zondag 14 juli 2019

327 Minderen






Het is zaterdagochtend op de radio Muziek voor Volwassenen, een programma met heerlijke muziek gepresenteerd door Johan Derksen, de ouwe mopperkont. Maar wat muziek betreft heeft hij wel smaak. Buiten is het grijs en nat, de deur staat open en ik schrijf alvast het begin van mijn wekelijkse post.

Ik bezocht deze week Museum Voorlinden (klik), een prachtig museum op een schitterde plek in het Wassenaars duingebied. Vooraf had ik thuis mijn dag gepland, het weer zag er redelijk uit, droog en die middag zou het zelfs zonnig worden. Mooi wandelweer. Ik besloot gebruik te maken van het openbaar vervoer zodat ik geen rondje, van en naar de auto zou lopen, maar van Wassenaar naar Scheveningen door de duinen.


De tuin van Museum Voorlinden


Doel van mijn bezoek aan Museum Voorlinden was de Japanse Yayoi Kusama (klik), een fascinerende vrouw die al als heel klein meisje wist dat ze kunstenaar wilde worden. Ter gelegenheid van haar 90ste verjaardag is het werk van de grande dame, die ook wel “The Princess of polka dots” wordt genoemd te zien in Wassenaar.

Bekijk hier de documentaire die in 2018 over haar is gemaakt: Yayoi Infinity (trailer) 


Kusama's Pumpkin, 2009


Genieten begint al thuis bij het plannen van een leuke dag, het inpakken van de rugzak en het aantrekken van de wandelschoenen. Eenmaal buiten kun je alles loslaten en zijn alleen de zintuigen nodig om volledig te genieten.

Maar dat loslaten wordt tegenwoordig vaak gehinderd door invloeden van buitenaf, die zomaar binnen fladderen, voor mij het punt om te gaan minderen. Misschien herken je het, het nutteloos lezen van artikelen die je ongevraagd onder ogen krijgt, je gaat er even voor zitten en vervolgens kijk je op de klok en zijn er uren vervlogen. Want van het een scrol je door naar het andere en dan krijg je weer “even” een ander bericht binnen en herhaalt het patroon zich.


Kusama's Narcissus Garden, 1966


Pfff, soms krijg ik een hekel aan mijzelf, als er weer tijd verspild is aan de onnodige onzin die langskomt en dan heb ik het nog niet eens over al die ongewenste negatieve berichten. Vreselijk toch, je kunt in die verloren tijd zoveel andere mooie, zinnige dingen doen. Een fijn boek lezen of lekker bewegen in de buitenlucht.

Hindernissen en dus heb ik vorige week besloten om mij te ontdoen van onnodige ballast en daarmee doel ik op al die overbodige e-mails van bedrijven. Ik weet niet of jullie het herkennen, maar ik erger mij daar mateloos aan. Op mijn brievenbus prijkt al jaren een NEE-sticker, maar helaas is die voor ongevraagde e-mails nog niet bedacht voor al die stalkende bedrijven en instanties.

Stalken noem ik het, het is ronduit digitale achtervolging.


Kusama's Invisible Life, 2000 - 2001

Digiminderen kost tijd, maar ik ben er wel mee begonnen. Ik ben de onnodige ballast aan het lozen, elke reclame-terreur-email ben ik aan het afmelden en krijgt van mij het kenmerk, zijnde spam. Het is een hele klus, maar wellicht gaat het toch uiteindelijk wat opleveren, al zal ik naar ik vrees een lange adem moeten hebben.

Wat ook iets moet gaan opleveren is het beëindigen van accounts, de tijdvreters die eigenlijk van generlei nut zijn, zoals o.a. die van Twitter, Pinterest en noem maar op. Ik ga niet alles beëindigen, dat nou ook weer niet. Maar ik ben mij wat gaan verdiepen in de accounts. Wat is nodig, wat staat openbaar, wat wil ik ermee en wat brengt het mij. Eigenlijk zouden we dat allemaal van tijd tot tijd eens moeten doen, ook ter bescherming van jezelf.

Ik laat mij niet meer afhouden van plannen door ongewenste toeters en bellen, hoewel dat ook niet helemaal opgaat. Want ook de stappenteller op mijn mobiel laat zich af en toe horen.


Het landhuis, het museum en de prachtige tuin van Voorlinden


Eenmaal aangekomen op het landgoed in Wassenaar, de zon scheen inmiddels, zag ik het prachtige monumentale landhuis in Engelse stijl dat in 1912 als woonhuis is gebouwd. Op dit moment wordt de begane grond gebruikt als restaurant van museum Voorlinden. Het museumgebouw ligt wat verderop, strak en modern van lijn en is totaal dienend aan de kunst. De tuin rondom het museum is ontworpen door tuinarchitect Piet Oudolf en die schitterende tuin stond prachtig in bloei. Een paradijsje voor insecten. Hier gonsde hier van hommels en bijen, bijzonder opvallend, want dat zie je nog maar weinig.


De vaste collectie: Swimming Pool, 2016 en Dog from Screen Memory, 1999


Het museum biedt onderdak aan een uitgebreide collectie moderne kunst, een verrassende eigen collectie, maar daarnaast presenteert museum Voorlinden ook tijdelijke, internationale tentoonstellingen.


