woensdag 19 april 2017

228 Reiziger





Reiziger

De eerste feestdagen van het jaar liggen achter ons en we reizen verder, wij zijn immers allen tijdreizigers. Wat er ook gebeurd we trekken verder door de tijd.

Het is voor het maken van mijn wekelijkse blog een korte week, het ontbreekt mij aan tijd om er iets moois van de maken en bovendien kan ik ook zondag op de gebruikelijke tijd niets plaatsen. Ik moest dus even op zoek naar een tussenoplossing, een tussendoortje dus deze keer.

Ik ging de dag na het bereiken van mijn mijlpaal (klik) met mijn ov- kaart op pad, even naar het Centrum van Rotterdam als 65+er. Het hoogtepunt van deze week: Reizen met korting met de RET en dat scheelt. Dat is een leuke bijkomstigheid van het ouder worden, de tijd staat niet stil en je moet blijven genieten is mijn remedie.

Morgenochtend pak ik mijn koffer en vertrek, samen met een vriendin voor een korte vakantie over zee.





Tijdens een koude strandwandeling met Pasen keek ik naar de horizon, de wind kwam uit zee, de lucht was helderblauw met prachtige witte wolken en heel in de verte zag ik als kleine donkere puntjes de schepen gaan. Even was er de herinnering aan de cruise die ik eens maakte.

Overal op de wereld heeft heimwee dezelfde kleur. Dat is de een zin uit een prachtig liedje dat ik op de radio hoorde, ik zocht het op en luisterde er weer naar en omdat de tekst zo mooi is wil ik het met jullie delen, (voor het liedje klik hier) luister vooral naar de tekst, het is prachtig geschreven door Jef Hofmeister en het wordt gezongen door Manoushka Zeegelaar Breeveld.





Ik vlieg naar de overkant, naar het land van de Brexit voor een korte vakantie. Even genieten van het Engelse, de taal en de Engelsen zelf en voor mijn gevoel ga je dan altijd even terug in de tijd. Het reisdoel is Brighton en we worden daar al verwacht zag ik, de tafel is al gedekt kijk maar even mee (klik) in het Royal Pavilion.

Natuurlijk gaat mijn camera mee en als ik terug ben zijn er vast mooie avonturen beleefd. Zoals men spreekwoordelijk altijd zegt: Wie reist kan veel verhalen, dus dat belooft wat.

Op zondag 30 april publiceer ik mijn volgende blog en beloof ik jullie weer tips, maar tot die tijd knijp ik er even tussenuit.

Wat gaan jullie doen in de tussentijd?


Doordenker:

Niemand is perfect, maar iedereen is uniek.






Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 16 april 2017

227 Spiegelbeeld





Spiegelbeeld

Na die zomerse zondag vorige week, was het toch even afkicken. Ik vond het soms zelfs koud en zeker als je op de fiets zat. Maar aprilletje zoet, had gelukkig nog geen witte hoed. Het was echt Hollands weer, wisselvallig en kleurrijk.

Ik zoek altijd naar wat overeenkomsten in de week voor mijn wekelijkse blog en daarbij kwam ik toch wel tot een wonderbaarlijke conclusie. Mooi gevonden dacht ik, maar daarover ook nog eens op een verrassende manier te schrijven is geen gemakkelijke opgave. Maar ik ga de uitdaging aan en dan hoor ik graag van jullie.

Ik vond namelijk een overeenkomst met Elisabeth II, koffie distributie, de NAVO, Cuba, Bolivia, Dick Bruna, het sprookjesbos de Efteling en mij.





Maar voor ik daar dieper op door ga wil ik jullie ook nog vertellen over de prachtige tentoonstelling die ik de afgelopen week zag in Zwolle. Museum de Fundatie (klik)  is in 2012/ 2013 spectaculair uitgebreid en de ellipsvormige opbouw “het oog”, of “de wolk” zoals het museum het zelf noemt, is een ontwerp van Hubert-Jan Henket en springt al van verre in het oog. Het is een fascinerend pand op te zien.

Net zoals alles in Rotterdam bijnamen heeft, heeft het bijzondere gebouw in Zwolle ook allerlei bijnamen gekregen zoals: “het ei”, “de ufo” of “het ruimteschip”.


