351 Isolement

Ik had nooit verwacht, drie maanden geleden toen ik stopte met bloggen, dat we in zo’n andere wereld terecht zouden komen. Gelukkig ben ik gezond tot nu toe, maar ook daar heeft niemand een garantiebewijs voor. Het leven is wat het ons brengt.

In mijn agenda stond van morgen: Wat doe je na drie maanden stoppen met bloggen?

Eigenlijk bevalt het mij wel zo zonder bloggen, maar ik beken het was wennen in het begin. Ik ontdekte dat ik in “bloggen” dacht als ik op pad was. Ik zag steeds iets leuks om over te schrijven, maar besefte dan ineens dat ik was gestopt met bloggen. Het was denkt ik als afkicken van iets wat in je ritme zit, dat heeft nog wel een tijdje geduurd, maar op een gegeven moment kon ik het loslaten.

Ineens had ik wat meer tijd, dus ook wat meer tijd om te lezen en het eerste boek Onder de Italiaanse zon van Santa Montefiore, kwam ik een prachtige zin tegen die ik toch maar noteerde: Pas in de herfst van je leven besef je hoe kostbaar tijd is. Die kwam binnen en met dat in mijn achterhoofd besefte ik temeer dat ik geen tijd mocht verspillen. Ik zat boordevol plannen en boekte een individuele stedentrip naar Wenen en ook een prachtige reis naar de Lofoten en de Noordkaap.

Maar Moeder Natuur riep ons ter verantwoording en leest ons duidelijk de les.

Mijn reisjes zijn geannuleerd en wanneer het er weer van gaat komen is voor ons allemaal de vraag. Maar dat is natuurlijk een luxeprobleem, het is voor iedereen belangrijker om gezond te blijven. Wat echt belangrijk is in het leven wordt in deze bizarre tijd wel heel erg duidelijk, we hebben elkaar nodig en met alle moderne communicatiemiddelen die wij tot onze beschikking hebben is dat goed te doen.

Een paar maanden voor de Coronacrisis las ik een jeugdboek van Simone van der Vlucht, Schijndood (klik), een verhaal over Nederland in 17^e eeuw, waarin de hoofdpersoon met melaatsheid wordt geconfronteerd ten tijde van de pest in Nederland. De jongen werd thuis weggehaald en verbannen, hij mocht nooit meer terug naar huis. Thuis heerste er pest en er vielen veel slachtoffers in de stad en hij wist niet hoe het met zijn familie was, zijn brieven werden niet beantwoordt.  

Even ter info: In de laatste pestepidemie in Nederland (1663- 1664) vielen 24.148 slachtoffers, 10% van de bevolking

Dat verhaal liet mij niet snel los. Ik had van het verhaal slecht geslapen, maar op dat moment wist ik nog niet wat ons te wachten stond.

Toen de eerste berichten over het Corona virus naar buiten kwamen, werd er nog wat luchtig over gedaan, het ging over een “griepje”. Maar dat is inmiddels wel anders, het is alsof een onzichtbaar monster ons gevangen houdt. Toch werd al jaren geleden voor een pandemie gewaarschuwd. Kijk maar eens naar dit filmpje waarin Bill Gates het al in 2015 onder de aandacht brengt (klik).

De wereld om ons heen is na die eerste berichten volkomen veranderd, ons hele leven ligt overhoop.

Ook mijn dagelijkse leven is veranderd, van avonturen buiten de deur is geen sprake meer. Toch probeer ik wel een dagelijks ritme aan te houden. Ik wandel als het nog stil is in de buurt en fotografeer onderweg de lente. Op de terugweg doe ik boodschappen als ik iets nodig heb. Weer thuis, lees ik een lekker boek of tijdschrift op mijn tablet en kruipt er veel tijd in bellen en appen en in de middag maak ik tijd voor creativiteit. We passen ons aan en omdat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten valt dat eigenlijk nog mee.

Ik zat op een gezellig, creatief clubje Artjournaling(klik) dat gaat nu via een WhatsApp-groepje verder, zo zien we elkaars werk, stimuleren we elkaar en we zijn lekker bezig. We werken nu aan de opdracht: Er was eens…, waarin we ons favoriete sprookje verwerken.

Alles valt tijdens een crisissituatie op zijn plek, gezondheid gaat boven alles en daarin hebben we elkaar nodig. Het maakt ons creatiever, meer bewust van de werkelijk belangrijke dingen in de wereld en we zijn wat liever voor elkaar. We zoeken op allerlei manieren verbinding.