Ron Mueck: Couple under an Umbrella, 2013


In de eigen collectie is o.a. werk van Ron Mueck (klik) te zien, die hyperrealistische mensfiguren tot in de kleinste detail uitwerkt. Ze lijken van vlees en bloed, maar door hun schaal zijn ze niet van onze wereld. Ik had vorig jaar in de Kunsthal ook de reuzenbaby gezien en vond dat fascinerend. Maar het echtpaar dat ik hier in het museum zag vond ik al net zo ontroerend en liefdevol.


Hyperrealistisch tot in de details uitgewerkt


Ik ging voor de Japanse 90-jarige Yayoi Kusama en vond haar werk bijna niet in woorden te bevatten.  Vooral de Infinity Mirror Room: Gleaming Lights of the Souls (2008), een afgesloten ruimte waarin je oneindigheid kan ervaren. Je mocht maar met twee personen tegelijk naar binnen en je kreeg maar 45 seconde om het te zien. Ik vond het een fabelachtige ervaring. Niet voor niets staat er in de aankondiging van de tentoonstelling: Welkom in het universum van Yayoi Kusama. Wat een werk, wat een geduld en wat een bijzondere vrouw is “The princess of polka dots”. En ze werkt nog steeds, er komen dus ook nu nog kunstwerken bij.


Yayoi Kusama en een van haar schilderijen


In een andere ruimte zag ik: Less is More en in de toelichting las ik het volgende: Hoe kan het dat wij in het Westen – in een tijd waarin wij de beste levensstandaard ooit beleven – alsmaar naar meer verlangen? De wereld komt 24 uur per dag via onze smartphone binnen. Een overvloed aan prikkels is het gevolg. Wij staan aan. We weten ons er niet goed raad mee. De bevrediging is immers maar van korte duur en de leegte blijft.

Ja dat dus, een overvloed aan prikkels en dat is precies waarom ik wil digiminderen.


Door de duinen van Wassenaar naar Scheveningen


Maar troost je in die hal met moderne kunst “Less is More”, kreeg ik het bevestigd. Er is een tegenbeweging in opkomst. Chef-koks pleiten voor de simpele keuken. Opruimgoeroes schrijven over ontspullen. De Tiny-house beweging groeit. Minimaliseren lijkt een nieuwe levensstijl te worden. Er is dus nog hoop!

De stappenteller draaide die dag op volle toeren, na de lunch begon ik aan mijn wandeling naar Scheveningen en mijmerde nog wat aan het strand voordat ik aan de terugreis naar huis begon.

Onderweg las ik ergens de volgende woorden: Bewandel je eigen weg en niet die van een ander, en ik knikte. Maar was dat van herkenning, vermoeidheid of van de zilte zeelucht…

Goeie vraag, maar moet je altijd alles weten?



Doordenker:

Minder is meer.


Mijmeren aan de boulevard


In het Spotlight:


De film Tolkien zag ik, een film over het leven van J.R.R. Tolkien (klik)  de man die vooral bekend werd als schrijver van o.a. De Hobbit en In de ban van de Ring, hij wordt de vader van de moderne fantasy-literatuur genoemd. We zien in de film de jonge Tolkien, zijn vurige liefde voor talen en legendes werd aangewakkerd door zijn moeder. Hij is nog maar een tiener als zijn moeder overlijdt en hij in een pleeggezin terechtkomt. De film is prachtig gemaakt, maar verwacht niet als je fan bent van The Hobbit en In de ban van de Ring, heel veel fantasie en spektakel. Het is een mooie film over vriendschap, broederschap, liefde en passie.



De Kunsthal biedt t/m 11 augustus weer een gratis buitenfestival, elke zondag is er van 13.00 tot 17.00 uur livemuziek te beluisteren. Elke week andere artiesten, dus waarom thuisblijven?



De Museumprijs 2019 is niet onterecht naar het Stedelijk Museum in Schiedam gegaan. Het gebouw is al opzienbarend en als je de drempel overstapt begrijp je al direct hoe bijzonder dit museum is. Je vindt er op dit moment o.a. Meesterlijke Vrouwen, CobrA en Rothko. Plan een hele dag Schiedam, dat is zeker de moeite waard, je zult je verbazen.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

En natuurlijk is het leuk als je een reactie achterlaat.

zondag 7 juli 2019

326 Natuurlijk






Liggend in het gras overdenk ik de week die weer voorbijgevlogen is, het weer zat mee dus dat werd dubbel genieten. Er zat veel beweging in en wandelend en fietsend kwam ik deze week aan de plaatjes.

Ik kwam opnieuw tot de conclusie, dat fotograferen tijdens een wandeling prettiger is dan tijdens een mooie fietstocht. Fietsend moet je steeds afstappen en dat kost tijd. Voor plaatjes in de natuur is tijd kostbaar, want in een enkele seconde is de kans op het mooiste plaatje gevlogen. Dus neem ik, als ik ga fietsen geen camera meer mee, dan volstaat mijn mobiel ook als ik echt iets bijzonders zie, dat ik mee naar huis wil nemen.

Er zat achteraf gezien heel veel natuur in de week en niet alleen buiten de deur, maar ook thuis voor de buis.