Museum De Fundatie in Zwolle


Op dit moment is er een prachtige tentoonstelling te zien met werk Werner Tübke (klik) , meester-schilder tussen oost en west. Het is de eerste grote overzichtstentoonstelling buiten Duitsland van deze belangrijkste schilder van de DDR. Zijn werk wordt ook wel Magisch-realisme (klik) genoemd. Tübke ontwikkelde een stijl die teruggreep op de vroeg renaissancistische schilderkunst, maar werkte die uit op basis van een strikt persoonlijke visie. Hij schilderde vooral figuratief verfijnde historische taferelen en bereidde deze steeds voor door nauwgezette en langdurige studies.

Het is een prachtige tentoonstelling, waarin ook een schaalmodel (1:10) van zijn grootste werk te zien is, het panorama over de Duitse Boerenoorlog van 1524 – 1526. Vergeet vooral niet de film over het maakproces te bekijken, als naar deze tentoonstelling gaat.


Uitzicht door het "Oog"


Ook is het werk van Joseph Klibansky, “Leap of Faith” te zien in de Fundatie in Zwolle. Zijn werk laat een weerspiegeling van de wereld van nu- of liever nog: die van morgen, zien. Daarin zag ik met recht weerspiegelingen, maar zijn kunst wordt omschreven als indrukwekkend, maar sprak mij persoonlijk minder aan.



Werk (1958) van Werner Tübke


Het was nog een hele reis naar Zwolle en op het station kwam ik haar al tegen en er nestelde een liedje in mijn hoofd. De oorwurm zoals dat ook wel wordt genoemd raakte ik niet meer kwijt die dag en telkens weer als ik haar zag, zong het lied rond in mijn bovenkamer.

Spiegelbeeld vertel eens even ben ik heus zo oud als jij, is het waar…… (klik hier)

Muziek kan heel wat in je los maken en het voorjaar is al vaak bezongen, maar nooit zo mooi als in het lied “Mooi” (klik) van Maarten van Roozendaal (klik). Het is een prachtig poëtisch lied over de lente, maar een deel van de tekst raakte mij deze week nog eens extra:


En nu de wingerd zich wellustig
En het onkruid onbezonnen
En ik mezelf aftel
Van volwassen naar bejaard

Wordt het groener dan het groen was
Nu ik grijzer dan ik grijs ben

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard

Mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi

(Tekst: Mooi van Maarten van Roozendaal)




Linksboven: Zelfportret Werner Tübke en selfie en rechts: een fragment uit het werk; Einde van de Narrenrechtspraak IV


De jonge lente ik hou er zo van, elk jaar weer blijf ik verrast door die wonderlijke explosie van kleuren in de natuur. Ik ben geboren in april, ik ben een geboren lentekind en dat blijf ik ook al word het groener dan het groen ooit was en ben ik grijzer dan ik grijs ben.

In de lente van het jaar waarin, Elisabeth II (klik) van het Verenigd Koninkrijk als koningin wordt beëdigd, wordt in Nederland de distributie van koffie afgeschaft, treden Griekenland en Turkije toe tot de NAVO, vindt er in Cuba en in Bolivia een staatsgreep plaats, startte Dick Bruna zijn loopbaan met het ontwerpen van boekomslagen en opende het sprookjesbos De Efteling.

In datzelfde voorjaar werd ik geboren, heel vroeg in de ochtend en de zon klom die dag tot hoog aan de hemel. Het werd een prachtige zomerse, lentedag en het werd die dag 22 °C. Dat ik zo van de lente hou kan geen toeval zijn.




Ach zie de lammeren nou toch lurken
Aan hun vers geschoren moeders
En hoe de jonge zwanen
Donzen in de zachte sloot
En hoe de zwoele wind de wolken waait
Tot pas gewassen luchten

Kan iets mooier dan het mooi is
Kan iets groter zijn dan groot

(Tekst: Mooi van Maarten van Roozendaal)


Waar zijn de jaren gebleven, ik kijk naar mijn spiegelbeeld en glimlach. De jaren staan mij goed, al schrijf ik het zelf. Maar, spiegelbeeld ik kan je haten want je geeft geen dag terug… 




Werner Tübke



Ik heb het boek, “Het Geheime Dagboek van Hendrik Groen” deze week uitgelezen. 
Een mooi citaat uit het boek is: "Je wordt geboren, je gaat dood en de rest is vrijetijdsbesteding." (James Joyce) Het is een heerlijk boek, ik ben met die levenslessen van Hendrik Groen op mijn toekomst voorbereid, net zoals een (niet meer zo’n) jonge meid.  Want wat de toekomst ook zal brengen, de rozen zullen bloeien, ook al denk je dat komt nooit meer terug.

Het is een mijlpaal, slechts een nummer met twee cijfers, een getal. Nog één nacht slapen dan ben ik vijfenzestig en daarna plus. Het doet geen pijn, morgen zal ik nog steeds dezelfde zijn. 