Moeder Natuur waarschuwde ons al vaker (klik) en nu moeten we wel luisteren.

Wie de echte helden zijn in het gevecht tegen het onzichtbare monster is wel duidelijk. Ik denk aan al die helpende handen, we kunnen niet dankbaar genoeg zijn. Ik hoop dat deze helden ook na deze crisis op de gepaste wijze worden beloond. Heldendaden mogen nooit worden vergeten.


Voor hen die wachten (klik)
                                                                                                                                          

Doordenker:

Al gaat het leven niet zoals gepland

Weet alles komt goed

Nu of op een later moment

Pas goed op jezelf en op ieder die je lief is, wees verstandig en volg de adviezen op, blijf gezond en positief.

Sterkte allemaal, lieve groet,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

350 Finish

De klok tikt de laatste uren van dit jaar weg, het laatste weekend ligt ook bijna achter ons en dat alles bijna ongemerkt. Tijd verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Met het ritme van de klok en de Top 2000 op de achtergrond koos ik de foto’s voor mijn laatste wekelijkse blog, doordenkers van ooit. Zoals ik vorige week al aankondigde stop ik ermee en ik probeer zo tijd vrij voor andere dingen waar ik nu niet aan toe kom. Als ik terug kijk en zie wat ik het afgelopen jaar allemaal heb ondernomen, dan lijkt het er bijna op alsof ik extra tijd heb kunnen inkopen. Maar helaas is dat voor niemand mogelijk, de klok tikt gewoon in hetzelfde ritme verder en wat geweest is komt nooit meer terug.

Nummer 300 Yes!

Toen ik vorige week schreef dat nummer 350 de laatste zou worden, kreeg ik mooie, lieve reacties van mijn trouwe lezers. Maar toch blijf ik bij mijn besluit, vorig jaar twijfelde ik nog vlak voor de jaarwisseling en ging toch nog een jaartje verder. Deze keer gaat het echt gebeuren, hoewel ik in mijn agenda aan het eind van het eerste kwartaal deze notitie heb staan: Bloggen?

Het is slechts een notitie in mijn agenda, ik beloof niets.

Nummer 190 Gelukkig

Toen ik in januari 2013 begon met wekelijks schrijven had ik niet kunnen bedenken dat ik het zeven jaar vol zou houden. Die eerste schrijfsels waren ook eenvoudiger dan wat ik de laatste jaren deelden en het aantal foto’s is door de jaren heen ook gegroeid. Pas in 2014 begon ik met de doordenkers en met de rubriek: In het Spotlight, vooral dat laatste was altijd een tijdrovende klus omdat het ook nog enigszins bij mijn verhaal moest passen. De lat werd, door mijzelf steeds hoger gelegd en dus koste het mij ook steeds meer tijd.

Nummer 207 Regenboog 

Maar terugkijkend heb ik er veel van geleerd en leuke blogcontacten door het hele land mee opgebouwd. Die blogcontacten zal ik zeker gaan missen, hoewel ik natuurlijk wel blogs blijf lezen.

Ik denk er ook weleens aan om iets te gaan organiseren met de vaste blogcontacten, wandelingen door de stad of iets dergelijks. Maar dan denk ik het volgende moment pfff… waar haal ik die tijd dan weer vandaan. Toch is het idee leuk en wie weet krijgt dat in de toekomst nog eens vorm.

Nummer 201 Verschijning

Voor het laatst kijk ik eens naar de statistieken, dat blijf ik leuk vinden.

Ik zie in de statistieken dat Bertiebo (klik) het meest van allemaal mijn blog bekeek en ook heel erg vaak reageerde, maar ook Vlasleeuwenbekje (klik), Busybessy(klik) staan in de top 3. Het aantal volgers en viewers groeide. Viewers vanuit alle hoeken van de wereld en die top 3 bestaat uit, Nederland bovenaan, maar daarna volgen Amerika en Rusland. Of al die cijfers werkelijk kloppen is altijd maar de vraag, maar ik vind het toch leuk om te zien en ben er ook trots op.

In Blogland valt heel veel te ontdekken en daaraan zal nadat ik stop niets veranderen.