Wandelgenieten


Sinds half juni is er op NPO2 een heel interessant natuurprogramma: De Toren (klik). “We zijn geen mensen geworden, we zijn dieren gebleven”, is gewoon een prachtige zin aan het begin van de trailer, een mooie doordenker dacht ik. Maar ook de beelden kwamen bij mij binnen. Het eerste deel had ik gemist en dus keek ik het terug, natuurlijk bleek dat geen verspilde energie, anders zou ik er niet over schrijven.

De intro: In het programma De Toren neemt acteur Marcel Musters ons mee naar een geheimzinnige plek. In de toren is het donker en doodstil, de luchtvochtigheid wordt nauwlettend in de gaten gehouden. Geen ramen, geen uitzicht en slechts weinig mensen weten ervan. Nog minder mensen mogen erin, want in die toren liggen miljoenen natuurhistorische schatten opgeslagen


Natuurlijk voedsel


De zesdelige avontuurlijke documentaireserie verteld de verhalen achter onze grootse natuurschatten. Marcel Musters ziet, ruikt en voelt de natuur op een wel heel bijzondere manier. Een mammoetdrol die nog steeds ruikt. Een schelp die maar drie mensen op de hele wereld mogen aanraken. Een stier met menselijke genen. Het eerstgevonden bewijs van de theorie van Darwin. Het komt allemaal voorbij in De Toren

Inmiddels heb ik drie delen teruggekeken van die bijzondere serie De Toren op NPO 2 op de zondagavond om 21.15 uur en ik kijk ook al weer uit naar het volgende deel.


Diergaarde Blijdorp, Rotterdam


Ik bezocht deze week het mooiste dierenpark van Nederland, Diergaarde Blijdorp (klik) in Rotterdam. Ik ken het park al vanaf heel jonge leeftijd en kom er ook nu nog elk jaar. Het is een bijzondere plek, waar je dieren van ver in levende lijven kunt ontmoeten.

Maar als kind vond ik de ruimte waar potten stonden met embryo’s op sterk water heel fascinerend en die hadden ook in de documentaireserie: De Toren, niet misstaan. Die fascinerende ruimte is er niet meer in Blijdorp, maar verspreid door de Diergaarde staan tegenwoordig wel infostandjes, waar soms ook een dergelijke pot met embryo staat. De medewerkers vertellen daar graag over en geven ook antwoorden op de vragen die rijzen.

De Diergaarde van toen is allang niet meer de tuin uit mijn herinnering en dat is maar goed ook.


Pelikanen, dieren van ver


Het was prachtig weer en ik besloot die dag alle tijd te besteden aan de Vrije Vlucht Voorstellingen (klik) die drie keer op een dag te zien zijn. Het blijft elke keer weer spectaculair om te zien hoe de grootste uil, de Oehoe geruisloos langs vliegt, kleine kleurige vogels al vliegend hun prooi vangen en kleurige Ara’s krijsend rondcirkelen hoog boven in de lucht. Maar ook de Ibissen, de Scharrelaar en de dubbele neushoornvogel blijven telkens weer verrassen.


De krijsende Ara's kiezen het luchtruim


Door de jaren heen is het aantal soorten vogels dat aan de vrije vluchten deelneemt toegenomen en nu zie je bij elke show andere vogels. Maar of de show haalbaar is en slaagt, blijft afhankelijk van het weer en de wil van de vogels om deel te nemen.

De natuur kun je niet dwingen, dat gaat gewoon zijn natuurlijke gang.


De dubbele Neushoornvogel vangt een hapje


En dan nog even iets over de leeuwinnen, niet die in Blijdorp maar die andere kanjers. Wat een fantastische prestatie om de finale te halen, ongeacht welke plek ze bereiken.

Maar waar blijft de gebruikelijke massa hysterie die je altijd bij het voetbal ziet als de heren spelen. Waar blijft de kleur oranje in de straten? Ik zag Claudia de Brey deze week ergens aan tafel zitten, die het vrouwenvoetbal goed analyseerde en het over de strijd naar acceptatie had, zij schreef er een lied over met een tekst die te denken geeft.


Luister naar de tekst je weet dat vrouwen altijd meer moeten knokken om ergens te komen, zo zit de maatschappij nu eenmaal in elkaar.


Veilig onder moeders vleugel


Er kwam nog een mooie doordenker langs deze week en die schreef ik op: Je moet het leven voorwaarts leven, maar slechts achterwaarts begrijpen.

Toen ik deze week iemand ontmoette waarmee ik als klein meisje op de kleuterschool innig bevriend was, moest ik aan die woorden terugdenken. Ik had hem zeker twintig jaar niet meer gezien omdat hij sinds de jaren ’70 aan de andere kant van de wereld woont. Allereerst was het confronterend, ook ik ben zo oud geworden en dat was even slikken. Maar ook begreep ik nu meer van zijn keuze om destijds te vertrekken, ik zag nu wat ik toen niet had gezien, hij was als een vogel die als in de vrije vlucht de vrijheid had verkozen boven een leven met naaste familie, in een stad en ook nog eens in een klein land. Hij was uitgevlogen gewoon omdat dat van nature in hem zat.

We zijn geen mens geworden, we zijn dier gebleven en het ene dier is een huisdier en een ander dier blijft wild, vrij en zoekt de bewoonde wereld liever niet op.


