Het is november, nog maar twee maanden te gaan, dan staan
we met beide benen in de jaren ’20. Ik vind het een bizarre gedachte, de tijd
is niet bij te benen.
Ik ondervond deze week weer eens dat een enkel bericht alles
in de wereld stilzet. Hoewel in werkelijkheid alles doorgaat als een roller coaster
en wij denderen maar door en gaan onnadenkend verder. De mens is zo kwetsbaar
en dat is niet aan leeftijd gebonden.
Palermo, op elke hoek erfgoed
Erfgoed is de term die men gebruikt om datgene te duiden,
wat men van vorige generaties erft en ik kan rustig stellen dat ik daar heel
wat van gezien heb tijdens mijn reis door Sicilië. Maar is wat wij in onze tijd
nalaten ook zo waardevol en wat is er van ons over na 2000 jaar. Het is een
vraag die steeds weer bij mij boven komt als ik met mijn foto’s bezig ben.
Teatro Massimo in Palermo
Deze week laat ik nog wat foto’s zien van Palermo, dat
gelegen is aan de Noordkant van Sicilië, aan de Tyrreense zee. Daar bezocht ik
o.a. het immens grote en schitterende Theatro Massimo. Wellicht herken je het
theater uit het derde deel van de film The Godfather. Het imposante gebouw was
te groot voor een mooie foto, de zon stond op dat moment ongunstig. Maar gelukkig
stond er ook een maquette bij de entree.
De impossante zaal van Teatro Massimo
Vanuit Palermo (klik) vervolgden
we de reis naar Segesta (klik) en daar
midden in het glooiende landschap de eerste tempel van deze reis. De Dorische
zuilentempel uit de 4e eeuw v. Chr. is nooit afgemaakt. Het
dak ontbreekt en het is onbekend aan welke god deze tempel is gewijd. Maar dit
alles doet niets af aan de schoonheid van dit prachtige bouwwerk. Maar dat was
nog niet alles, de grootste verrassing was te vinden boven op de top van de
heuvel. Een hele klim bij 28ºC, maar gelukkig reden er pendelbusjes naar het
imposante Griekse theater.
Segesta, de tempel en het theater
Sprakeloos stond ik daar, op de plek waar mensen handen in
de 3e eeuw v. Chr. boven op de top van de heuvel een Grieks theater creëerden
en waar ook nu nog tweemaal per jaar voorstellingen zijn.
Het was in een woord schitterend, maar ook de volgende stop
was weer een hoogtepunt.
Érice, een van de oudste steden van Siclië
Érice (klik) dat groots op een 751m hoge berg prijkt, is een van de oudste steden van
Sicilië. De stad werd al in de 5e eeuw voor Christus door het oude
volk van Sicilië, de Elymiërs gesticht, delen van de oude stadmuur zijn nog
bewaard gebleven en het uitzicht is overweldigend. Maar Érice biedt ook een
prachtig Middeleeuws stadsbeeld. Hoewel ik er ook moderne straatkunst
tegenkwam. In de prachtig geplaveide straten en steegjes heeft de tijd
stilgestaan. Ik stond stil van verbazing, in het hele stadje zag ik de
originele bestrating. Mensenwerk, zonder de techniek van nu.
Verrassend genoeg zag ik op het stadsplein Ristorante
Edelweiss, dat verwacht je daar toch niet.
Het stadsplein en het prachtige plaveisel
Thuis zat ik al snel weer in de achtbaan van het leven. Waarvan
je tot op zekere hoogte zelf de snelheid kan bepalen, want je kunt ook nee
zeggen. Hoewel dat voor veel mensen een enorme barrière is.
Érice, is fotogeniek
Er stond deze week “hoofd-zaak” genoteerd in mijn agenda,
een bezoek aan de kapper. Mijn grijze lokken werden gewassen en terwijl ik naar
de kappersstoel liep voor het knippen zag ik de kaarten hangen, het bericht
kwam als een mokerslag binnen. Het grijze weer was nog grijzer toen ik naar
buiten stapte en kleuriger is die dag niet meer geworden. Soms slaat het
noodlot genadeloos toe en is alles definitief anders.
Kwetsbaar zijn hoort bij de mensheid. Je kunt er geen
verzekering voor afsluiten en het leven geeft geen garanties.