Nummer 211 Verschil

Maar zoals Boudewijn de Groot ooit zong (1973):

Wat geweest is is geweest (klik)

Iedere nieuwe lente

Is alles nieuw voor mij

Want de winter is dood

Het oudjaar is voorbij

Nummer 256 Stuk

Ik zal zeker niet vergeten met hoeveel plezier ik wekelijks mijn verhaal deelde met jullie. Ik wil mijn trouwe viewers, kijkers en lezers bedanken voor alle aandacht die ik kreeg, voor al jullie mooie complimenten, kritiek en de vaak lieve reacties. 

Ik laat het nu los, ik laat het gaan (klik) 

Doordenker:

Met het verleden op zak creëer ik mijn toekomst.

Nummer 193 Ambitie

In het Spotlight:

Alvast wat tips voor in het nieuwe jaar, zet de data in je agenda en mis vooral deze evenementen niet.

Internationaal Filmfestival Rotterdam IFFR van 22 januarit/m 2 februari 2020 (klik) 

Rotterdams Chinese New Year van 27 januari t/m 2 februari2020 (klik) 

Museumnacht 010 zaterdag 7 maart 2020 (klik) 

Rotterdamse Marathon 4 en 5 april 2020 (klik) 

Rotterdam Circusstad 29 april t/m 3 mei 2020 

Rotterdamse Dakendagen 4 t/m 7 juni 2020 (klik)   

Theaterfestival De Parade Rotterdam 26 juni t/m 5 juli 2020 (klik) 

Zomer Carnaval Rotterdam 25 en 26 juli 2020 (klik) 

Rotterdam ontdekken kan natuurlijk het hele jaar door, maar boek ook eens een excursie bij de Urban Guides (klik) 

 Nummer 350 Finish

Geniet van die laatste dagen van 2019 en deel je geluk, want alleen door geluk te delen kan het zich vermenigvuldigen. Ik wens jullie een heel fijne jaarwisseling.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

349 Zoet

De waterkoker maakt een borrelend geluid, het kookpunt is bijna bereikt. Ik pak een theezakje en dat vraagt aan mij: Wat is jouw grootste wens? Ik denk na en eigenlijk weet ik geen antwoord te bedenken. Je bent een verwent nest, zeg ik hardop tegen mijzelf, maar toch blijft de vraag knagen.

Verdienen is het nieuwe vieren

Terwijl de zoetgevooisde commercials de huiskamer in zweven en Nederland zich opmaakt voor die laatste feestelijke dagen van het jaar, krijg ik bij al die zoete schijnvertoningen toch steeds meer aversie tegen al dat commerciële gedoe. De grootgrutters geven miljoenen uit aan die commercials, tranentrekkende gezelligheid stralen ze uit, maar schijn bedriegt. Alles wordt ingezet om de klant te verleiden, pikken wat je pakken kan (klik) Het is eigenlijk een oud verhaal in een nieuw jasje, alles draait om winst maken.

Diezelfde grootgrutters openen hun deuren ook gewoon met kerst, om te verdienen, niet omdat ze met een warm gevoel aan de feestdagen van hun personeel denken. 

Met een kerstpakket maken zij dat laatste weer goed... toch?

Verrassende creaties van afval plastic 

Ik was deze week op bezoek in Eindhoven en dat werd een leuk cultureel uitje. Een oude Philipsfabriek op Strijp-R, dat vlakbij het bekende Strijp-S is gelegen, is sinds 2010 het imperium van sloophoutkunstenaar Piet Hein Eek (klik). Het is een supertoffe plek en buiten het feit dat de meubelmakerij nog steeds bestaat en te bezichtigen is, vind je hier ook zijn showroom, een prachtige designwinkel, een expositieruimte en zijn restaurant en er wordt momenteel ook gewerkt aan hotelaccommodatie.

Het restaurant is een heerlijke, lichte en relaxte plek met opvallende oude meubelstukken. Kortom een fijne plek om bij te kletsen en iets te eten en te drinken.

Gezien bij Piet Hein Eek - Kunst van afval

Tijdens het bijkletsen kwamen natuurlijk ook de feestdagen voorbij en mijn gevoel bleek niet alleen mijn gevoel te zijn. De slogan “niemand mag met kerst alleen zijn”, is bedacht door zakkenvullers, grootgrutters die zoveel mogelijk willen verdienen. Feit is dat er ook mensen zijn die liever alleen zijn met kerst, maar dat wordt vaak niet begrepen.

Mensen die eenzaam zijn mag je niet alleen laten zitten. Maar dat is een heel ander kerstverhaal. Want waarom zitten juist die eenzame mensen het hele jaar door wel alleen en waarom is daar alleen met kerst aandacht voor?