De Kleine Panda hoog boven in de boom


Dwalend door mijn natuurlijke habitat kwam ik de week door, ik hoor bij de stad, maar kan ook niet zonder groen. Ach eigenlijk ben ik overal thuis, zolang er maar geen moeten bij komt kijken, dat mij van enige vrijheid berooft. Waarschijnlijk is dat toch dierlijkgedrag, oerinstinct. Maar in mijn vrije vlucht kom ik altijd weer graag terug op het eigen nest.

Ook al heb ik moeite met moeten, je moet daar ook niet moeilijk over doen, want ook moeten hoort bij ons dagelijkse doen.



Wie kijkt hier naar wie?


Je hebt kudde dieren en solitaire dieren en daarin zijn wij mensen niet anders. Wie kent ze niet, de sluwe vossen, luie luiaards, snelle hazen, blaffende honden, luistervinken, valse katten, koele kikkers, bezige bijen, ijverige mieren en nog veel meer fabelachtige dieren.

De mens is een dier, maar een dier is zeker geen mens.


Welk dierlijk karakter heb jij?


Doordenker:

Het leven is een gunst, te weten hoe een kunst.


De vlinderkas laat meer zien dan vlinders


In het Spotlight:


Op een plek aan de rand van het park ligt het Natuurhistorisch museum, een doodleuk museum staat er op de site en dat is het ook. De collectie van het museum telt 400.000 monsters en al bij de entree zal het museum je verbazen. Het is een bijzondere plek, die zowel jong als oud zal verrassen. Absoluut een tip voor een regenachtige vakantiedag.


Is een prachtig boek over Diergaarde Blijdorp zoals die ooit was, geschreven door Tania Heimans. In het kort: 

Weinig mensen weten dat er aan de voorzijde van Rotterdam Centraal ooit een diergaarde lag. Lange tijd was deze uitgestrekte tuin vol exotisch leven een lustoord voor de elite. Daar stond ook het huis van de laatste diergaardedirecteur en zijn gezin: Dr. Koenraad Kuiper, zijn vrouw Corrie en hun vier kinderen. Een bezoek aan de dierentuin was voor Corrie als kind altijd een avontuur. Toen ze er in 1924 met haar gezien kwam wonen wilde ze meer zijn dan alleen maar een directeursvrouw. Ze schreef voor het NRC een column over haar leven, ze verbleef regelmatig in het artistieke milieu in Zwitserland en koos vaak haar eigen vrijheid boven de dienstbaarheid aan het gezin. Heel bijzonder voor een vrouw in die jaren. Daarnaast bood zij een thuis aan pleegkinderen, leeuwenwelpjes en dingo’s. Het bombardement van mei 1940 maakte een tragisch einde aan de diergaarde.

Dr. Koenraad Kuiper bleef zich verzetten tegen de bezetter en op 6 mei 2019 is er als eerbetoon aan de oud-directeur van Diergaarde Blijdorp (klik) , een plaquette onthuld in Blijdorp en een boom geplant. In de Tweede Wereldoorlog heeft Kuiper zich sterk gemaakt voor de rechten van Joden. Hij nam onderduikers in huis en verzette zich tegen “Voor Joden Verboden”-borden in zijn park.


Een boek van Norbert Sachser en hij is een autoriteit in Gedragsbiologie. Het is een vermakelijk boek, want zoals hij zegt: “Dieren zijn precies als mensen”, en dat heb ik eerder gehoord. Zoogdieren zijn onze naaste verwanten, we lijken veel op elkaar, maar wat onderscheidt ons precies van hen? Hij beschrijft onder andere hoe honden empathie tonen, muizen alzheimer krijgen en waarom chimpansees oorlog voeren. Een boek dat antwoord geeft op vragen als: zijn dieren beter dan de mens – of staan ze dichter bij ons dan we denken?





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

Ik waardeer het als je een reactie achterlaat en delen met je vrienden mag ook.

zondag 30 juni 2019

325 Zichtbaar





Het is nog vroeg in de ochtend en de temperatuur stijgt, maar ook de spanning, want niet alleen de zon kleurt oranje. Ik schrijf met alles dicht om de warmte buiten te sluiten, die warmte zet mij in slow motion, dus doe ik het rustig aan vandaag.

Zoals ik vorige week al aankondigde nog een keer de Maand van de Architectuur in Rotterdam, omdat de plek die ik jullie wil laten zien bijzonder is.


De Rotterdam is skylinebepalend

Ik stond op de 31e etage van een skylinebepalend gebouw, De Rotterdam van Rem Koolhaas (klik) en had een prachtig zicht op Zuid. Beneden zag ik de stipjes lopen op de kade langs de Nieuwe Maas, een heerlijke plek om te slenteren of gewoon vanaf de bankjes naar de voorbijvarende schepen te kijken. Ook de plek waar Cruiseschepen aanmeren, vakanties beginnen of eindigen of waarvandaan toeristen vanuit de hele wereld, de wereldstad Rotterdam gaan verkennen.