En dat is mooi, om te janken zo mooi...



Wat doen die mijlpalen met jullie?


Doordenker:

De goedkoopste facelift is een glimlach.




Joreph Klibansky


In het Spotlight:

Dick Bruna tentoonstelling(klik)

In het Atrium in Den Haag is tot 11 mei 2017 een tentoonstelling van onbekend werk van Dick Bruna (klik) want hij tekende meer dan Mijntje en dat weten veel mensen niet. Er zijn zo’n 2000 boekomslagen te zien van zijn hand.


Beeld en geluid (klik)

In 1952 werd voor het eerst de Sinterklaas in tocht op televisie uitgezonden. Wij hadden thuis nog geen televisie in die tijd. Niet alle oude televisiebeelden zijn bewaard gebleven, maar wel heel veel en bij het Instituut voor Beeld en Geluid kun je beelden van vroeger terugzien.
In de Experience (klik) kun je de wereld van de media beleven en zelf aan de gaan. Een bezoek aan het interactieve mediapretpark Beeld en Geluid is voor jong en oud een heel bijzondere ervaring. En eenmaal weer thuis is de pret nog niet voorbij, mits je een emailadres hebt achtergelaten bij Beeld en Geluid, kun je al je eigengemaakte beelden terugzien via de email die je thuis ontvangt.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.
En ik wens jullie nog mooie Paasdagen.

Liefs,

Elly Embregts
©Happy Earl Grey

zondag 9 april 2017

226 Streken





Streken

De tijd lijkt steeds sneller weg te tikken, een week vliegt om en zeker als het weer mee zit. Onbegrijpelijk de dagen lijken langer, hoewel er niet meer uren in een dag gaan. Het is zomertijd en dus trekken we nog meer naar buiten en genieten staat in hoofdletters op de agenda.

In de afgelopen week kwam ik mezelf tegen, het blijft heel confronterend als je in je eigen historie rondwandelt. Je moet er niet in blijven hangen, maar ik besefte des temeer dat dagelijks genieten een must is, welke leeftijd je ook hebt. Te vaak gaan we aan dat besef voorbij, het leven is te kort om tijd te verspillen.





De afspraak was al een keer uitgesteld omdat het weer niet mee zat, maar in de afgelopen week was het zover en bezocht ik met mijn generatie (nichten en neven) het Nederlands Openluchtmuseum (klik)  in Arnhem. En hoewel dat voor mij niet de eerste keer was, blijft het elke keer weer een verrassend uitje. Een uitje waarin streken en steden elkaar accepteren, zoals dat hoort. Alleen als je elkaar respecteert krijgt het leven een diepere dimensie.

Bij binnenkomst de Rotterdamsche Electrische Tram, de oude gele tram van de RET met het wiel als besturing springt gelijk in het oog en verrassend genoeg is de eerste halte bij de Amsterdamse Jordaan.





Een bezoek aan het Openluchtmuseum is een feest van herkenning. In de “Jordaan” zongen we even mee met een smartlap, in het café van “Tante Stien” en in het oude postkantoor stonden we even stil bij het loket “pensioenbetalingen”. Daar zagen we de postzegelautomaat, de stempels, de postwissels, de telefooncel en de postvakjes, een postkantoor uit mijn jonge jaren met alles erop en eraan.

De tijd was er stilgezet en het digitale tijdperk was er ver te zoeken.





In de Rotterdamse tram werd het groepje Rotterdammers direct opgemerkt en al snel hadden we vrienden voor één dag en telkens als de bestuurder ons zag lopen, zwaaide hij ons toe.

Na de krotwoningen in de Amsterdamse Jordaan brachten we een bezoek aan de Veluwse boerderijen uit een ver verleden en dat bracht weer andere herinneringen met zich mee bij het zien van het houten gemak of anders genaamd, de poepdoos of plee.

Mijn voorouders kwamen uit Brabant en daar hadden ze ook een gemak in de boerenschuur, in die tijd was daar nog geen riolering zoals wij dat tegenwoordig kennen. Een bezoek aan het gemak werd altijd lang uitgesteld, omdat je langs een agressief uitziende herdershond moest, die daar aan de ketting lag. De waakhond kwam nooit kwispelend naar je toe, maar blafte het hele erf bij elkaar en liet daarbij zijn tanden zien en dus ging je daar alleen bij héél hoge nood naar het gemak.

Pfff ben ik al zo oud, is het werkelijkheid of fictie?