Kerstscherven

De meeste familieconflicten ontstaan tijdens de feestdagen, als ze er al niet waren. De dennenhoutenboog is gespannen en de verwachtingen piek-hoog. Verplichtingen worden vaak opgelegd en verwachtingen door anderen ingevuld en als dat niet volgens de kerstplanning verloopt en de tenen te lang zijn, gaan die ongemakkelijke kerstglitterschoenen knellen. Een pijnlijke kwestie. 

En met een te kort lontje kan er al snel helsvuurwerk ontstaan. De gigantische knal die dan volgt kan nog jarenlang gehoorschade geven en scherven kun je bijeenrapen en lijmen, maar het blijft een beschadiging.

Niemand is een heilig boontje, respecteer dat van elkaar, dus… Doeslief!

Heilige bonen koffie 

Dit jaar vertrek ik niet naar warme oorden met de feestdagen, ik schuif gezellig aan op eerste kerstdag bij familie en dat wordt ongetwijfeld een leuke dag. Maar de tweede kerstdag heb ik uitgeroepen tot “2de Snertdag”, een ordinair samenzijn met vrienden. Een foute kerstdag met een pan Erwtensoep, ordinaire Hollandse hapjes en spelletjes. 

Afzeggen mag en aanschuiven ook, niets moet en (bijna) alles mag, niet omdat het moet, maar omdat het mag.

Snert-kerstboom

Ik ben niet de enige die geen kerstbal geeft om de december-"feest"dagen, ik ben echt een lentekind. En gelukkig zat er al wat lente in mijn week, niet echt maar toch.

Deze week zag ik de film April, May, June (trailer) een prachtig verhaal over een bijzondere familie. Een moeder met drie dochters van verschillende vaders en een autistische zoon. Ieder persoon in de film is totaal anders en is belast met zijn eigen rugzakje. Een film met heel veel humor, maar ook met een intens diepe emotionele kant. Een film waarover je nog heel lang kunt napraten. Het verhaal is prachtig, de rollen schitterend neergezet en wie het aan het eind kan drooghouden is van Belgisch hardsteen.

Echt een film die je niet mag missen, het is een juweeltje, een film die in 2020 vast in de prijzen gaat vallen.

Winter-winstbejag

De langste dag ligt nog vers achter ons, de winter ziet er nog niet heel winters uit. De dagen gaan gelukkig alweer lengen en als ik daaraan denk, zie ik in gedachten de lammetjes al dartelen. De laptop staat naast de witte tulpen die ik gisteren kocht, de lente heb ik dit jaar al vóór kerst in huis gehaald.

Nog even en er ligt een fris nieuw jaar voor ons, als een wit vel papier dat nog moet worden gevuld met een verhaal. 

Die laatste week van het jaar gebruik ik de laatste jaren om iets van verwachtingen op papier te zetten voor het komende jaar. Hoewel ik al een van mijn wensen, een reis naar de Noordkaap en de Lofoten heb geboekt in de maand juni. 

Het zijn geen echte voornemens, maar wensen en dat werkt voor mij het best.

Alles veranderd- herinnering aan 18 december 2009

Maar ik heb ook een voornemen en dat is om na nummer 350 te stoppen met bloggen en ik weet echt wel dat voornemens niet altijd uitkomen. Maar het lijkt mij ook heerlijk om wat meer tijd vrij te maken voor andere nieuwe dingen.

Ineens denk ik aan wat het theezakje mij vroeg en ik weet het ineens, mijn grootste wens is: TIJD!

Tijd is een goede raadgever en van raadgevers kun je leren en daar ben je nooit te oud voor.

Doordenker:

Na elk einde volgt een nieuw begin.

Stationsplein Rotterdam

In het Spotlight:

Kerst in Rotterdam (klik) 

Kerst in Den Haag (klik) 

Kerst evenementen in het land (klik) 

Geniet van de komende dagen en deel je geluk, want alleen door geluk te delen kan het zich vermenigvuldigen. 

Ik wens jullie een fijne kerst.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey

348 Projectie

Een week voorbij en een week voor de boeg en die laatste zal ook weer omvliegen, daar kan niemand iets aan veranderen. December en januari kunnen mij niet snel genoeg gaan, het liefst knip ik ze er tussenuit. Maar ook dat zal niemand ooit kunnen realiseren en dat is maar goed ook want naar ieders wens krijgen we het nooit.