Wat ooit was, komt nooit meer terug

De Kop van Zuid was voor de jaren 90 een treurig gebied en de wijk Wilhelminapier maakte deel uit van een verpauperd havengebied. Begin jaren 90 werd een masterplan gemaakt door Riek Bakker (klik), belangrijke elementen hierin waren de verbindingen met het centrum van Rotterdam door middel van de Erasmusbrug, een metrostation en veel voorzieningen langs de rivier en wonen langs de binnenhavens. Het was een ambitieus plan, waarvan veel Rotterdammers het onmogelijk verklaarden.

Maar inmiddels is het onmogelijke, mogelijk gebleken, de Wilhelminapier leeft.


Een parel in het lijnenspel

De Wilhelminapier is een plek met een rijke historie en vooral op de legendarische plekken die bewaard zijn gebleven, wordt nu het verhaal verteld van de haven, de landverhuizers en gelukszoekers.

Tussen al het lijnenspel van moderne architectuur staat het voormalig directiekantoor van de Holland Amerika Lijn (klik), Hotel New York. Het was een uitdaging toen Hotel New York in 1993 haar deuren opende als eerste onderneming op de toen nog niet volledig ontwikkelde Wilhelminapier. Pas in 1996 toen de Erasmusbrug werd geopend, kreeg het hotel een korte verbinding naar het centrum van de stad. Wel was er al vanaf de opening een station voor de reguliere Watertaxi. Het metrostation Wilhelminapier werd in 1997 geopend.

Ik boekte een rondleiding door Hotel New York tijdens de Architectuur dagen.



Vanuit de torenkamer van Hotel New York

Een stukje historie, in 1620 vertrokken (vluchtten) de Pilgrim Fathers (klik) vanuit Delfshaven naar Amerika. Daarna reisde een steeds grotere groep landverhuizers en gelukszoekers via Rotterdam naar Amerika. Ongeveer op de plek waar het Hotel New York staat werd in 1873 de NASM opgericht, in 1896 officieel Holland-Amerika Lijn genoemd. Tot de eeuwwisseling werden ongeveer een half miljoen mensen overgezet. Op 8 november 1971 voer de Nieuw-Amsterdam II als laatste uit vanaf de pier, daarna verdween de H.A.L. uit Rotterdam en uit New York.

Het gebouw dat wij nu kennen als Hotel New York werd in de periode 1901-1917 gebouwd als directiegebouw van de H.A.L. (klik). Het massieve blok werd enigszins verluchtigd met jugendstilornamenten en (wat later) met twee bescheiden maar karakteristieke torentjes. Het gebouw heeft de status van Rijksmonument.

Tijdens de rondleiding door Hotel New York hoorden ik de historie van het gebouw en van de Holland Amerika Lijn. Aan de wanden zagen ik de foto’s van de landverhuizers van toen, de gelukzoekers. Hoewel je anders zou denken, zijn het rijke mensen die voor veel geld een totaal reispakket in eigen land kochten. Een totaalpakket, inclusief reis en verblijf, maar van luxe was geen sprake.

Het verhaal kwam mij bekend voor, er is door de eeuwen heen heel veel veranderd, maar het gedrag van mensen eigenlijk niet?



Gelukszoekers zijn van alle tijden

De landverhuizers kochten een totaalpakket, maar dat betekende niet dat je het doel dat je thuis voor ogen had zou bereiken. Bovendien was het reizen destijds zwaar en totaal anders dan nu. Als je Rotterdam eenmaal had bereikt dan moest je eerst een medische keuring ondergaan voordat je werd ingescheept. Als je niet door die keuring kwam dan mocht je niet verder reizen en kon je blijven of terug naar huis. Maar als je wel door de medische keuring kwam begon de zeereis naar het gedroomde land, Amerika. De lange reis van Rotterdam naar New York, hoewel je daar ook niet zomaar aan land kwam.

Als je al vertrok uit Rotterdam naar de overkant, dan kwam je aan op Ellis Island (klik), dat dienstdeed als grenspost en ook wel migranteneiland werd genoemd. Maar ook daar onderging je een medische keuring en pas nadat je gezond was verklaard mocht je verder reizen, ongeveer 2% van de mensen die aankwamen na die lange ongemakkelijke reis werd de toegang geweigerd en dan begon de lange reis weer terug. Ellis Island werd dus ook wel Island of Tears genoemd, Eiland van Tranen.



Jugendstil in Hotel New York 

Het verhaal deed mij denken aan het boek: De Man die alles achterliet, dat ik ooit las van schrijfster Tanya Commandeur (klik), dat boek is gebaseerd op het verhaal van haar betovergrootvader. Het verhaal in het kort: Holland-Amerika, begin twintigste eeuw: David Buijser is elf jaar als zijn vader Johannes het gezin in de steek laat. Jaren later volgt David het spoor naar New York, waarbij hij zijn doel voor ogen houdt: de man leren kennen die zoveel op hem zou lijken. Het is een ontroerend en meeslepend verhaal, een prachtig boek.

In 2023 staat de opening gepland van het Landverhuizersmuseum, dat een plek krijgt in de Fenixloods nabij Hotel New York. In het museum zal aandacht worden geschonken aan al die miljoenen mensen die via de havens van Rotterdam uit Europa zijn vertrokken. Mensen die op zoek waren naar nieuw geluk in de Nieuwe Wereld, zoals Amerika, Canada en Australië toen werden genoemd.