Deze week zag ik de voorstelling “Pilp Fuction” (klik)  , gespeeld door de Ploeg en geregisseerd door Jacop Ahlbom. De Ploeg duikt in de filmwereld en gaat de confrontatie aan met de helden van het witte doek. Een avontuur van een meisje op zoek naar haar moeder, de grote filmster. Een wervelend geheel, waarin hilarische theatersketches moeiteloos overgaan in oude aangrijpende filmbeelden. Ook deze voorstelling bracht veel herinneringen boven en hoewel dit fictie was, besefte ik maar al te goed dat juist al die herkenning in de voorstelling iets over mijn leeftijd zegt.

In Arnhem werd de zuurkool opgediend in een Twentse boerderij, de geur kwam ons bij binnenkomst al tegemoet en de gastvrije boerin bood ons een maaltijd aan. In de wasserij rook het naar groene zeep en boenden we de was met een borstel op een wasbord. We aten poffertjes op de Zaanse Schans en snoven de lucht op van versgebakken brood op in de bakkerij. En de zoete geur in de snoepwinkel van kaneelstokken en duimdrop bracht weer andere herinneringen boven.





De mens heeft een geheugen voor geuren en bepaalde geuren kunnen een sterke associatie aan onze jeugd oproepen. Ik zocht even op Wikipedia en zag dat zelfs Darwin daar al onderzoek naar deed.

Het Kruisgebouw, een klein ziekenhuisje bekeken we met een glimlach, dokter Pillenmans zat er wat houterig bij, net als de zuster bij de deur die op haar solex stapte voor een huisbezoek. Het rook er naar Lysol en bij de uitgang het bordje en de collectebus: Denk aan ons busje het is voor broertje en zusje. De doucheruimte deed mij denken aan het badhuis dat we vroeger bezochten, toen we zelf nog geen douche hadden.





Met ons geheugen was niets mis, dat is wel gebleken aan de verhalen die bovenkwamen drijven. Een tijdreis, de jaren trokken aan ons voorbij, hoewel we maar één dag ouder werden. 

De tijd haalt vreemde streken met ons uit, geruisloos duwt de tijd ons naar later en later is veel te snel heden en vervolgens verleden.

Maar in tegenstelling van wat jullie nu misschien denken, ben ik juist trots op al die ervaringen en herinneringen die ik in mijn rugzakje heb verzameld. Terugkijken in de tijd is een feest van herkenning en ik besef dat al die ervaringen en ontwikkelingen mij hebben gevormd tot wie ik nu ben.

Het Openluchtmuseum in Arnhem kun je onmogelijk in één dag helemaal bekijken, maar dat is een goede reden om er nog een keer naar toe te gaan. In elk geval is het een top uitje voor de hele familie, er is van alles te zien en te beleven voor jong en oud. Bovendien zullen de verhalen van de oudste generatie binnen de familie, de jongste inspireren.

Leren doen we ons leven lang, ontwikkelingen staan niet stil en dat is maar goed ook.



Doordenker:

Stel niet uit, want morgen is zo verleden tijd.





In het Spotlight:

Er zijn ook in mijn eigen omgeving op Voorne en Putten leuke kleine musea te bezoeken, die herinneringen losweken. Bezoek bijvoorbeeld eens:


In Oostvoorne staan vier originele duinhuisjes uit 1850 tot 1910 met bijgebouwen. De eerste duinhuisjes bestonden uit aangespoeld hout, takken en riet. Simpel en goedkoop. Als de bewoners elders werk kregen, werden de huisjes afgebroken, vervoerd en weer opgebouwd. Na verloop van tijd kregen de huisjes muren van tweedehands stenen en een pannendak. Maar ze bleven uiterst eenvoudig.
Zeker eens leuk om te bezoeken en in combinatie met een wandeling door de Voornes duinen een mooi dagje uit.


In Den Halven Maen is een particulier museum nabij Tinte en geopend sinds 1991 voor publiek. Het is ontstaan door de verzamelwoede van de eigenaars. Er is een Oud Hollands snoepwinkeltje, een oud Cafeetje, een Kruidenierswinkeltje en een hoedenzolder. Vergeet ook niet de tuin met flauwe grappen te bezoeken. Op het terras kun je koffie-en theedrinken met iets lekkers.
Het is een leuke onderbreking van een zomers fietstochtje.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 2 april 2017

225 Krullen




Krullen

Ineens ziet de wereld er heel anders uit en valt er niets meer te klagen, mensen zijn anders als de lentezon schijnt. Gekrulde haren, gekrulde zinnen. De mens is van nature wispelturig, de een wat minder dan de ander, maar toch. Let maar op, als het mooie weer lang aanhoudt, gaat men weer klagen.

