de architect, veel houtsnijwerk, prachtige ornamenten en ook hier is zowel het gebouw, als het meubilair op elkaar afgestemd. De vertrekken waren ingericht alsof de bewoners er nog woonden en dat maakt het geheel natuurlijk helemaal compleet. Heerlijk om door die vertrekken te dwalen en je te vergapen aan al die pracht en praal.


Alsof de barones zo binnenkomt 


Het was een prachtige dag, het park en de tuinen om Kasteel De Haar lagen er prachtig bij en nodigden uit tot wandelen. En op een bankje in de zon droomde ik weg als de barones zelf.

Toe ik die avond in mijn bescheiden luchtkasteel thuis de plaatjes terugkeek, bedacht ik met een glimlach, dat je wel heel erg rijk moet zijn om een degelijk kasteel met park te bezitten en te onderhouden. Rijk zijn maakt het leven gemakkelijk, maar zeker niet voor alles. Die erfgenamen moeten slapeloze nachten van gehad hebben, alvorens het kasteel werd overgedragen aan een Stichting in het jaar 2000.


Als je haar maar goed zit


Rijk zijn en geld hebben is geen garantie op een mooi en waardevol leven. Je rijk voelen daarentegen is eigenlijk al voldoende om tevreden en gelukkig te zijn.

Ik zag deze week in een filmpje een schoolklasje, aan de kinderen werd gevraagd: Wat wil je later worden? Rijk en beroemd, was het antwoord van een van de meisjes. Een lief en naïef antwoord van een kind van een jaar of acht. Op die leeftijd mag je nog over alles dromen, maar wij weten wel beter.

Een een oud spreekwoord zegt: Verstand komt met de jaren.

Ik ben er wel van overtuigd dat we een leven lang groeien in denken en doen, maar wat mij betreft blijft het de vraag of verstand altijd met de jaren komt. Wat denk jij?



Doordenker:

Zelfs een wijze uil is ooit een uilskuiken geweest.


De keuken, een paradijsje met glanzende pannen


In de Spotlight:

Dit jaar 2019 is uitgeroepen tot het Jaar van Rembrandt. Ter gelegenheid van de 350ste sterfdag van de meester zijn er verschillende tentoonstellingen te zien.


Het Rijksmuseum presenteert t/m 10 juni 2019 voor het eerst in de geschiedenis een overzichtstentoonstelling van alle schilderijen, etsen en tekeningen van Rembrandt uit de eigen collectie.

De multimediatour in het Rijksmuseum biedt ook de mogelijkheid om het monumentale pand, werk van architect Pierre Cuypers nader te leren kennen.


Met de tentoonstelling Rembrandt’s Social Network gaat alle aandacht uit naar Rembrandts relaties en de rol die zij speelden in zijn leven en werk. Want de grote kunstenaar was bepaald geen eenzaam genie.
Het is heel bijzonder om de werkplaats van meester-schilder Rembrandt e zien.


Het Mauritshuis bezit een van de grootste belangrijkste collecties schilderijen van Rembrandt ter wereld. Alle 18 werken van de meester-schilder van de Gouden Eeuw zijn te zien in de monumentale ambiance van het Mauritshuis t/m 15 september 2019.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

Ik waardeer het als je een reactie achterlaat en delen met je vrienden mag ook.

zondag 24 maart 2019

313 Koppig





Laten we de week maar snel afsluiten, wat een ups en downs hebben we weer te verwerken gekregen. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor.

Dat die treurige gebeurtenis in Utrecht het stembedrag, de volgende dag heeft beïnvloed dat weet ik wel zeker. Waar komt die hoge opkomst anders ineens vandaan, maar of er bij het stemmen is nagedacht door die impulsieve kiezers, is nog maar de vraag. Feit is dat na al dat roeptoeteren in Den Haag, die witharige Limburger over zijn houdbaarheidsdatum heen is en er nu een Charlatan met uil opduikt als de grote winnaar en die zelfbenoemde held van de nieuwe elite gaat alles hervormen. Maar wie hij daarvoor inzet is nog volkomen onduidelijk.

Verdeeldheid is nog steeds aan het wortelen in ons mooie landje en waar het naartoe gaat, dat blijft vraag.


Grote of Sint Laurenskerk te Rotterdam


Dat de Griekse Mythologie in onze tijd zo populair zou worden had ik nooit gedacht. Maar zelfs dat kan in een week veranderen. Hebben jullie het programma: Even tot hier, gezien zaterdagavond op NPO1? 

Niet geheel toevallig is mijn eerste foto deze keer een Narcis. De Latijnse naam van de Narcis is Narcissus, die naam is afkomstig uit de Griekse mythologie. Narcissus (klik) was, volgens de versie van Ovidius, een knappe jongeman die leefde van de jacht. Velen werden verliefd op hem. Maar Narcissus wilde echter niets van liefde weten en wees iedereen af. Er was maar een ding wat hem interesseerde, de jacht.


Van welke schilder was die kist en wie is die vrouw?


Het is een heel verhaal over Narcissus, maar in het kort gezegd werd hij verliefd toen hij bij een heilige vijver kwam, waarvan het water kristalhelder was, moe van het jagen besloot hij daar zijn dorst te lessen. Toen hij vooroverboog zag hij zijn weerspiegeling in het water en hij staarde ernaar en bleef enige tijd zitten. Hij werd smoorverliefd op zichzelf met alle gevolgen van dien.