De gids in Hotel New York liet ons de Tuschinski-zaal zien, die zaal is vernoemd naar de beroemde Poolse immigrant Abraham Tuschinski die op doorreis naar New York in Rotterdam bleef hangen.



Links De Rotterdam en rechts de voormalige theeopslag van Pakhuismeesteren

Ook in de Tuschinski-zaal moest ik ook denken aan een boek van Tanya Commandeur.

Het boek: Uit liefde meneer Tuschinsky, is een meeslepende historische roman over de verboden liefde van bioscoopmagnaat Abraham Tuschinski (klik). Het boek verteld waar Joodse immigranten tegenaan lopen en het geeft een goed beeld weer van de tijdgeest.

Een korte samenvatting: Abraham Tuschinski bleef in Rotterdam en samen met zijn zwagers Hermann Ehrlich en Hersch Gerschtanowitz opende hij in 1912 een exclusief theater voor film in de Hoogstraat in Rotterdam. Abraham was een man men visie, die in de eerste wereldoorlog zelfs het lef had om zijn filmtheaters uit te breiden naar Amsterdam. Alles lijkt voor de wind te gaan, tot hij verliefd wordt op de vrouw van zijn zwager. Maar dan wordt Rotterdam gebombardeerd en komen de Duitsers…

De rondleiding door Hotel New York was bijzonder en met andere ogen kijk ik nu naar het gebouw aan het Koninginnenhoofd op de Wilhelminakade.



Hotel Room Mate Bruno in het voormalige oude pakhuis 

Diezelfde dag had ik nog een rondleiding gepland staan op een heel bijzondere plek.

Het pakhuis van Pakhuismeesteren heeft er jaren onooglijk en vervallen bijgestaan, maar het heeft een verrassende transformatie ondergaan. Het voormalige theeopslaghuis van de Verenigde Oostindische Compagnie is nu een van de meest opzienbarende hotspots van de Wilhelminakade, een fantastische plek om te zijn en waar nu een Hotel en Foodhallen in gevestigd zijn. 




De entree is verrassend kleurig

Ik bracht een bezoek aan het Hotel Bruno (klik) van de Spaanse hotelketen Room Mate. Het gebouw, dat vier verdiepingen telt heeft naast een ruime lounge, ook werkruimten, vergaderzalen en natuurlijk de Foodhallen, waar je kunt proeven van allerlei soorten lokale en internationale delicatessen. Het hotel met 230 kamers is ingericht door Teresa Sapey (klik) , de avantgarde architecte die ook de Room Mate vestigingen in Barcelona en Pau ontwierp. De inrichting is indrukwekkend, verrassend en kleurrijk, een in het oog springende combinatie van traditionele en innoverende elementen. De mix van zee- en astronomische elementen neemt je mee op reis naar unieke plaatsen.



Het pand met het oude beton in takt en het glazen dak 

In het pand is de vloer op verschillende plekken weggebroken en door het plaatsen van een glazen dak, is er een enorme lichte ruimte ontstaan, die door de kleurige inrichting een uitnodigend effect heeft. Ik kreeg het gevoel van, hier wil ik zijn, hier wil ik genieten van de rust en het licht en ik had echt nog even willen blijven. Maar de rondleiding ging verder het dak op. En op het dak zijn verschillende prachtige suites gebouwd, wat een vondst.



Door het dak De Rotterdam, een prachtig lijnenspel



Het oude pakhuis van Pakhuismeesteren, de voormalige theeopslag van de V.O.C. heeft een prachtige transformatie ondergaan. De geur van thee hangt er allang niet meer, hoewel er op verschillende plekken in het pand wel thee wordt geschonken. 


Het hotel verraste mij op alle fronten en als ik een stedentripje zou maken naar Rotterdam, dan zou ik het wel weten.



Op het dak geeft het glas bijzondere weerspiegelingen

De stad Rotterdam is in de loop der jaren zichtbaar veranderd, de skyline herken je meteen en als je er eenmaal bent geweest, dan weet je dat het een stad is van “Handen uit de mouwen en schouders eronder”. Rotterdam stad zonder hart (klik) zingt Frederique, toch klopt het hart altijd van de stad die inmiddels met hoofdletters op de wereldkaart staat.

De stad die altijd weer weet te verrassen. Ja toch, niet tan, ech wel…(klik)



Wat heb jij met Rotterdam?



Doordenker:

Te midden van de moeilijkheid ligt de mogelijkheid.


Op het dak de suites en daar zie je De Hef


In het Spotlight:

Er is op de komende weken zo veel te doen in stad en land, er is bijna geen keuze te maken, dus deze keer een aantal sites op een rijtje:








Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

Ik waardeer het als je een reactie achterlaat en delen met je vrienden mag ook.

zondag 23 juni 2019

324 Zitvlees






Er zaten weer verschillende jaargetijden in een week, het was nog even lente, het werd zomer en het regende pijpenstelen alsof het herfst was. De lindebomen in mijn laan staan volop in bloei en omdat de deur naar buiten de hele dag open staat hangt er een zoete lindebloesemgeur in huis.

Een zomerse geur, niets staat de zomer in de weg, die is er gewoon.