Mijn haren zijn geenszins gekruld, de krullen zal ik er zelf in moeten draaien als ik dat zou willen. Het is zoals in het leven, de krullen van het leven vindt je niet in je luie stoel, daar moet je voor in actie komen.


Geurenwandeling

Ik ben ook anders met mooi lente weer, energiek en vol plannen en dan moet ik naar buiten. De week begon met prachtige wandeling door de bollenvelden. Ik parkeerde mijn autootje bij een klein stationnetje. Hoewel dat al bijna op een vrolijk liedje gaat lijken, was het niet s’ morgens in de vroegte, maar aan het eind van de ochtend.

In dat stationnetje een heel gezellig restaurantje “Het tussenstation” (klik) met een heerlijk terras en het grappige was dat het station nog alles in zich had van een oud treinstation. Even was ik terug in de tijd, station Lisse aan het begin van de 20e eeuw, maar een bezoek aan het toilet hielp mij uit de droom. Daar hing een bordje: Geen stress, de volgende trein vertrekt pas over 10 minuten.


Het station Lisse

Vandaar uit liep ik een wandeling door het landgoed De Keukenhof en door het Keukenhof Bosch, een prachtige geuren-wandeltocht langs bollenvelden. Maar op het veel bezochte, drukke park de Keukenhof kwam ik (gelukkig) niet. Wat een prachtige dag, de vogels vloten het hoogste lied en ik dwaalde rond, als dwerg tussen hoge bomen. Hoewel het er even op leek dat ik was verdwaald, ben ik uiteindelijk toch met behulp van mijn telefoon teruggekomen bij het startpunt, wat een uitkomst zo'n mobiel.


Wandeling start Station Lisse

De volgende dag stond een bezoek aan Haarlem op het programma, eindelijk kwam het ervan. Doel was een bezoek aan het Teylers Museum(klik) , het eerste en oudste museum van Nederland.  

Het Teylers Museum is genoemd naar Pieter Teyler van der Hulst (1702 – 1778), een Haarlemse zijdefabrikant en bankier. Levend in de tijd van Verlichting had hij grote belangstelling voor kunst en wetenschap. Vanuit de gedachte dat kennis de mensheid kon verrijken (internet was er natuurlijk nog lang niet) legde hij op beide terreinen verzamelingen aan. In zijn testament bepaalde hij dat zijn vermogen moest worden ondergebracht in een stichting die onder meer de bevordering van kunst en wetenschap tot doel had.


Teylers Museum in Haarlem

De uitvoerders van Teylers testament besloten het eerste museum van Nederland te bouwen waarin voorwerpen van kunst en wetenschap verenigd zouden worden. De boeken dienden voor studie, de natuurkundige instrumenten werden gebruikt voor demonstraties, terwijl over de tekeningen werd gediscussieerd tijdens kunstbeschouwingen. De fossielen en mineralen speelden een rol bij de openbare lessen.

Achter Teylers woning in de Damstraat werd een “boek-en konstzael” gebouwd. De Ovale Zaal werd in 1784 opengesteld voor bezoekers en is sindsdien vrijwel onveranderd gebleven. Het Museum is sinds die tijd het eerste museum van Nederland dat vanaf 1784 onafgebroken voor publiek is opengesteld en waar de collecties in hun authentieke samenhang te zien zijn. Vijftig jaar later vonden de eerste uitbreidingen voor de bibliotheek en kunstverzamelingen plaats. Bij het eerste eeuwfeest in 1878 besloot men tot de bouw van een nieuwe entree aan het Spaarne en de twee fossielenzalen en de instrumentenzaal. Ruim honderd jaar later was Teylersmuseum weer aan uitbreiding toe en in 1996 werd de nieuwe vleugel geopend.


Kunstcollectie Teyler Museum

Het gebouw op zich is al een bezoek waard, het is fabelachtig mooi. Kunst, natuur en wetenschap, het is eigenlijk een wonderlijke combinatie. In de oude zalen is een indrukwekkende kunstcollectie te zien. En in het nieuwe gedeelte is t/m 14 mei 2017 het werk van Antoine Watteau (1684 – 1721) (klik) te zien. Zijn werk markeerde het begin van een nieuwe stijl in Frankrijk, de Rococo. Watteau houdt van het aller vroegste begin schetsboeken bij met snelle aanduidingen van figuren. Fragiel werk en in zijn tijd werd hij beschouwd als een van de grootste tekenaars.