Van Narcissus is een prachtig schilderij gemaakt door Carravaggio(klik) 

De Griekse Mythologie, misschien moeten we ons daar wat meer in gaan verdiepen. Zeker nu er in Den Haag een andere taal gesproken wordt.


De Laurenskerk heeft meer moois in zich


Je zou bijna vergeten dat er andere gebeurtenissen waren de afgelopen week even op een rij:

19 maart        Nationale Vriendinnen-dag (klik) 


21 maart        Wereld Downsyndroomdag (klik)


Hoe zou je dit soort dagen eigenlijk moeten noemen, feestdagen zijn het niet, hoewel je er wel wat feestelijks van kunt maken. Eigenlijk zijn het aandacht- of themadagen. Maar wat hebben jullie ervan gemerkt?

Ik vraag me af of alles tegenwoordig niet te veel aandacht krijgt.


Engelse sjiek en oude kant is ook Brocant


Ik bezocht vorige week de Brocantemarkt in de Sint Laurenskerk en eerlijk gezegd was het niet mijn bedoeling om daar het geld te laten rollen. Ouwe meuk is leuk, maar omdat ik vorig jaar voor een andere sfeer in huis koos past daar eigenlijk geen brocante meer bij. Maar dat neemt niet weg dat ik wel van dit soort Brocantemarktjes geniet en zeker als die worden gehouden op bijzondere plekken.

Een bijzondere plek is de Grote- of Sint Laurenskerk in Rotterdam(klik) zeker, een fotogenieke plek, vol kraampjes met spullen uit een ver verleden.


Waarover zouden die beren en het popje vertellen?


Heerlijk om rond te snuffelen. Wat zou het heerlijk zijn om de verhalen te horen, als al die oude popjes en beren konden spreken. En dan die oude foto’s. Thuis heb ik er ook veel, het verschil is alleen dat ik daarvan weet wie de man of de vrouw is die erop staat. Maar wie is de vrouw op het geschilderde portret? En die Fransman en de dame uit Cork, naast elkaar op het kraampje als familie en hoogstwaarschijnlijk hebben ze elkaar nooit gekend.


Wie zijn die mensen en welk verhaal schuilt er achter die plaatjes


Die twee kleine fotootjes deden mij denken aan het boek: De Lavendeltuin (klik) , dat ik aan het lezen ben. Een prachtig verhaal, waarin de Franse erfgename Emilie door toeval een Engelse kunsthandelaar ontmoet. De lezer wordt vanuit het heden meegenomen in de familiegeschiedenis, dat zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog. Het is een intrigerende roman vol spanning, passie en mysteries.

Ik dwaal af, maar dat heb je op een Brocantemarkt. Herinneringen drijven boven en vragen dwarrelen door het hoofd. Waar heb ik dat gezien en had mijn Oma dat niet hangen?

Blijkbaar is Brocante toch niet meer zo’n hot item zoals het is geweest. Er waren niet veel bezoekers en de kraamhouders hoorden ik klagen. Er werd erg weinig verkocht en aan dat laatste was ik medeschuldig, maar ik schoot wel weer mooie plaatjes.


Dit had mijn Oma aan de muur (links)


Misschien zitten jullie nu nog met de vraag waarom ik de titel "Koppig" deze keer koos.

De definitie van Koppig is: Iemand die koppig is laat zijn of haar mening niet gauw los. Synoniem: Eigenzinnig, karaktersterk, halstarig, niet plooibaar, onhandelbaar, haatdragend, hardleers en zo kan ik nog wel even doorgaan.  

Narcissus vertrouwde niemand, hij was het liefst alleen, luisterde niet naar anderen en mensen dachten dat hij arrogant was en eigenzinnig. Zien jullie het verband?

Een politiek correcte titel toch?

Maar bovendien zijn de foto’s deze keer ook behoorlijk “kop”pig.

Beter ten goede gekeerd dan ten hele gedwaald, is een oud spreekwoord. Maar of dat voor de volgende verkiezingen gaat lukken, is ook nog een vraag.

Uit de ouwe doos: Tijd komt en gaat voorbij (klik) Johnny Lion (1966)

Tijd komt en gaat voorbij
Na regenbuien is er weer een zon die schijnt
Dus treur vandaag maar niet
Al heb je ook verdriet
Ook slechte tijden gaan voorbij


Doordenker:

Angst is nooit een excuus.


Kop-pige mallen


In de Spotlight:

Misschien heb je na het zien van de foto’s zin gekregen om ook Brocantemarkten te bezoeken. Op de site Meuk is Leuk (klik) staan markten van allerlei pluimage door het hele land. Ik heb er een paar op een rij gezet die je alvast in je agenda kunt noteren:

30 maart 2019          Brocante in de Grote Kerk van Dordrecht (klik) 
18 mei 2019             Klein Frankrijk (klik) 
29 en 30 juni 2019   Brocante Fair – Vive la France (klik) 
17 en 18 aug. 2019  Brocante op het Katshuis (klik) 





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

Delen met je vrienden mag en ik waardeer het als je een reactie achterlaat.