In het voormalige politiebureau Eendrachtsplein, restaurant Heilige Boontje
Een werkplek voor ex-"Boontjes" die een nieuwe start krijgen in de maatschappij


Helaas zat er bij mij niet zoveel beweging in de week, ik was aan huis gebonden en dat is niets voor mij, het ontbreekt mij gewoon aan zitvlees.

Ik kan gelukkig terugkijken naar een fantastische maand, in Rotterdam was het De Maand van de Architectuur (klik), dit jaar trok dat evenement 15.000 bezoekers meer dan in 2018. Er bezochten ruim 60.000 liefhebbers van architectuur de stad Rotterdam en ik was een van de gelukkige.

Ik dronk koffie op unieke locaties, zag vergezichten en dieptes. Natuurlijk schoot ik heel veel plaatjes van bijzondere plekken en daar laat ik deze week graag wat van zien.


Nieuwe Binnenweg Rotterdam


Deze week was ook de laatste week van de Spannende Boeken Weken (klik) en zoals ik al eerder schreef lees ik dan ook spannende boeken. Inmiddels heb ik net deel 3: Gevallen, van de Georgia-serie van Karin Slaughter (klik) uitgelezen en deel 4: Genadeloos, ligt al klaar voor de komende week.

Wie de boeken van deze schrijfster kent weet dat de boeken moeilijk weg te leggen zijn als je erin begonnen bent en vooral dat laatste kwam mij deze week heel goed uit.


Art Nouveau op de Oude Binnenweg


Omdat de tegels in mijn badkamer van de muur kwamen moesten die worden vervangen en helaas voor iemand zonder zitvlees, kan die klus niet in een dag worden geklaard. Zondag maakte ik de volledige badkamer leeg, omdat de volgende dag de tegels eraf zouden gaan. Hoewel niet de hele badkamer werd gesloopt, zou het toch een puinhoop worden en ik kan heel slecht tegen troep, dus zag ik tegen die klus op.

Maandagmorgen scheen de zomerse zon al vroeg en gingen de mannen aan de slag. De tegelsloper, die ik eigenlijk tegelzetter moet noemen, werd afgelost door de loodgieter en die vervolgens weer door de tegelzetter. Ik schonk de mannen koffie en zat de meeste tijd met mijn spannende boek op mijn zitvlees.


Details tijdens de Art Nouveau-wandeling


Op zo’n dag is het altijd net of je een vreemde bent in je eigen huis. De klok tikte de uren weg, ik kwam mijn tijd wel door, hoewel ik het zonde vond dat het zulk mooi zomerweer was.

De klus duurde twee dagen en natuurlijk zat niet alles mee. Er was keurig betegeld en gevoegd, maar de afdekdopjes van de kraam bleken niet meer te passen en dus moest de loodgieter weer terugkomen voor de kraan. Ook bleek bij het schoonmaken van de badkamer, op dag drie omdat alles moest drogen, dat de douchestang scheef gemonteerd zat. Het zijn kleine dingen, maar toch moet ik er weer voor thuisblijven.


Zie jij de bekenste bakens van Rotterdam?


De dag na al het klussen was het weer hopeloos, stortregen en onweer zorgden weer voor een dag thuis. Niets om somber van te worden zo’n grijze dag, het zitvlees begon te wennen en de spanning in mijn boek liep steeds hoger op. Op het moment dat er een bloederige, afgesneden vinger onder een hoofdkussen werd gevonden, besloot ik een verse mooi rode tomatensoep te maken.

Even de keuken in, het was bijna lunchtijd, dus dat kwam mooi uit.


Hofplein en de Coolsingel vanaf het voormalig Shellgebouw


Ik zette eerst alles klaar en pakte daarna een groot scherp keukenmes, dat mij deed denken aan een scene in mijn boek. Met mijn hoofd bij mijn boek werd alles gesneden, de tomaten, de uien, de knoflook en oeps… Het paste geheel in de lijn van mijn spannende boek, het topje van mijn duim.

Met de duim in de lucht, de “vind ik leuk” houding, zocht ik de verbandtrommel. Duimpje omhoog, een populair gebaar in het hedendaagse digitale tijdperk, dat te pas en te onpas wordt gebruikt.

Maar het uiteindelijke resultaat van de (bloed)rode tomatensoep had er niet onder te lijden. Die smaakte er niet minder om, was de conclusie met de duim omhoog tijdens de lunch.


De Dakakker, gezien vanaf het dak van het voormalige Shell-gebouw


Als je de foto’s bekijkt is een duimpje omhoog voor de stad Rotterdam zeker op zijn plaats.

De maand van de Architectuur in Rotterdam biedt je ongekende mogelijkheden om de stad te verkennen vanaf plekken waar je normaliter nooit kunt komen. En dat zijn heel erg veel mooie plekken, het is dan ook onmogelijk om alles in die maand te zien. Maar de plekken die je niet kunt zien, bewaar je dan gewoon weer voor het volgende jaar.


Het "Op het Dak" café, Dakakker in het Schieblock


Ik beklom daken tijdens de Rotterdamse Dakendagen, ging op stap met een Architect van het Gilde Rotterdam om een Art Nouveau (klik) wandeling te maken en boekte ook nog wat rondleidingen door bijzondere bouwwerken. Daartussendoor bezocht ik ook nog wat, voor die maand opengestelde, vrij toegankelijke plekken. Kortom ik ging op ontdekkingsreis door dé stad van de Architectuur Rotterdam.