Zijn thematiek was het geluk, in theaterscenes of huiselijke taferelen stelt de schilderkunst van die tijd het geluk voor en dat geeft hij prachtig weer.


In de nieuwe vleugel van het Teyler Museum

Ik besefte ineens dat de mens door de eeuwen heen niets is veranderd. In ons digitale tijdperk tonen wij ook met veel bravoure de gelukkigste momenten in ons leven o.a. via de media aan de buitenwereld. Maar of onze plaatjes over ruim twee eeuwen ook nog bestaan, is niet eens de vraag, ik geloof daar namelijk niet in en dat vind ik eigenlijk een schokkende gedachte.

Net zo schokkend vond ik deze week het bericht in de media dat kinderen steeds slechter gaan tekenen. Je ziet dus nu al wat bezuinigen op kunst en cultuur met de mens doet. Het creatieve brein sterft een zachte dood en dat heeft grote gevolgen. En ik vrees dat het tij niet meer te keren is of ben ik dan erg somber.

Maar nog even terug naar Watteau, hij creëerde een nieuw genre in de kunst dat licht, luchtig en elegant was. Hij was dol op Commedia dell’arte(klik) , een vorm van improvisatietheater dat zijn oorsprong heeft in het zestiende -eeuws Italië. Veel van zijn tekeningen laten juist die vorm van theater zien, studies van maskers en handen, de lijnen fijntjes en elegante gekruld.

Improvisatie, soms kruisen gebeurtenissen zich in je leven. Is dat toeval, of bestaat toeval niet?


Haarlem in de lentezon

Enige weken geleden ben ik samen met iemand waarmee ik vroeger o.a. in een muziektheaterstuk speelde gestart met “De Vloer op”  , een vorm van improvisatietheater. 

Wij ontmoetten elkaar na een voorstelling in ons plaatselijk theater en terwijl wij over die “goeie ouwe tijd” spraken gebeurde er iets magisch, anders kan ik het niet noemen. De behoefte om weer te gaan spelen was wederzijds en na wat rondsturen van een berichtje via sociaalmedia bleek al heel snel dat wij niet de enige waren. Er werd een ruimte gezocht en die eerste avond was werkelijk fantastisch. Hoewel we ook wel nerveus waren voor die eerste avond of misschien moet ik dat plankenkoorts noemen.

Maar het werd een geweldige avond de bron van inspiratie is weer sneller gaan stromen en de creativiteit groeit.

In de afgelopen week organiseerden wij een tweede avond, het onwennige was er na die eerste keer al af en ook die tweede avond was energiek, hilarisch en zeker weer voor herhaling vatbaar. We spelen puur voor onszelf, zonder gene en zonder publiek. Thuiskomen na zo’n avond is als een avond sporten, een heerlijke vermoeidheid maakt zich van je meester en de adrenaline stroomt. 

Met dit initiatief zijn de krullen weer gezet in een oude passie en ik denk dat we voorlopig nog niet zijn genezen van deze epidemie.  


Frans Hals museum Haarlem

In Haarlem bezocht ik diezelfde dag ook het Frans Halsmuseum (klik) , een prachtig gebouw (1607 – 1610) dat werd gebouwd als Oudenmannenhuis. Verrassend genoeg kom je ook nog een apotheek tegen tijdens de rondgang. Natuurlijk waren er portretten en schuttersstukken van de meester te zien, maar eigenlijk vond ik persoonlijk de schutterstukken van Frans Hals in het Rijksmuseum mooier dan het werk dat ik hier zag. Maar misschien speelde de vermoeidheid ook een rol na al die indrukken. In de prachtige binnentuin werd er nog even uitgeblazen in de zon, om vervolgens weer richting station te wandelen door het prachtige Haarlem.

Thuis aan tafel zat ik nog na te genieten van die prachtige dagen en de foto’s maken die dagen nog levendiger. Een camera is toch een prachtige uitvinding, het zou voor mij een onmogelijke opgave zijn om dit soort dagen in elegante lijnen en krullen in potlood en krijt op papier te zetten. Maar de geschiedenis leert ons dat het ooit wel zo ging en dat mogen we nooit vergeten.



Hoe levendig is het creatief brein van mijn lezers eigenlijk?



Doordenker:

Herinneringen zijn voor altijd ….


Van de hand van de meester

In het Spotlight:


De Marathon van Rotterdam op 8 en 9 april moet je een keer beleven, ook al loop jezelf niet mee, het is een spektakel van de bovenste plank. De stad bruist nog meer dan normaal het geval is en het is een groot feest. Kijk op de site naar de route en maak gebruik van het openbaar vervoer.