Deze mooie doordenker sprak Gremdaat (klik) deze week in de DWDD: Als je kon zegt is kan al voorbij.

Mooie woorden aaneengeregen tot een doordenker. Ik ben er gek op en dat is niet nieuw voor mijn vaste bloglezers. Maar wat mij vaak verbaasd is dat er zoveel van dit soort verrassende uitspraken je pad kruisen. Ook tijdens een gesprek hoor of spreek ik zelf iets uit waarvan ik denk, dat zou ik op moeten schrijven. Helaas komt direct opschrijven niet altijd uit en vaak ben je de uitspraak later allang weer vergeten. En wellicht zouden dat soort doordenkers, als je echt alles gaat opschrijven, gek-makers worden.

Het Mauritshuis en het populaire Puttertje

Woorden kunnen maken en breken, binnenkomen of juist een muur optrekken, iets moois of heel lelijks voortbrengen. Maar woorden komen ook te pas of te onpas, soms zijn ze moeilijk te vinden en soms overbodig. Je kunt woorden hebben of weglaten en een stilte laten vallen. Wellicht is dat laatste het meest waardevolle.

Elke week weer ga ik op zoek naar een passende titel bij mijn verhaal. Een woord dat bij het geheel past en waarmee ik een verhaal tot een geheel kan weven. Soms ligt dat voor de hand en soms is het even zoeken. Maar deze week kwam het zomaar onverwachts uit de hoek tijdens een dagje Den Haag.

De bovenste etage van het Mauritshuis

Ik bezocht deze week het Mauritshuis (klik) in Den Haag, een van Nederlands mooiste musea. Maar wist je dat het Mauritshuis officieel het Koninklijk Kabinet van Schilderijen is?

Het vierkante gebouw is in Hollands-classicistische stijl gebouwd en staat bovengronds op een hoge sokkel en is gelegen naast het beroemde Torentje (klik). De gevel heeft een kroonlijst, aan elke zijde gedragen door een kolossaal orde van Ionische zuilen. Van buiten is het prachtig, maar ook binnen is het schitterend. In het museum voornamelijk kunst uit de Gouden Eeuw. Tot de vaste collectie behoren o.a. De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp van Rembrandt, Het meisje met de Parel van Johannes Vermeer, De Stier van Paulus Potter, Het Puttertje van Carel Fabritius

Het indrukwekkende interieur van het Mauritshuis

Maar deze keer ging ik naar de tijdelijke tentoonstelling met werken van Nicolaes Maes (klik), hij wordt ook wel een van Rembrandts origineelste leerlingen genoemd, de tentoonstelling is nog tot 19 januari 2020 te zien.

Grappig genoeg was Nicolaes Maes ook een inspiratiebron voor Pieter de Hooch waarover ik schreef in 346 Levenskunst (klik) , daarin schreef ik ook over Het Puttertje, het schilderij uit het gelijknamige boek en de film: The Goldfinch (trailer) Het schilderij Het Puttertje hangt ook in het Mauritshuis en daar heb ik deze keer wat langer naar gekeken met in gedachten het verhaal uit het boek. Ik geloof ook niet dat ik de enige was die daar zo stond, ik zag later in de museumwinkel ook het boek liggen en heel veel artikelen met de afbeelding van het kleine vogeltje. Soms wordt een schilderij uit de Gouden Eeuw ineens populair, denk ook maar aan het Meisje met de Parel dat ook in het Mauritshuis hangt.

Nicolaes Maes (rechts)  en het Chirurgijnsgilde

Maar voordat ik bij het Mauritshuis aankwam liep ik vanaf het station door de stad. Ik vind Den Haag altijd een heerlijke stad om te dwalen. Ik liep over de Lange Poten (klik) en ik besloot bij de Wiener Konditorei koffie te drinken, daar was ik al heel vaak langsgelopen, maar was de drempel nog nooit overgegaan. Maar eenmaal de drempel over stapte ik terug in de tijd en kwam er onverwachts een mooi “Gelukzoekers”-verhaal tegen.

Ik schreef al eens eerder dat gelukszoekers van alle tijden zijn o.a. in 325 Zichtbaar (klik) en in 344 Keigoed (klik) en ook deze keer werd dat bevestigd.