Schitterend gezicht vanaf Central Post, Delfsestraat


Rotterdam heeft de meeste platte daken van Nederland. Dat is onder meer het gevolg van de wederopbouw na het bombardement op 14 mei 1940. Even wat cijfers: 18,5 miljoen m2 plat dak, waarvan 1 miljoen m2 in het centrum.

Over die Rotterdamse daken is deze maand een prachtig boek uitgekomen. Het Rotterdamse Dakenboek van Esther Wienese is een informatief en inspirerend boek over wat er allemaal al wordt gedaan met de platte daken in Rotterdam en wat de ambities in de stad zijn. Aan de hand van 36 voorbeelddaken laat het zien hoe er nu al gebruik wordt gemaakt van de daken voor opvang van regenwater, natuur, wonen, werken en recreëren. Ook geeft het boek een kijkje naar toekomstige dakontwikkelingen.


POST, het voormalig Postkantoor aan de Coolsingel

Tijdens de Dakendagen dit jaar zag ik o.a. het dak van de GEB-toren aan de Rochussenstraat, het voormalig Shell-gebouw aan het Hofplein en de verrassende Dakakker op het Schieblock aan de Schiekade.

De laatst genoemde, de Dakakker (klik) is eigenlijk wel heel bijzonder, het is het eerste oogstbare dak van Nederland. Hier worden groenten, fruit en kruiden gekweekt en bijen gehouden. In de Dakboerderij zit “Op het Dak”, het Dakcafé (klik) met een heerlijk terras voor een lekkere lunch of uitgebreid ontbijt met uitzicht.


De tegels in POST komen uit Delft, rechts onder: detail van het plafond bij de entree


Ik bracht ook een bezoek aan POST, het voormalig Postkantoor op de Coolsingel. De Coolsingel krijgt een nieuw gezicht en het voormalig Postkantoor(klik) is ook duidelijk ook toe aan een opknapbeurt. De afgelopen maand was het nog even open, er stond ook een maquette, zodat je kon zien hoe de transformatie er in de toekomst uit gaat zien. Wat je er ook van vindt, bouwstijlen worden gecombineerd en oud en nieuw worden verenigd.

Uiteindelijk zal het een sterk staaltje moderne architectuur worden dat past bij de stad.


Aan veel daken in de stad wordt nog gewerkt


Ik zag veel oude en nieuwe bouwstijlen en dat allemaal in de stad die daar duidelijk, met prachtige daken, boven uitsteekt in ons kleine land. Het is gewoon een stad van niet lullen maar poetsen en dat kun je inmiddels duidelijk zien.
Het is zoals Deelder schreef:
                                                Rotterdam is geen illusie,
                                                Door de camera gewekt,
                                                Rotterdam is niet te filmen,
                                                Rotterdam is veels te ech.

Het hart van het mooie Rotterdam bonkt lees je op veel plekken in de stad.


Vanaf de 31e zag ik de Erasmusbrug en het kloppend hart van de stad


Dat klopt, de stad leeft, dat dacht ik toen ik op de 31e etage van de Rotterdam van Rem Koolhaas stond en dat beperkt zich niet alleen tot het centrum. Daarover volgende week meer, dan vertel ik jullie over de spannende plek, waar je jaren geleden niet durfden te komen na zonsondergang en waar het nu heerlijk vertoeven is.


Rotterdam is meer dan alleen het centrum en dat mag gezien worden.



Welke stad in Nederland moet ik zeker gaan zien?



Doordenker:

Je gaat het pas zien als je het door hebt.


Vanaf de 31e in De Rotterdam van Rem Koolhaas ook nog een klein hoekje van cruiseschip de Rotterdam. 
Rechts zicht op Zuid (volgende week meer daarover)


In het Spotlight:


Heb je nog niet genoeg van de bijzondere bouwwerken in Rotterdam? Het Chabotmuseum (1938) en de Van Nellefabriek (1930) zijn nauw verwant aan het Bauhaus dat zijn 100ste verjaardag viert. De Urban Guides heeft t/m 1 september 2019 iedere zaterdag en zondag, een mooie tour die start met een rondleiding in het Chabot Museum en daarna een bezoek aan de Van Nellefabriek (incl. busvervoer)



Het Theaterfestival De Parade (klik) trekt weer door het land en is nog tot 30 juni 2019 te zien in Rotterdam. Elk jaar weer een heerlijk festival voor jong en oud en zeker bij mooi weer een must. De programma’s staan online en de keuze is zeer veelzijdig. Vooraf plannen voorkomt keuzestress.



Meer weten over Rotterdam? Dan moet je zeker eens een bezoek brengen aan Museum Rotterdam locatie Timmerhuis, dat is vlak achter het voormalig Postkantoor aan de Coolsingel. Daar is permanent een tentoonstelling over de geschiedenis van de stad. De tentoonstelling: Jazz in Rotterdam verteld je het verhaal over de opkomst van de Jazz. De soundtrack van de zinderende stad is te zien tot 8 september 2019.





Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

Ik waardeer het als je een reactie achterlaat en delen met je vrienden mag ook.