Op 6 t/m 8 april worden tijdens Sportfilm-festival verschillende sportfilm vertoont in het Cinerama filmtheater. Mooie combinatie, film kijken en uitrusten van de marathon. Kijk op de site voor het volledige programma.


De film kent iedereen en nu is De Marathon een must see in het theater. Natuurlijk ten tijde van de marathon in Rotterdam te zien in het Nieuwe Luxor. Herkenbaar, tragikomisch en oer Rotterdams. Dat mag je niet missen en dat hoeft ook niet want er zijn nog kaarten. Kijk zelf maar op de site.




Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

zondag 26 maart 2017

224 Eitje





Eitje

De zomertijd is ingegaan en het is een prachtige lentedag, wat wil je nog meer. Er valt niets te klagen, hoewel dat eigenlijk als vanzelfsprekend in onze genen zit.

In de hoofdrol deze week eten, voedsel en dat is eigenlijk juist deze week beschamend. Terwijl er in Nederland een actie op touw wordt gezet om geld in te zamelen voor de slachtoffers van de hongersnood in Afrika, had ik verschillende eetafspraken. Te veel calorieën passeerden mijn neus, te veel om te weerstaan en dat laat natuurlijk zijn sporen na.

Tegenstellingen, ons leven zit er vol mee en ons dagelijks bestaan bestaat uit keuzes maken. Maar hoeveel keus heb je als je in Afrika geboren bent en er aan voedsel niet veel te kiezen valt.


FoodScape (1.20X3.00) van Tjalf Sparnaay


En in ons land gaat het over Linda, die haar overgewicht gewichtig bekend maakt en haar eigen actie start en bij Umberto zitten drie van haar volgelingen, maar dan zonder overgewicht, de casting dacht aan het perfecte plaatje natuurlijk. Waarbij ik dan denk: Goeie actie!

In de afgelopen week bezocht ik in De Kunsthal (klik) de overzichtstentoonstelling over hyperrealistische schilderkunst, ook wel fotorealisme genoemd. Ik stond oog in oog met o.a. een mega spiegelei (80x80) en een mega hamburger. Een stevig staaltje kunst zo perfect geschilderd, adembenemend fijn precisiewerk om op te vreten.


Hyperrealisme is een fascinerende schilderkunst


Het hyperrealisme ontstaat eind jaren ’60 in Amerika, een groep kunstschilders neemt het dagelijks leven en objecten uit de consumptiemaatschappij tot onderwerp van hun werk. Zij gebruiken fotografie als uitgangspunt voor hun schilderkunst. De schilderijen - van stadsgezichten, landschappen en portretten tot stillevens van snoep, glimmende autobumpers en ketchupflessen - wekken de suggestie van extreme detaillering.


De suggestie van extreme detaillering


Maar verrassend genoeg zijn de werken van o.a. het spiegelei en de hamburger van de hand van de in 1954 geboren Haarlemmer Tjalf Spaarnay (klik) en op zijn site kwam ik nog veel meer prachtige kunstwerken tegen die ik met jaloers makende blikken bekeek. Mega bakken junkfood zonder calorieën en met name van de tulpen was ik zeer onder de indruk.


Chuck Close, een zelfportret op gebouwd uit kleine streepjes (etsching on paper)  


Tegenover de Kunsthal staat het Natuurhistorisch museum en ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik er nog nooit binnen was geweest.

Deze week werd mij een onthoofde Haas aangeboden, die ik dankbaar in ontvangst nam en het grappige in het geheel is dat die onthoofde haas ineens in het geheel van vandaag paste. Ik zie de vraagtekens rijzen, maar de toelichting volgt later.

Al geruime tijd stond een bezoek aan de expositie: Dode dieren met een verhaal, op mijn lijstje en dus stapte ik na mijn bezoek aan de Kunsthal binnen bij het Natuurhistorisch museum Rotterdam (klik). Direct bij binnenkomst maakte mijn zintuigen een sprongetje, ik keek mijn ogen uit en ik rook de dieren en hun historie.


Natuurhistorisch museum Rotterdam


Ik zag de “Dode dieren met een verhaal” in de prachtige hal direct na binnenkomst, ik las de verhalen van de Verslikvis, de 2e Kamermuis, de Domino-mus en ook van de egel die ten onderging aan het gedrag van de mens en aan junkfood met de hoofdletter M. Dat laatste zou bij ons de alarmbellen moeten laten rinkelen, junkfood is dodelijk voor iedereen, mens en dier. En dat niet alleen, ik zag ook hoe afval in toenemende mate een dreiging is voor de natuur.