Een deel van de oude stadsmuur van Érice
Ik zag de film De Liefhebbers (klik) , een
aangrijpend en heel herkenbaar verhaal over getroebleerde familierelaties. Een
bitterzoete, maar prachtige film. In het kort:
De film volgt het gezin van architect Jan Liefhebber, die
al ruim een jaar aan beginnende alzheimer lijdt en dat al die tijd voor zijn
vier volwassen kinderen heeft verzwegen. Wanneer zij het geheim ontdekken,
komen de onderlinge verhoudingen onder grote druk te staan. Om nader tot elkaar
te komen zullen ze de confrontatie met elkaar én zichzelf moeten aangaan, want
zelfs onvoorwaardelijke familiebanden hebben hun grenzen.
De film laat ook heel duidelijk zien dat verstoorde
relaties ontstaan als er sprake is van aannames en eenrichtingsverkeer. Maar
dat laatste werkt alleen in het verkeer.
Mandragora (klik) links
Natuurlijk is er in deze sombere maand november ook tijd om
te lezen en ik ben begonnen aan een prachtig boek. De Poppenfabriek is een debuutroman
van de Schotse Elizabeth Macneal, ik zag het in de boekhandel liggen en al
direct sprak het verhaal mij aan. Misschien ook omdat het laatste deel van mijn
favoriete serie: Victoria, over de Grote Tentoonstelling in het Crystal Palace(klik) in
London ging
In het kort het boek De Poppenfabriek:
London 1850, de vooravond van de Grote tentoonstelling: een
arm meisje, arbeidster in een poppenfabriekje, wordt als model gevraagd door
een schilder van de kunst vernieuwende Prerafaëlistische Broederschap
(Prerafaëlieten: Rossetti (klik), Millias(klik) ,
Hunt (klik) ) Zij
stemt erin toe op voorwaarde dat de kunstenaar haar schilder- en tekenlessen
geeft. Ze is afkomstig uit een arm, benepen, burgerlijk gezin, dat daarna niets
meer met haar te maken wil hebben. Er breekt voor haar een heel nieuw leven vol
kunst, ontdekking van eigen talent en vrije liefde aan. Maar het hele verhaal
door dreigt er gevaar, een excentrieke verzamelaar en taxidermist (klik)
is geobsedeerd
door haar en stalkt haar.
Het boek is beeldend geschreven, een sfeervolle historische
roman met overtuiging neergezet met kleurrijke personages, een mooi Victoriaans
tijdsbeeld en spannend. Losjes gebaseerd op het leven van Elizabeth Siddal(klik),
kunstenares, muze, model en later vrouw van Dante Gabriel Rossetti.
Niet zo gek
dat de filmrechten al zijn verkocht, het is een heerlijk boek.
Érice, uitzicht vanaf de stadmuur
Druk, druk, druk…mensen wordt op tijd wakker voor dat het
(bijna) te laat is.
Ineens hoor ik dit nummer Roller Coaster (klik) van Danny
Vera:
Here
we go
On
this rollercoaster life we know
White
those crazy heights and real deep lows
I
really don’t know why
Ik zou het van de daken willen schreeuwen, mensen LEEF en
besef dat morgen alles anders kan zijn. Verzamel mooie herinneringen want ook die
laat je na en ook dat is waardevol erfgoed. Doe de dingen die je wil doen nu dat
nog mogelijk is. Wacht niet tot later, want later is allang begonnen.
Zit ik toch nog met de vraag, waarom beseffen we dat pas in
de herfst van het leven?
Doordenker:
Alles waar je ogen van gaan sprankelen moet je doen.
Moderne kunst in de straten van Érice
In het Spotlight:
Op 14 december wordt er in Scheveningen een uniek
wandelevenement georganiseerd. Vier afstanden brengen de wandelaars door een
prachtig verlicht Scheveningen. Onderweg zijn er spectaculaire (licht)acts te
bewonderen en kun je genieten van verschillende lekkernijen die bij de tijd van
het jaar passen. Er wordt gelopen voor een goed doel, de Koninklijke Nederlandse
Redding Maatschappij (KNRM).
Er is ook een kindertocht, dus maak er eens een leuk
familie-uitje van.
Ook Natuurmonumenten heeft in deze tijd mooie wandelingen
op de agenda staan. Ook bij jullie in de buurt, dus altijd de moeite waard om de
site te bezoeken en een wandeling te plannen.
Van A naar B-wandelingen, zoals ik dat altijd noem worden door
de NS geboden. Op de site kun je kiezen uit verschillende wandelingen, een
route van het ene station naar het andere. Kies bijvoorbeeld eens een wandeling
van Delft naar Schiedam. Klein Amsterdam zoals Schiedam ook wel wordt genoemd,
de Jeneverstad, zal je verrassen. Maar vergeet dan vooral je camera niet, want
Schiedam is zeer fotogeniek.
Geniet van het leven en deel je geluk.
Liefs,
Elly Embregts
©Happy Earl Grey