De slapende oude vrouw van Nicolaes Maes

In de Wiener Konditorei bestelde ik koffie met traditionele apfelstrudel, de verleiding was niet te weerstaan. Op de kaart las ik in het kort de geschiedenis van de Wiener Konditorei (klik) waar zelfs Juliana eens koffiedronk.

De Joodse banketbakker Willy Prager vluchtte in 1934, als 25-jarige jongeman uit Wenen. Hij vond hier werk in de zaak aan de Poten, die hij later zou overnemen. Zijn taart was al snel wereldberoemd in Den Haag. Maar er zit ook een bitter randje aan het mooie, zoete verhaal. Het Joodse gezin van oprichter Willy Prager werd in de Tweede Wereldoorlog vermoord. Alleen Willy zelf overleefde.

Het was smullen op dat nostalgische plekje, zowel van de taart als van de geschiedenis.

De verleiding van de Wiener Konditorei

Zo’n verhaal blijft aan mij plakken en dus zocht ik thuis verder naar de story van de Wiener Konditorei en ik kwam een mooi filmpje tegen uit het programma Kassa: Een begrip in Den Haag (filmpje), waarin de huidige eigenaar de kleinzoon van Willy Prager de geschiedenis verteld en ik vond ook een artikel uit het AD met de kop: Een Haags Begrip sinds 1934 (klik) 

De dag in Den Haag had niet beter kunnen beginnen, maar dat het verrassend zou eindigen wist ik toen ook nog niet en dat laatste heeft alles met de titel te maken.

Is dit het gezin van Nicolaes Maes? Dat is nog steeds de vraag.

Lopend naar het Maurishuis zag ik een aankondiging hangen: The Hague Highlights (klik) tot 21 december 2019 van 18.00-22.00 uur op donderdag, vrijdag en zaterdag. Wat had ik een mazzel die dag. Want het was donderdag en op die dag was er een fantastische lichtshow te zien, een videoprojectie op de Ridderzaal en op het Mauritshuis.

Achteraf kan ik het beamen het was werkelijk fantastisch om te zien.

Rembrandt in Den Haag

In het donker op het plein van de Ridderzaal werd de titel van vandaag geboren en het woord projectie heeft meer inhoud in dit geheel dan je misschien zou vermoeden.

Projectie (klik) in het kort volgens Wikipedia: Projectie is o.a. een term uit de psychologie. Van projectie kan sprake zijn wanneer men eigenschappen of emoties van zichzelf tracht te ontkennen, verbergen of verdringen door deze toe te schrijven aan iets of iemand anders.

De Ridderzaal door projectie verlicht

Soms is dus wat men zegt, schreeuwt, schrijft en in de media deelt toe te schrijven aan projectie en dat zegt dus meer over de mens dan je op het eerste gezicht zou denken. 

Zelfs een enkel woord kan een doordenker zijn. Woorden, je kunt erop voortborduren, maar je kunt er ook een eind aan breien, zoals ik nu doe.

Doordenker:

We denken te veel en vragen te weinig.

Het Meisje met de Parel in projectie

In het Spotlight:

Joodse Huizen (klik) 

Nog meer verhalen als die over Willy Prager van de Wiener Konditorei zijn te lezen in het boek: Joodse Huizen dan in 2017 is uitgekomen. Het is een boek met verhalen van vooroorlogse bewoners uit verschillende plaatsen in Nederland is nog te koop en ik denk dat ik dat maar eens ga doen.

IJsvrij (klik) 

Op Plein 1940 in Rotterdam, het plein waar het beeld van Zadkine staat achter het Maritiem museum, wordt voor de derde keer op rij het IJsvrij-festival georganiseerd. Bij IJsvrij kun je schaatsen op de romantische ijsbaan, drink je warme chocolademelk, eet je een echte Zweedse hotdog en geniet je van het culturele programma vol met muziek en theater. Over dat laatste vindt je alles op de site.

Winterwijck (klik) 

Tijdens Winterwijck beleef je Plaswijckpark in gezellige winterse sferen. Speel een potje Curling of leef je uit op de langlaufbaan. Maar vergeet ook je schaatsen niet voor een pirouette op de overdekte schaatsbaan van 500m2 en als je toch je schaatsen vergeet, dan zijn ze ook te huur. Lekker opwarmen kan natuurlijk in het poffertjesrestaurant.

De kikker is een fragment uit het enorme schilderij: De Stier

Geniet van het leven en deel je geluk.

Liefs,

Elly Embregts

©Happy Earl Grey