Het is een eitje, een makkie om gewoon maar te doen alsof er niets aan de hand is. Maar de mens is bezig met zelfvernietiging. Als wij met zijn allen doorgaan en blijven accepteren wat de huidige consumptiemaatschappij ons biedt, gaan wij een enorme ramp tegemoet. Het zien van vogelnesten van plastic en elektriciteitsdraad en de maaginhoud van vogels, stemde mij verdrietig. Maar toen ik diezelfde avond de schokkende beelden van een varkensslachterij in België zag, was ik verbijsterd en van slag.


Dode dieren met een verhaal


In Afrika sterven nog steeds mensen van de honger en veel mensen accepteren niet dat mensen een beter bestaan elders zoeken, in “het land van melk en honing”. Maar wat zou je zelf doen?

Aan deze kant van de aardbol, in “het land van melk en honing” staan kemphanen tegenover elkaar en vechten we tegen de overtollige kilo’s en blijven we kiloknallers kopen, verpakt in schadelijke plastikverpakkingen. Geven we te veel geld uit aan junkfood, snoep, sigaretten, drank en vervolgens ook aan sportscholen om in shape te blijven. En ik denk aan een reclamespotje: Geschikt/ ongeschikt.

Het is bepaald geen eitje om gedrag te veranderen, maar het is twee voor twaalf en hoe je het ook went of keert er moet een ommekeer komen. Het is hoog tijd dat iedereen gaat inzien dat er iets moet gebeuren.

Ben ik te negatief? Ik denk van niet, soms moet je de waarheid eens zeggen of schrijven om tot verandering te komen. Ik weet daar alles van, verandering breng je teweeg door bij jezelf te beginnen. Je ziet steeds meer mensen die zich bezighouden met het klimaat, het milieu. Maar voor mijn gevoel zijn er nog steeds te weinig mensen die er daadwerkelijk iets mee doen.


Je zintuigen maken een sprongetje


Somber ben ik zeker niet, verandering komt langzaam op gang. Het is net als het gewicht op mijn schaal, heel langzaamaan zie ik de dalende lijn door aanpassingen in mijn eigen gedrag. Alleen is het de kunst om de valkuilen te ontwijken en dat is niet altijd eenvoudig, maar zonder uitdagingen heb je geen boeiend leven en afwachten is geen optie, niets gaat vanzelf.

Misschien is mijn boodschap deze keer zwaar, maar als het denken op gang komt, dan ben ik tevreden zonder daar somber over te zijn. De zon schijnt, we staan aan het begin van de lente en de lente staat voor nieuw leven. Dat is toch het moment voor verandering.

Nog even iets luchtigs, anders blijven jullie met vragen zitten.

Hoe zit dat met die onthoofde Haas, even voor de duidelijkheid, een chocoladepaashaas. Voor de gever was het natuurlijk sneu om vlak bij het doel een haas te onthoofden, maar daar kun je ook de humor van inzien. Uiteindelijk is een chocolade Haas, in tegenstelling tot mens en dier gemaakt om te sneuvelen.

Welke uitdaging ga jij aan deze week?


Doordenker:

Soms zit het tegen, maak daar geen punt van.


Links een oude bekende: Ramon, de bekendste olifant uit Diergaarde Blijdorp (overleden in 1998)


In het Spotlight:


Ik heb elk jaar heel veel plezier van de Rotterdampas, die niet alleen geldig is in Rotterdam. Waar je woont maakt niet uit, echt iedereen kan een Rotterdampas bestellen. De standaard pas kost €60,00 voor een jaar lang voordeel, maar als je in Rotterdam of een deelnemende gemeente woont, studeert of 65-plus bent, dan kan je in aanmerking komen voor een reductietarief en dan is aanschaffen wel heel aantrekkelijk.
Tip: Heb je een Rotterdampas maak dan ook een account aan, zodat je extra lastminute voordeeltjes ontvangt en om inzicht te krijgen in je persoonlijke voordeel.


In Rotterdam is altijd iets te beleven en ik adviseer je de festivals alvast in je agenda te noteren. Want de leukste festivals mag je niet missen. Laat het weer bepalen wat je gaat ondernemen en bij mooi zonnig weer is er altijd wel een leuke picknickplaats te vinden in de stad, waar muziek en gezelligheid samenkomen.





Blijf positief, geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey